1. sep, 2021

Het drama van Grave

Zo ik heb lekker geslapen en zin in vandaag.

Een pittige van 26 km.

Ik moet nog denken aan gisteravond.

Vrijwilligers van het klooster die leven in onmin met elkaar.

Je voelt de spanning wel maar eenmaal apart van elkaar was het een gezellige avond.

Om 8 uur ben ik aan het ontbijt.

De meditatie sla ik over want half acht moet Japie zijn buik ook weer gevuld worden.

Tenslotte heeft hij ook een hoop werk te verzetten om mij de hele dag bezig te houden, dus voedsel erin.

Het ontbijt is lekker en ze vinden mij stoer dat ik zo loop.

Ik niet ik wandel gewoon een heel eind denk ik.

Om half negen krijg ik mijn stempel in mijn pelgrimspaspoort en met goede wensen ga ik op pad.

De gpx zet ik aan maar mijn hoofd is nog bij de vraag van vandaag. Hoe gelukkig ik ben.

Na 500 meter kom ik er dan ook achter verkeerd te lopen.

Tja dat moet ik niet te vaak doen met de afstand van vandaag.

Een politieauto passeert me en komt eind van de weg weer terug. Die ziet me ook heen en weer gaan.

Bij de kerk denk ik dan echt de goede weg te lopen.

Maar ook nu loop ik weer verkeerd.

Nu heb ik het sneller door. Wederom passeer ik de politieauto.

Ze zullen wel denken, denk ik.

Nu zit ik wel op de juiste weg en al vrij snel loop ik Grave binnen.

Druk, druk en ik doe alsof het niet vervelend is.

Dan kom ik in het centrum. en er staan wat leuke gebouwen.

Toch leuk even naar kijken.

Als ik op mijn gpx kijk blijk ik fout te zitten.

Gek want ik volg de pijltjes keurig.

Het zoeken begint.

Vier keer sta ik voor dezelfde basiliek, loop ik hetzelfde rondje en wil de gpx niet mee werken.

Ik zoek een straatnaam op en vul die in op google maps.

Maar dan gaat de route terug richting klooster.

De hele navigatie is van de leg en ik raak in de war.

En geirriteerd door de drukte om me heen.

Een hele tijd verder vraagt ineens een vrouw of ik de weg kwijt ben als ze me voor de zoveelste keer voorbij ziet lopen.

Ze wijst me hoe ik moet en ik vul een straatnaam in op google maps die ze noemt.

Maar wederom terug richting klooster.

Horendol word ik. De vrouw vond dat ik nog best door de stad kon wandelen gezien het zoveel mooie gebouwen en rijks monumenten heeft. 

Nou en bedankt denk ik maar ik moet hier weg voor ik plof. 

Ook het eind adres leid me terug.

Als ik uit wanhoop dan maar via de weg ga lopen en idd terug kom ik ineens de goede pijltjes tegen en blijk ik op de route te zitten.

Ik had nooit in de binnenstad uit moeten komen.

Met mijn hoofd in de mijmerstand heb ik een knooppunt paaltje gemist.

Door de buitenwijk kom ik dan op een rustiger stuk en ben ik 9 km verder. 

Dat zal zeker vier km verder zijn dan de 26 km. 

Ik probeer mijn humeur nog even op te krikken met muziek maar dat helpt niet meer. 

Ik ben moe en uit mijn doen. 

Bankje plassen en flesje cola zero erin. 

Hoppa dat werkt wel en als ik tot rust ben gekomen gaat het verder. 

Het laatste stukje onrust gaat er nu ook wel uit. 

Japie heeft het ondertussen reuze naar zijn zin. 

Hij piept van plezier.  Mijn hoofd gaat weer naar de stelling van vandaag. 

Hoe gelukkig ben ik. 

Ik weet het eigenlijk niet zo goed. 

Ik heb een moeilijke periode gehad en toen was ik maar heel soms gelukkig. 

Maar de laatste tijd ben ik wel weer wat vaker blij. 

Ik ben gelukkig als ik kan lopen. 

En ik ben gelukkig met dierbare vrienden om me heen. 

Maar ik voel me vaak ook anders dan andere mensen en dan kan ik me eenzaam tussen mensen voelen wat ongelukkig maakt. 

En dan denk ik weer aan iemand die me zei mijn humor te houden. 

En ja dat heeft me ook door moeilijke periodes in mijn leven heen gesleept. Ben ik ongelukkig? 

Het wisselt vaak. Maar ik denk dat ik ook een blij mensenkind ben dus er tussen in val. 

Maar nu geef ik het een 10. Elke keer als ik het zat ben of moe en geen zin meer heb, bedenk ik me hoe heerlijk het is om zwiebertje te zijn. 

Zo dwalen en niet naar huis hoeven of allerlei verplichtingen hebben. 

Gewoon Japie op mijn rug en gaan zonder zorgen. 

Er is ook niks. 

De avond ervoor kijk ik hoever de etappe is zodat ik weet hoe snel ik weg moet. 

Ik kijk naar het adres en dat is het dan wel. 

Overdag mijmer ik, of ik loop maar gewoon en geniet. 

Zo zou het moeten blijven denk ik dan. 

Ondertussen loopt het aardig. Ik loop langs Escharen en kom later een mariakapel tegen. Mooi gebied ook om doorheen te lopen. 

Ik steek een kaarsje op voor een goede tocht en voor iedereen die het lastig heeft. 

Dan gaat het verder. 

Ik kom volgens het route knooppunt bij kasteel tongelen. 

Ik kijk mijn ogen uit mijn kop maar nergens is een kasteel. 

Japie is net zo verbaasd en denkt dat we nu allebei iets over het hoofd hebben gezien. 

Stukje terug maar niks. 

Zeker afgebroken zeg ik tegen Japie. Hij bromt wat terug. 

Nog geen vijf minuten later is daar dan toch ineens het kasteel. 

Je kan er lunchen maar dat doe ik niet. 

Ik heb veel te ver te gaan nog. 

Dat valt me van dit pad tegen. 

De grote afstanden. per etappe. Ik hoop dat dat beter wordt want mijn benen worden moe. 

Eigenlijk wil ik zitten. Maar er zitten nog geen 18 km op dus ik ben streng en kachel nog even door. 

Maar dan zitten de 18 erop en jubel ik tegen Japie dat we gaan rusten en ik zijn buik leeg ga eten. 

Japie kraakt even heel bedenkelijk en zegt het net leuk te vinden om met zijn volle gewicht mij het leven zuur te maken. 

Jammer dan zeg ik. 

Hij mag met zijn rug naar me toestaan zodat ik kan plassen. 

Potten kijkers niet nodig. 

Dan vis ik de crackers eruit. 

Japie dacht het vast in hapklare stukjes te vermalen. 

Snel klaar zonder kauwen. 

Een krentenbol en peer van het klooster en nog een cola zero en ik ben er weer klaar voor. 

En nu gaat het idioot rap. Muziek op mijn oren en luidkeels mee zingend vliegen de kilometers weg. 

Beers, Cuijk ik ben er voor ik het weet. 

En dan in Cuijk vindt een man het nog eens nodig om me te vertellen waar ik heen moet. 

Man vlieg op denk ik terwijl ik braaf luister. 

Ik weet de weg nu. 

Langs het laarzenpad gaat het dan, maar voordat ik dat betreed loop ik eerst nog verkeerd en dan geniet ik van een wat valse doedelzak speler die blijkbaar voor de boten op de Maas aan het spelen is. En dan is er een kudde koeien ontsnapt en moet ik daar langs. De koeien huppelen vrolijk achter me aan. Nog een stukje en dan ben ik bij het klooster waar ik op Nelly wacht. Inderdaad 30 km verder dus vier km meer dan nodig. 

Het drama van Grave. 

Het leek even de dag te verzieken. 

Maar uiteinderlijk werd het een mooie dag. 

Morgen wandelen we met zijn drietjes. 

Japie, Nelly en ik. 

 

 

 

 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina