2. sep, 2021

met zijn drietjes

gisteravond me toch een partij lekker gegeten. 

Zalm en nog meer vis, aardappelen, wortelen, bloemkool, rauwkost, het was heerlijk. 

Na al die dagen sperziebonen was dit feest. 😊 

Vannacht ook goed geslapen en vanmorgen snel ontbijt, lunch gemaakt en om 8 uur op pad. 

Terug naar het klooster waar ik gister gestopt ben. 

Daar nog even de meegenomen koffie gedronken en dan gaan we op pad. Japie, Nellie en ik. 

Over de dijk langs de Maas. 

Japie bromt blij zijn pieperige deuntje. 

Schone kleding en een goed gevulde buik. 

Het zonnetje schijnt dus het leven is goed. 

We lopen een stukje verkeerd maar zitten ook al snel weer goed.

Het is grappig dwars door het weiland en door een hekje waar allemaal koeien voor staan. 

Wat nu? vraagt Nelly. 

Tja er maar doorheen. 

Ik verwacht dat ze wel op zij gaan en dat doen ze ook. 

Ze zijn bang voor me dus fijn. 

Het volgende hekje levert een probleem op. 

Japie is te dik. 

Ik probeer het op verschillende manieren maar het wil niet. 

Japie moet van mijn rug af en er overheen getild worden. 

Je bent een vetklep mopper ik. 

Al snel komen we bij de weg. En bij een camping waar een restaurant is met appeltaart. 

Tuurlijk vandaag mag het. 

Als we verder willen blijkt Japie een banaan geplet te hebben. 

Godzijdank zijn de routekaarten nog schoon. Een natte vaatdoek van het restaurant erover en de kaarten maar boven op het hoofd van Japie. 

Als we een uur gelopen hebben is het voor Nelly tijd voor lunch. 

Op een bankje komt er van alles uit haar rugzak te voorschijn. 

Ik moet vreselijk lachen en maak een foto van ons beider lunch. Ik heb alleen twee boterhammen en dat is genoeg. 

Maar dan begint het ook te kriebelen. 

We schieten niet echt op. 

Nellie wil morgen ook mee een stukje, maar ik mag echt ver tot boven de 30 km, omdat ik dichterbij geen slaapadres had en de route is al 29 km. 

Als we dan ook nog eens de route niet goed oppikken komt het ongeduld. 

Na wat omzwervingen bij Oeffelt waar de gpx aangeeft dat we verkeerd lopen en de routepaaltjes niet echt duidelijk zijn, en een keer een pad wat nergens naar toe kan, en we een stukje op de gps lopen naar Beugen, komen we bij een tentje en gaan we nog wat drinken. En dan roer ik het probleem van morgen aan. 

Nellie was zelf ook al tot het idee gekomen. Ik loop te snel waardoor Nellie toch een tandje erbij wil doen wat niet lukt. 

En Nellie loopt te langzaam voor mij. Ik hou me vreselijk in en voor vandaag kan dat maar morgen niet. Het is te vermoeiend. 

Later geeft Nellie ook aan dat ze blij is niet te hoeven morgen. 

Na de dutch mountain trail zijn de benen nog niet hersteld vermoed ik. 

Blij dat we er goed over hebben kunnen praten gaat het nu goed. De onrust is bij mij weg en we lopen gezamelijk kletsend verder. Langs het kleinste museum ter wereld wat ik geen museum vind. Langs de kerk van Beugen en dan moet ik enorm lachen om de gebeds brievenbus. Alle zegen komt van boven denk ik. 

De route is soms mooi maar zeker het laatste deel niet bijzonder. 

En uiteinderlijk moeten we een beetje doorlopen, om een beetje op tijd in het karmelieten klooster te zijn  Het karmel klooster, voor mij het karamel of karnemelk klooster😂. Ik kon het niet onthouden. 

Maar op tijd zijn  lukt en een champignonnetje wijst ons de weg. 

Ik denk dat ik ga verdwalen. 

We zijn blij dat we er zijn. 

Ik krijg de stempel in mijn pelgrimspaspoort en het kloosterspeldje voor aan de rugzak heb ik nu ook. 

Daarvoor moet ik echter naar het kantoor. 

Op de terugweg verdwaal ik idd en kom in het privé domein van de champignonnen. 

Als ik betrapt wordt, wordt me verteld hoe ik wel moet lopen. 

 

En dan is het douchen en een eettentje zoeken. 

Lekker aan de vis en heel veel kletsen. Tot het dan ook tijd is om op te stappen. 

Om acht uur wonen we morgen samen nog de mis bij, waarna we elk ons eigen weg zoeken. 

Nellie heeft spierpijn die mag rusten maar wat een toppertje. Tenslotte is ze met haar 70 jaar niet piep meer en is ze nog maar net terug van het zware heuvelen traject in Limburg. 

ik mag nog even zwieberen. 

Ik ben nog het jonkie. 

Morgen… Ik kijk er naar uit wat de dag gaat brengen. 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina