3. sep, 2021

Dag van ontmoeten

Grappig, wij waren vannacht de eerste twee gasten sinds corona. 

Ik heb ook weer goed geslapen maar het was wat kort. 

Heb liggen kijken wanneer het licht genoeg is om te lopen. 

Ik wil van Biezemortel volgende week twee etappes lopen maar wel op mijn dooie akkertje. 

Dan kan ik als ik vroeg vertrek nog bij Joke de oprichtster van de verwenzorg op visite in Den Bosch. 

Zou het fijn vinden haar weer te zien. 

Daarna met Nelly uit eten…  Maar dat is voor later. Ik weet hoe laat ik kan vertrekken, meer wil ik niet weten. 

Om 8 uur zitten wij braaf bij de viering. 

Stoeltjes op afstand in een kring. 

Ze hebben ook hier corona gehad. 

Er worden psalmen opgelezen uit een boekje en dan moeten we weer een poosje stil zijn. 

Netjes buig ik devoot mijn hoofd en ben stil. 

Als het lang duurt en ik even opkijk zie ik tegenover me een non op haar mobiel zitten. 

En ik heb moeite om niet keihard te gaan lachen. 

Nellie had er nog over gedacht  er een foto van te maken😂

Daar zit ik dan met mijn goeie gedrag mijn zonden te overdenken. 

Ik ben blij als we weg kunnen. 

Trok het me vroeger wel, nu heb ik dat niet meer. 

Ik zeg altijd ik geloof niet, ik weet het al lang hoe het er boven uitziet. 

Maar de kerk heeft met alle ellende van misbruik en oorlog afgedaan. 

Ik heb geen kerk nodig om te geloven. 

Na de dienst zeggen we gedag en bekijken we samen nog even de tuin. 

En dan is het tijd om afscheid te nemen met een dikke knuf. 

Nog even zwaaien en ik neem het rit aan. Japie vrolijk zingend op mijn rug. Die maakt het me niet lastig vandaag. 

Zin in de afstand. Even gewoon weer lekker een 30 tiger lopen. Het weer is er goed voor. 

Boxmeer uit is geen probleem dit keer. 

De gpx wijst me als ik een paaltje niet direct zie de weg. 

Ik app het Nellie door waar de moelijke punten zitten. 

Die wandelt straks nog naar st Anthonis. 

In het bos spoort de gpx niet en er is geen route paal te zien. 

Ik besluit me niet druk te maken. 

Het is doodstil dus eerst maar plassen en dan kijken. 

Net als ik in zak word ik bijna omver gelopen door een vrouw. 

Echt als een speer heb ik mijn broek weer omhoog gehesen. 

Beiden schieten in de lach. 

Ja dat moet ook gebeuren zegt ze. 

Ik zeg dat ze wel op een goed moment komt omdat ik de weg niet vind. 

Zij kijkt mee op de route en geeft aan dat het niet helemaal klopt. 

Ze weet echter wel de weg. Zullen we samen oplopen? Ehhh ja maar moet nog wel even een en ander vast sjorren. 

We raken aan de praat. Zij werkt in het ziekenhuis en ziet nog steeds een volle ic met corona patiënten. 

We praten wat over het werk. Zij wil over drie jaar naar Santiago lopen. 

Daarom traint ze en zit nu op 20 km. 

Ik vertel haar van mijn twee tochten. 

Leuk om zo te kletsen en een leuk mens. 

Pittige loper ook. 

Dan moet ze de andere kant op en nemen we afscheid. 

Ik zit weer op de goede weg. He wat leuk toch altijd die ontmoetingen. 

Lopers zijn een fijn soort mensen en dat hoor ik vaak van mijn slaap adressen ook terug. 

Geen moeilijk gedoe geen oordelen, maar gewoon de dingen nemen zoals ze komen. Maar goed ik zal toch echt moeten plassen zo ondertussen. 

Achter een struikje dan maar. 

Dat loopt een stuk beter. 

Het pad gaat een poosje langs de snelweg. 

Muziek gaat op mijn kop en ik kachel maar even door. 

Dan kom ik weer in de weilanden en leuke wegen. Ik heb geen idee maar Japie en ik hebben vandaag maar weinig tegen elkaar te vertellen. 

Japie neuriet rustigjes zijn lied en ik zit een beetje in mijn hoofd. 

Ben nog bezig met gisteravond en de gesprekken met Nelly. 

Soms zou een toverstafje toch zo fijn zijn. 

Eigenlijk loop ik al snel st Antonius in. 

Ik dacht een leuke plaats, maar ik loop denk ik langs de rand want er is weinig te beleven. Wel slaat de gpx op hol en is het routepaaltje er ook vandoor. Zitten en cola erin gieten. 

Ik zoek een weg op de route en zet de gps aan. 

Dan loop ik alweer snel op de route. Mijn ma belt en heb haar een poosje aan de lijn. 

Enigszins uit mijn hum hang ik op. 

Oordelen is ook een vak apart. 

Bij de super haal ik wel twee flesjes cola zero extra. En twee koeken want broodjes hebben ze niet echt. 

De koeken gaan gelijk naar binnen. 

Dan kan ik doorlopen. 

Maar dan wordt de route echt mooi. 

Eindeloze heidevelden, bossen, ik kijk mijn ogen uit. 

Ooo zeg ik tegen Japie, wat gaat hier een zalige rust vanuit. 

Japie is her er volledig mee eens. 1 van de weinige keren dat wij zo eensgezind zijn denk ik. 

Er zit een vrouw op een bankje in meditatie houding. 

Als ze groet zeg ik dat ze een mooi plekje heeft uitgekozen. 

Met een lach beaamt ze dit en dat ze hier heel graag vertoeft. 

We wensen elkaar een mooie dag en ik geniet schandalig verder. 

Het is niet altijd een even makkelijk te lopen pad. 

Zand wat ik nou eenmaal lastig vind lopen en een stukje karrespoor. 

De mobiele non schiet ineens door mijn hoofd en ik schiet keihard in de lach. 

Dat gebeurt me vaker vandaag dat ik ineens heel blij zomaar in de lach schiet. 

Het is ook zo een mooie dag bedenk ik me. En herrinneringen aan de tocht maken me gewoon blij. 

De zon hoog aan de hemel, prachtige natuur en Japie die zich helemaal aan me aanpast. Meer heb ik niet nodig. 

De route raak ik ook niet meer kwijt. 

Ik bedenk me dat ik wel eens wat mag gaan drinken. Een bankje is er dan ook. 

17, 5 km zitten erop. 

Als ik verder kan bedenk ik me dat ik loop tot 24 km en dan weer een rustplek op zoek. 

Zo drink ik tenminste voldoende. 

Het vlot aardig bedenk ik me. 

29 km en dan nog 4 naar mijn slaapadres. Dat is te doen. 

Dan spreekt een stel op de fiets me aan. 

Santiago? Nee nu het kloosterpad. Hij vertelt naar Santiago te zijn gefietst. 

Maar denkt dat lopen intenser is. 

Ik denk het ook. 

Het blijft toch leuk die gesprekjes. 

En dan zitten er 24 km op. 

Op een stenen muurtje ga ik zitten en werk nog maar eens een halve liter cola zero weg. 

Een wandelaar komt langs. Welk pad ik loop. 

Hij loopt ook het kloosterpad. 

Leuk ik loop wel een stukje met je op. Snel klimt Japie weer op mijn rug. En dan kachelen we met zijn drietjes verder. 

Hij is bijna halfweg 30 en loopt nu een paar dagen. 

Geen grote Japie. 

Zijn tempo ligt dan ook hoger dan dat van mij dus ik zet er de pas in. 

We kletsen een hoop. 

Hij heet Matthijs en wil naar Santiago vanuit huis. 

Het blijft toch grappig als ik hoor welke raad of meningen mensen altijd hebben. 

Gewoon gaan. Verschil tussen hier en daar zijn de slaapplaatsen. 

Daar nooit iets hoeven te regelen, hier alles ruim van te voren. 

Altijd de verplichte afstand dus ook moeten lopen. 

Dat vind ik gewoon het minst leuke aan lopen in Nederland. 

Maar eenmaal op weg verdwijnen die gevoelens ook. 

Ik ben gewoon een makkelijke loper en een kilometer meer of minder maak ik me niet snel druk om. 

Het komt zoals het komt. 

En ben ik het zat, dan is er wel ergens vervoer te regelen. 

En zo babbelend hoor ik ook dat we morgen dezelfde slaapplek hebben. 

Leuk. 

Matthijs wil van iedereen met wie hij loopt een selfie. 

Die mag gebruikt worden. 

Prima ik ben ook niet moeilijk. 

En dan lopen we tegen huize Padula aan. 

Een klooster op het terrein van een ggz instelling. 

Voor een pelgrimsstempel is het zoeken. 

We bellen maar op verschillende plekken aan. Maar men weet het niet. 

Dan vertelt een man die buiten zit dat we in het hoofdgebouw moeten zijn. 

Matthijs belt en hoort dat het klopt. 

Na de stempel is het voor Matthijs bijna bij zijn slaapplek en voor mij nog een eindje door. 

Na de selfie gaan we ieder ons eigen weg. 

Ach Japie, ik ben je toch lelijk vergeten zeg ik hem. 

Japie zwijgt nu. 

Maar ik bedank hem wel dat hij het me zo makkelijk heeft gemaakt. 

En als ik dan even wat drink nog neuriet hij weer een liedje. 

Samen lopen we naar Gemert. 

Als ik even de route voor morgen en het adres in Gemert naast elkaar leg ben ik superblij eens mijn verstand te gebruiken. 

Ik moet niet helemaal naar Gemert maar al veel eerder van de route af. 

Foei, dat is maar mooi dat ik op tijd kijk anders had ik zomaar nog tig km extra moeten lopen. 

En na dat tempo lopen van de laatste uurtjes ben ik eigenlijk moe en doen mijn voeten zeer. 

Dus op de tomtom verder. 

Via de jumbo wat eten halen. 

Ik heb weliswaar net een boterham van de lunch op, dus geen trek meer, maar ik moet ook groenten. 

Beetje in het gezonde blijven. 

Een salade is prima en met extra cola zero en twee alc. vrije leffes ga ik de laatste meters aan op mijn slaapadres. 

Bijna 37 km op de teller. 

Meer km dan ik had berekend. 

De ontvangst is allerhartelijkst. Een lerares en we duiken de tuin in en babbelen een poosje. 

Ook weer over het afgelopen jaar maar ook is zij al via allerlei wegen richting of naar Santiago geweest. Dus helemaal leuk. 

Zij loopt nu ook een pad door Brabant. 

Mijn kleren gaat ze voor me wassen. Mijn sokken mag ze niet aankomen. 

Dan wordt het tijd voor douche en eten. 

Heerlijk groot bed eigen douche en toilet dus helemaal fijn. 

En nu lig ik schoongeboend en met een gevulde maag tussen alle spullen uit de buik van Japie. 

Nog even met Ilona geapped die zondag mee wilde lopen maar geen vervoer kan vinden. 

Ergens snel een terras doen dat wil ik niet. 

Ik zwieber en wil me nergens op vast leggen. 

Geen enkel moment van druk meer. 

Zoals vandaag moet het zijn. 

Japie en ik en nieuwe contacten. 

Soms kort, soms langer maar altijd waardevol. 

Matthijs ik kijk morgen in Aarle Rixle naar je uit😊

Opmerkingen

Wil Combee

04.09.2021 07:11

Goed bezig Carolien! Heerlijk de ontmoetingen met de mensen onderweg.

caroline

04.09.2021 08:56

Ja het is echt leuk al die mensen die ik tegenkom.
Heb het ook zo erg naar mijn zin al is het vandaag erg koud.

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina