31. aug, 2021

Een bijzonder afwisselende mooie dag

Daar zit je dan. Hoe machteloos en kundig, hoe groots en nietig. 

Met  emoties en wensen, mijn verleden en toekomst.

Is er een 'tegenover.... mij'?

Deze tekst hangt bij de poort van het klooster waar ik vandaag slaap en hij raakt me.

Vannacht drie keer verhaal getikt drie keer weg.

Dus veel te laat gaan slapen.

Om half zeven wakker en brak.

Mijn hoofd suist als een malle en dan weet ik al. Dit word niet mijn hoogtij dag.

Bad vol laten lopen en maar een poosje koken in een heet bad.

Mijn gewassen kleren hebben in de sauna gelegen en zijn droog😊 

Om acht uur is er ontbijt.

Ik moet zeggen, dit is wel een heel leuk stekkie.

De mensen zijn zo open en lief.

Ze zijn zo begaan met de natuur en je kan merken dat ze blij zijn met hun woon plek.

Er gaat  heel erg veel liefde van uit.

Ik raad deze plek ook aan om te gaan slapen.

Na het ontbijt toch echt op pad om kwart voor negen.

Een enorm hartelijk afscheid en ik sta buiten. 

Japie hijs ik goed op mijn rug en dan kan ik lachen. 

Een tevreden vriend want hij weegt niks en zit als gegoten. 

Wat heerlijk dat je in zo een goed humeur ben jubel ik. 

 

Ik loop al snel op de route en al even snel is ie zoek.

Het is dat de gpx me zegt dat ik verkeerd loop want een route paaltje had niet logisch geweest gezien ik geen afslag zag.  Terug maar.

En als ik een tweede poging doe zelfde probleem.

Ik snap er niks meer van.

Dan maar terug naar het begin van de route en helemaal opnieuw.

Ik mis geen paaltje en toch zegt de gpx opnieuw links af daar waar niks is.

Als ik dan de struiken induik is het bingo.

Routepaaltje in het hoge gras en een graspad door het weiland. 

Ik moet over een hek met schrikdraad en de opstap is veel te hoog. 

Het kost veel moeite maar dan ben ik er. 

Even later een omgevallen boom. 

Erover heen is te hoog. Er onderdoor is echter te laag. 

Ik moet bijna op mijn knieën er onderdoor schuiven om Japie niet in de blubber te hoeven neer poten. 

Ik hoop dat het pad kort is. 

En dat is het ook. 

Eenmaal op de weg begint Japie te rammelen. 

Dus van mijn rug af, wat rommelen en weer op. 

De muziek moet ook maar op. 

Ik zal maar gaan zingen voor Japie bedenk ik me. 

Misschien kan ie het waarderen. 

Waar jij links wil wil ik rechts

waar een wil is blijf jij weg, het is een eindeloos gevecht. Dat galm ik naar achteren.

Japie zingt even hard mee met zijn gepiep en krakende stem.

Fietsers die langs komen groeten lachend.

Koeien in de wei kijken met een hooghartige kop zijwaarts naar ons. 

We verstoren duidelijk de rust.

Dan loop ik Megen binnen na 2 km.

Wat een leuk vestings stadje is dit.

Ooievaars op de toren, een clarissen  klooster wat dicht is en een franciscanen klooster waar de deur open is.

Maar ik lanterfant al een poosje door Megen dus ik ga het klooster niet in.

Wel ben ik dan aan etappe vier aangekomen en daar kan ik het begin niet van vinden.

 Dan staat er een bord.

Als je hulp van boven kunt gebruiken, hier moet je zijn in Brabant.

Ik schiet in de lach en roep boven maar eens aan.

Gelijk zie ik een vrouw aan komen en haar schiet ik aan.

En dan zit ik snel op het begin van de route.

Ik heb lol.

Mijn gastadres had al gezegd dat ik over de dijk en de uiterwaarde ging en dat klopt.

Ik zie een roofvogel en krijg hem op de foto zittend in een boom.

Leuk.

Maar de moeheid blijft rot hangen.

Bij Diede ben ik 9 km verder en moet er cola zero in. 

Dat werkt even. 

Gek denk ik. 

Gister had Japie een mindere dag, vandaag is het mijn beurt. 

Als ik verder loop zie ik een woonboot over de maas varen. 

Wat geweldig. 

Ben je je uitzicht zat dan vaar je gewoon naar een ander plekkie. 

Ik mijmer er een poosje over door. 

Ik kom langs dorpjes als Demel en Neerlangel. 

Dorpjes waar ik nooit van gehoord heb. 

Gehuchtjes. 

Bij een spoorweg overgang moet een restauratie zijn maar die blijkt dicht. 

Op een bankje nog maar weer cola zero erin en ik loop weer. 

En dan kom ik in Ravenstein. 

Een heel leuk vestings en ik kijk mijn ogen uit. 

Er is een poëzie route met allerlei gedichten. 

De gebouwen zijn geweldig mooi. 

Ik vermaak me er een poosje en raak aan de praat met mensen die de poëzie route doen. 

Er is een vvv met hele lieve mensen. 

Mooi want ik moet naar de wc. 

Lieve mensen zijn het en ik mag naar de wc. 

Daarna moet ik de route zien op te pikken wat nog niet zo makkelijk is. 

Langs de groenteboer. De bakker is dicht, voor een terras heb ik geen tijd, dus banaan scoren. 

Maar aparte groenteman verkoopt halve stuk fruits en geen bananen

 

Wel zoete cannelonies en die neem ik dan maar mee. 

Overheerlijk zoet en ik knap er helemaal van op. 

Dan vis ik de route weer op en gaat het verder langs de Maas. 

met een stel babbel ik nog een poosje. 

Zij lopen etappes andersom. 

Nog twee uur naar Velp zeggen ze. 

Dan zou ik daar 17 uur zijn. 

Mooie tijd. 

 Ik loop vandaag verhard na dat rottige stukje en het bevalt even prima.

En ik ben wakker geworden en zing luidkeels met de muziek mee.

Roodkapje waar ga je heen.

Mensen gaan er vrolijk van kijken dus goede daad gedaan.

Japie heeft het ook nog prima.

Samen gaat het goed vandaag in het zonnetje.

En dan zo een mooi stukje.

Van die uit de kluiten gegroeide koeien.

1 ervan is zich aan het over gieten met zand.

Even verderop paarden in het water en langs de kant.

Ik kan alleen maar kijken en genieten. 

In de verte kloosters. 

1 ervan moet het Emmaus klooster zijn. 

Het is nog vroeg en dan loop ik langs een terras. 

He ja gezellig tussen de dieren. Er komt iemand kletsen over Santiago en het kloosterpad. 

En dan moet ik zo hard lachen. 

Een oud echtpaar heeft appel gebak. 

Een haan staat naast hun tafel uitgerekt te kijken of ie een graan mee kan jatten. 

De oude dame moet zo hard om mijn lachstuip lachen dat ze er niet meer uit komt. 

Samen schateren we het uit. 

Wat leuk is het hier en ik blijf tot vier uur zitten. 

Hoezo twee uur ik ben er met een krap half uur al. 

Ik kan twee flesjes cola kopen. 

Mooi voor morgen. Maar Japie laat dat wel voelen dat hij meer gewicht geeft. 

En dan loop ik het laatste stukje. 

Vlak voor het klooster staan joekels van paddenstoelen. 

En dan sta ik bij de poort en lees bovenstaande tekst. 

Ik laat het maar even op me inwerken. 

Dan zie ik de trekbel en jengel er even flink aan. 

Aan het koord hangt een briefje de gewone bel te gebruiken ivm opnames. 

Oeps denk ik maar de mevrouw die open doet moet lachen. 

Ipv een slaapzaal slaap ik toch op een kamertje. 

Thee sla ik af. 

Japie heeft me laten zweten en het water drupt van me af. 

De mevrouw houdt me aan de praat. 

Waarom ik loop. 

Ik vertel het haar. Ze vertelt pas een maand hier vrijwilliger te zijn en al die verhalen, zo verschillend mooi te vinden. 

Dan mag ik onder de douche en naar de meditatie. 

We moeten een mooi beeld van vandaag wat direct op komt in gedachten nemen. 

De uit de kluiten gewassen koe met dat zand komt direct op. 

Het beeld brengt een lach op mijn kop. 

Dan gaat ze zingen en is voor mij de meditatie voorbij. 

Met enig afgrijzen hoor ik het gepiep aan. 

Dan nog 10 minuten stilte en daarna moet iedereen zijn mooie moment delen. 

Daarna zingen we met zijn allen en gaan we eten. 

En ik schiet recht. 

We eten sperziebonen. 

Op 1 adres na eet ik ze overal en ik heb de grootste lol. 

Het wordt de hype van deze tocht zo onderhand. 

Na het eten doen we rummicuppen en kletsen en nu mag ik slapen. 

Half acht meditatie maar ik denk dat ik die oversla. 

Japie heeft een lege maag en wil ik voor acht uur gevoerd hebben. 

Maar wie weet wat de dag ons brengt

 

 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina