6. sep, 2021

Er is te weinig weinig

ik heb niet veel van mezelf nodig om vol te zijn. 

Wat ik  nodig heb:, is vooral weinig. 

Herman Coninck

Deze tekst is een stukje uit een gedicht dat op de handdoek op mijn slaapadres staat. 

En het is zo kloppend. 

 

Vannacht heerlijk geslapen. 

Vanmorgen om acht uur ontbijt en daarna samen met Karin op pad. Lekker zonnetje en jawel, nieuwe sokken aan, nadat ik er gister achter kwam dat in mijn sokken die ik al twee weken draag een groot gat onder de voet zit. Vandaar die zere plek elke keer. 

Nog even bij kletsen. 

Karin loopt het eerste stuk mee. 

Ik hoef niet terug naar Eindhoven wat me helemaal blij maakt. 

Als we op de route zitten neem ik na een poosje afscheid van Karin. 

Ik heb het zo goed gehad dat ik met een lach verder loop. 

Als ik het dan ook nog eens hartgrondig zeg, hoe leuk het was, hoor ik ineens achter me:" ja zeker ik vond het ook leuk". He Japie die iets zinnigs zegt? Maar nee er fietst een man voorbij. 

Ik schiet in de lach en we groeten. 

Ik loop een poosje in gedachten verder. 

Ik heb geen haast. Een korte afstand dus alle tijd van de wereld. 

Dan kom ik bij de weg en zie ik Veldhoven liggen. 

Dat is wel heel snel. 

Op een bankje bij de midgetgolf even plassen en kijken naar open zijnde winkels op internet. 

Daarna loop ik naar het centrum. 

Bij het kruidvat scoor ik 4 usb kabels. 

De juffrouw bij de kassa zegt dat ik er twee jaar garantie op heb. 

Ooo zeg ik dan kom ik morgen even terug want ik sloop ze achter elkaar. 

Vandaar dus ook vier. 

Ze lacht. 

Nu ik toch zo aan het lanterfanten ben maar een terras pakken voor ijsthee. 

En ook gelijk even kijken of ik de route anders op kan pakken. Ik wil niet hetzelfde stuk terug over een industriegebied. 

Dat kan en blij ga ik weer op weg. 

Leuke route en ook rap weer op de route die ik moet.  Al snel kom ik bij de kapel onze lieve vrouw in t zand in Zandoerle. 

Nooit van gehoord, maar een leuke brink. 

Kapelletje is ook mooi om weer te zien. 

Ach ja ik ga nog weer eens zitten en wat drinken. 

Het lijkt alsof ik er al bijna ben dus kalm aan. 

Als ik weer verder ga loop ik heel snel te ver door en kom bij een drukke weg. 

En nu weet ik het ondertussen wel. 

Even kijken en ja hoor. Stukkie terug en dan wel het gemiste paaltje zien. 

De route gaat weer door bos, langs landerijen dus heerlijk afwisselend. 

Ik geniet er zo vreselijk van. 

En ineens schiet door mijn hoofd dat ik niet bang ben in het bos. 

Ik kan me niet anders heugen dat bos nooit een veilige plek is geweest. En ik weet nog de paniek met het pieterpad als ik de weg niet meer wist. 

En nu loop ik gewoon te genieten. 

Ik ben heel erg verbaasd en ook heel erg tevreden. 

Wat fijn dat ik angsten overwin nu. 

De snapper hoe de gpx werkt helpt dan ook wel mee. 

Voor het donker ben ik het bos voortaan uit. 

Het houdt me heel erg lang bezig vandaag.  Ik ben op de goede weg terug dat weet ik nu. 

Het maakt niet uit hoever ik per dag loop. 

Gisteren 35 km vandaag weinig het is goed zo. 

Beide afstanden zijn oke. Het nergens naar kijken alleen pas de avond ervoor waar ik heen moet is prettig. 

Dat ik het thuisfront niet hoor is fijn. Ik heb mijn Japie die zingt en dat is prima. Meer heb ik niet nodig. 

Alleen Japie lijkt soms te groot. 

Hij hangt niet lekker en ik blijf maar banden verstellen. 

Naarmate de tocht vordert groeit Japie gestaag. 

Dan kom ik bij het bezoekerscentrum in Toterfurt. 

Weer zo een plek die ik niet ken. 

Bij het bezoekerscentrum trakteer ik mezelf op ijs.  Weer even zitten en om me heen kijken. 

En dan maar weer verder langs de grafheuvels, met zelfs een grafheuvel vanaf 11000 voor christus. Zo oud en nog zo bewaard, mooi is dat toch. Dan kom ik via het bos op een rustige landweg. 

Een pijl zie ik schuin omhoog wijzen, dus loop ik de schuine kant maar op. Piep zegt de gpx. 

Verkeerd. 

Terug lopen en weer kijken. 

Ach ja niet schuin omhoog gewoon rechtsaf. 

Ik dacht te kunnen vliegen zeg ik Japie. 

Ik heb geen idee maar Japie rammelt kraakt en piept aan alle kanten. 

Je wordt oud zeg ik liefkozend. 

Zo zwervend langs de wegen kom ik dan ineens bij de pelgrimshoeve  kafarnaüm in Vessem. 

Eind van de route. Nog geen drie uur dat is te vroeg. 

Ik wordt gelijk binnen gevraagd voor thee. 

Fijn en een toilet is ook welkom. 

Drie liter vocht moet ergens uit. 

In de tuin leut ik thee en klets met de vrijwilligers. 

Fijn dat er weer 10 groepen jeugd zijn voor de jeugd pelgrimage. 

Ze hebben in corona tijd van alles opgeknapt. 

Een muurschildering in het atelier, een belevingstuin, het is leuk om te bekijken. 

Veel te lang aan het babbelen en kijken. 

Jammer dat ze vol zaten. Ik had hier graag geslapen. Er staat niet bij dat ik op mijn slaapadres te eten krijg in mijn agenda dus dat wordt boodschappen doen. 

Maar eerst loop ik maar eens die kant op. 

Nog drie km naar Hoogeloon. 

Als ik daar in tik supermarkt zie ik twee km. 

Oke dat is te doen. 

Ehhh ja maar wel in Vessem waar ik net vandaan kom. 

Ik besluit eerst mijn spullen af te gooien en te vragen of er ergens wat te eten is. 

Maar direct al blijk ik mee te eten. 

Dat is fijn. 

En dan als ik mijn slaapplek zie is het jubelen. 

Een hans en grietje huisje met bed met klamboe en zooo gezellig. 

De vrouw des huizes is net zo enthousiast en lacht maar. 

Wat is dit vreselijk leuk. 

Ik was snel mijn kleren, die in de centrifuge mogen en ze buiten nog kunnen drogen. 

Douchen en schoon en fris aan de courgette soep, salade en patatjes. 

Twee ondeugende hondjes die steeds tot de orde geroepen moeten worden, houden ons gezelschap. En we  raken aan de praat. 

Zij woont hier pas anderhalf jaar. 

Haar man zit in de militaire dienst en is nu een paar weken elders in Nederland. 

Ze komt uit Veldhoven maar haar huis moest plaats maken voor groen gebied. 

Daarop zijn ze zelf gaan zoeken en hebben zich uit laten kopen. 

Ze vertelt over haar boosheid dat ze haar huis uit moest, maar dat ze er dit prachtige huis met 4000 ha grond voor terug kreeg. 

Twee paarden in de wei, ze werden imker en  overal natuur om ze heen, ze is wel blij dat ze hier is. 

Verteld een flinke rugzak te hebben. 

Ik herken een en ander. Werkte in de zorg en heeft een zoon met autisme. 

Leven van dal naar dal is haar op gaan breken en ze wordt emotioneel. 

Maar dan springen Cornelia en Esmeralda op het hek de twee kippen. Ik moet zo lachen om de gekke namen die ze aan de dieren geeft. 

Ze schiet in de lach. Ook zij geniet enorm van dit buitenleven. 

In mijn huis ligt ook een verrekijker, net als op de tuintafel zodat je altijd van alles kan blijven zien. 

Ze ziet elk vogeltje, praat tegen de dieren en ik ben alleen maar heel blij dat de pelgrimshoeve geen plek had. 

Dit wil je niet missen. 

Met een grote pot thee laat ze me achter in de tuin en gaat boodschappen doen. 

Bij terugkomst is het een half uurtje spelen met de honden en paarden. 

Dan gaat ze tennis kijken. 

Ik sla het aanbod mee naar binnen te gaan af. 

Nog even buiten zitten en mijn verhaaltje tikken. 

En dan komt een van de hondjes met zijn bal. 

Dat is duidelijk. Speel kwartier was nog niet over. 

Ik gooi een paar keer de bal weg tot mijn schouders het prima vinden. 

De hond is teleurgesteld en springt tegen mijn been. 

Nagels erin en bloeden als een… 

Ach ja pleister er maar op. 

En dan hou ik het voor gezien. 

Was binnen halen en naar mijn leuke huisje. 

Kacheltje een poosje aangezet en was dus bijna weer droog. 

Op mijn bed al tikkend is mijn hoofd leeg. 

Intens tevreden en ik voel me gezegend. 

Dag in dag uit ontmoet ik zulke leuke lieve mensen. 

Praktisch allemaal leven ze met de natuur.  Deze reis brengt mij veel. 

Het geeft de rust van de camino. 

Ik heb mijn grenzen gesteld. Geen druk van buiten, geen tijdsafspraken of verplichtingen. 

Mijn japie die twee setjes kleren heeft en verder alleen het hoognodige. 

Ik die rond loop en eigenlijk maar wat rond droom. Het is alles wat ik nodig heb. En ik ben zo innig tevreden. 

Ik heb niet veel van mezelf nodig om vol te zijn. 

Wat ik  nodig heb:, is vooral weinig. 

Opmerkingen

Victor

07.09.2021 12:00

Heerlijk verslag en mooi om te lezen hoe nare zaken uit het verleden naar de achtergrond gaan. Vrolijk en serieus. Te weinig weinig ! Jawel, eenvoud geeft geluk.

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina