4. sep, 2021

Een rotdag die mooi eindigt

Vannacht. 

Ik ga liggen en au. 

Het bed is vrij hard en ik kan niet zoals normaal op mijn zij liggen want dat doet te zeer aan mijn ontstoken schouders. 

Op mijn rug kan ik niet slapen en op mijn buik kan ik zo wie zo niet uit de voeten. 

Op zoek en ik vindt een zacht kussentje die ik onder mijn schouder leg. Twee pijnstillers erin en 

dan val ik wel in slaap. 

Vanmorgen hoor ik mijn wekker niet en schiet een kwartier te laat wakker. 

Direct een ellendige suis in mijn kop. 

De dag begint goed. 

Na het ontbijt ga ik op pad. 

Ik heb een kapel op de route opgezocht om te beginnen. Daar loop ik eerst maar heen. 

Het is koud buiten en dat was niet voorspeld. Mijn vest en broekspijpen zitten gezellig onder in de buik van Japie. 

Dat ga ik er niet uitvissen. 

Als ik op de gpx kijk zie ik dat ik al een end op weg ben. 

Nou ja dat is dus een dagje echt compleet luiwammesen. 

Als ik in Gemert aankom in het centrum, loop ik bij de action even binnen voor een stekker. De mijnes heeft de geest gegeven. 

Daarna kijk ik wat rond en is het maar tijd voor koffie. 

Kan ik gelijk naar de wc. 

Als ik op de km teller kijk zie ik dat ik zes km heb gelopen. 

Zes km om weer pal bij mijn slaap  adres uit te komen. 

Natuurlijk denk ik. 

Maar goed anders was het helemaal een kort rondje geweest. 

Mijn humeur is niet best. Na de koffie ga ik aan de wandel. 

Na 100 meter denk ik: hee mijn stokken. 

Gunst die staan nog op de plee. 

Hopla terug. 

Nu met stokken op pad. 

De route kan me niet echt bekoren en ik heb het nog koud. 

Ik moet door een park heen en ineens zegt Japie krak. 

Hij klapt met zijn volle gewicht op mijn schouders. 

Ik vloek niet snel maar de pijn zorgt nu echt voor de nodige krachttermen die moeiteloos mijn strot uit schieten. 

Als ik Japie vast wil gespen blijkt de reden. 

Een deel van de gesp is afgebroken. 

Dit is echt niet grappig. 

Gelukkig gaat ie nog dicht maar dan moet het wel houden komende week. 

Japie is nu echt gewond en hangt er stilletjes bij. 

En mijn humeur is tot het diepste  dieptepunt gezakt. 

Als ik alweer even aan het lopen ben dringt het besef tot me door dat ik maar met 1 stok loop. 

De tweede is er vandoor gegaan. 

Ik zie mijn voettocht hier eindigen. 

Zonder stokken loop ik niet. 

Terug maar weer en ja hoor. 

Ik haal de stok gelukkig weer binnenboord. 

Hier jij zeg ik en hang hem nu aan mijn pols. 

Geen tweede keer. De stok is te belangrijk. 

Laat ik de muziek maar opzetten denk ik. 

Daar knap ik van op en heb ik minder last van dat gesuis. 

Maar zelfs de muziek geeft geen beter humeur. 

Ik zap door de nummers heen, maar niks. 

Dan maar gewoon door lopen. 

In een stukje bos krijg ik het idee dat de route net zo goed over de weg kon. 

Als ik dan bij een omgewaaide boom beland en Japie weer van mijn rug moet ben ik er klaar mee. 

Ik maak mezelf wijs dat ook dit erbij hoort. Het gaat niet altijd van een leien dakje. 

Het maakt  er mijn humeur toch niet beter op. 

Ik kachel het laatste stuk door en dan zie ik het klooster van Aarle Rixtel. 

Wat een joekel van een ding. 

Ik brom tegen Japie dat het wel weer een soort hotel zal zijn. 

Japie is nog triestig. Ik zeg hem dat er wel een oplossing komt. 

Het is nog voor twee uur dus ik zit even op een bankje. 

Te vroeg nog maar de zon gaat schijnen. 

Tuurlijk als je er bent mopper ik. 

Ja echt ik heb een mopperdag. 

Japie doe ik ook niet af. 

Gesp maar zo min mogelijk gebruiken. 

Dan loop ik de laatste meters en besluit maar te gaan lunchen in het restaurant er naast. 

Dat kan alleen binnen. 

Avondeten niet, ze zitten vol. 

Nou na de late lunch heb ik toch geen trek meer dus vind het best. 

kerriesoep met appel en een vis salade met paling zalm makreel etc

Veel groenvoer en het is heerlijk. 

Als ik ga afrekenen moet ik lachen om de prijs. Spotgoedkoop eten hier. 

Dan loop ik naar het klooster. 

Door een nonnetje die zich voorstelt als zuster Sarto word ik hartelijk welkom geheten. 

Ze brengt me naar de kamer en laat me weten dat ik haar als gast zuster altijd mag roepen als ik wat nodig heb. 

Half vijf is de vesper dus voor die tijd maar even douchen. 

Ik vraag of Matthijs al is gearriveerd. 

Dat is ie maar slaapt in een ander gedeelte. 

Ik vraag of ik daar mag komen. 

Geen idee hoezeer mannen en vrouwen gescheiden zijn🤣 

Ze zegt dat Matthijs aan het douchen is en zo naar de Vesper komt. 

Oke geen antwoord is ook een antwoord. 

Ik zie hem daar. 

De vesper is mooi. 

Krakende oude stemmen die hun gezang brengen en gebeden opzeggen. 

In het duits. 

Het heeft toch iets. 

De kapel is ook mooi. 

Ik duik erna met Matthijs de tuin in. 

Nog even terug als ik de grot zie om mijn fototoestel te halen. 

De grot is mooi. 

De tuin ook. 

We komen bij de begraafplaats van de zusters. 

Matthijs vertelt dat er vijf nonnen aan corona zijn overleden. We kijken bij de graven van 2020.

Het zet je wel weer even met beide voeten op de vloer. 

Wat zal dat hier in de gemeenschap een angstige tijd zijn geweest. 

Op een bankje kletsen we over het geloof en wat serieuzere zaken van het leven. Matthijs had ook hier gelezen en moest erom lachen want hij vond mij een pittige loper terwijl ik mijn tempo opvoerde om hem bij te kunnen benen🤣. 

Overeenkomsten hebben we. 

Beide ouders uit een huwelijk waarvan de een gereformeerd en de ander katholiek is. 

Maar dan is het tijd voor de boterham van Matthijs. 

Ik hou hem gezelschap en drink thee mee. 

We blijven zitten en kletsen wat af. 

Mijn rothumeur is met het betreden van het klooster verdwenen. 

Dan komt zuster Sarto en raken we aan de praat. 

Vijf zusters aan corona dood en nog twee aan andere oorzaken. 

Een moeilijke en ook angstige tijd hebben ze gehad. 

Ze geeft op al onze vragen antwoord en wij leuten de thee weg. Zuster Sarto zit al 51 jaar in dit klooster. 

Toegetreden toen ze 16 was om in Afrika de arme kindjes te helpen. 

Mijn verhaal. 

Ik wordt champignon voor de arme kindjes. 

Ze moet erom lachen. 

Ze vertelt over de gemeenschap en de saamhorigheid. Het zorgen voor elkaar. 

Maar ook hoe ze zich soms zorgen maakt hoe het met de kloosters moet.  Hoe alles stil kwam te liggen in corona tijd en dat beetje extra inkomsten van de gasten uitbleef. 

Ik beloof haar reclame te maken en Matthijs zet ons samen op de foto. 

En het is ook een aanrader. 

De rust, het je welkom voelen, de lieve zorgen het is helemaal goed zo. 

De bedden en sanitair is ook heel goed en schoon en het is gewoon een pelgrims prijs of vrienden op de fiets. 

Zuster Sarto laat ons het gastenboek zien die ze begonnen zijn. 

Natuurlijk schrijven we hierin. 

Het leven hier…  Het is een leven waarvan we allemaal wel iets kunnen gebruiken en waar we veel van kunnen leren. 

De saamhorigheid, het gezamenlijke doel, de rust en de eenvoud. 

Het zorgen voor elkaar. 

En natuurlijk ik vergeet niet waarom ik de kerk ben uitgestapt met al die schandalen. 

Maar een paar dagen hier en praten met zuster Sarto met ook haar humor? 

Ik raad het iedereen aan. 

 

https://www.brabantsekluis.nl/ons-bedrijf/het-klooster/




Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina