31. aug, 2021

tijd

Heerlijk geslapen, een overdadig ontbijt en ik moet er tegen kunnen.

Met Marianne afgesproken het eerste stuk samen te lopen Uden uit.

Dan zit ze op de route.

Maar wel dat ik om half negen weg wil gezien de afstand.

Om half negen ben ik klaar, Marianne niet.

De gastvrouw Marianne bied aan loopster Marianne naar de route te rijden en zo kan ik weg.

Mijn schoenen zijn nog nat. Die gaan aan de buiten kant van Japie.

mijn oude schoenen aan mijn voeten.

Er wordt innig afscheid genomen van beide Mariannes en dan gaat Japie op mijn rug.

En oei wat is Japie boos.

Natte schoenen tegen hem aan, aan de ene kant en stinkende ongewassen kleren aan de andere kant.

Als een dood paard gaat ie aan mijn rug hangen.

Ik heb alleen geen andere optie dus we moeten het samen maar rooien vandaag.

Uden loop ik snel uit.

Ik had een kaartje mee gekregen maar daar snap ik niets van.

Wat Marianne had uitgelegd ben ik vergeten maar een straatnaam staat er wel op. Die voer ik in in de gps.

Appel ei denk ik en dat is het ook.

De route is er dan ook, en ik loop gelijk al het bos in.

De zon begint ook te schijnen en ik geniet.

Maar dan moet ik plassen.

He bah nu al denk ik.

Als ik inzak neemt Japie wraak.

Zijn gewicht drukt me helemaal naar beneden en ik kom nog nauwelijks overeind.

Foei, mopper ik als ik sta, dat is me ook wat.

Japie is echter niet van plan zijn gedrag bij te stellen en blijft bokken.

Dan staat er ineens een dwerg in het bos.

Hee zeg ik Japie, als je maar stil bent komen de zeven dwergen allemaal en poetsen ze vast de schoenen.

Het huisje vind ik ook en dwerg nr. 2 hobbelt ook voorbij.

Maar daarna houdt het op.

Zie je nou, met je domme boze gepiep jaag je ze weg.

Het bos veranderd in prachtige paarse heidevelden.

Dit is zo een cadeautje. Het valt me ineens op dat mijn hoofd in de lach stand staat.

Mijn mond zit van oor tot oor.

Pas maar op denk ik, straks blijft ie nog zo staan.

Maar dan ineens na 11 km is de koek op.

Moe, en mijn linker been doet in mijn lies pijn en mijn voet zeurt.

Een aangesnelde bank biedt hulp.

Ik plof neer.

10 minuten. Cola zero erin, wederom plassen en voor Japie zijn humeur de nu droge schoenen in de zak in zijn buik.

Frisse lucht zeg ik hem.

De verhoudingen zijn echter ernstig verstoord en Japie blijft bokken.

Weer op pad gaat het weer een poosje goed.

Wel is het jammer dat de knooppunten soms al na een paar meter veranderen.

Het volgende knooppunt stamp ik braaf in mijn hoofd maar is even snel vergeten.

Net als dat ik me de hele tijd afvraag welke datum dag etc het is.

Hoe lang ben ik onderweg en hoelang op het kloosterpad.

Paar keer uitgezocht, maar het blijft ook niet hangen.

Geweldig brein heb ik toch.

Een stukje langs de weg staat een vrouw te zwoegen met maaimachine op de berm. 

Poeh, zeg ik, dat is een klus. 

Ze lacht en zegt dat het haar hobby is. 

Een stukje verder staat een appelboom. 

Appeltje is zuur maar eetbaar. 

Dan loop ik weer het bos in en de hei op. 

Nu staan de knooppunten paaltjes er ineens niet altijd en heb ik plezier van de gpx. 

Zo loop ik niet verkeerd.  Ja op kleine stukjes na maar nooit meer dan 50 meter. Dan waarschuwt de gpx. 

De route is zwaar ondanks dat ik geniet. 

Ik zoek nog een bank maar de enige die ik tegenkom is bezet. 

En dan loop ik de bebouwde kom in en moet ik weer zo nodig. 

Bij een bushok, op een bankje, ei banaan, en boterham weg werken. 

Dan snel verder. 

En dan een bordje theetuin. 

En ook nog op de route. 

Japie gaat met een vaart af en ik vlieg de wc in. 

Vers gemaakte appeltaart en eigen gemaakte vlier bloesem limonade vinden hun weg naar mijn buik. 

De vrouw houdt me een poos aan de praat. 

Leuk mens. 

Maar dan gaat de tijd dringen. 

Volgens de vrouw kan ik tot mijn slaapadres lopen wat nog een km of drie is in Haren. 

Morgen dan verder zegt ze. 

Ik kijk wel denk ik maar wil de route uitlopen

 

Boerenland weg ga ik op en is even prettig lopen. 

Totaal onverwacht sta ik dan in Haren op maar 100 meter bij het huis vandaan. 

26 km verder. 

Morgen hoef ik er maar 20 dus mooi. 

De mensen zijn niet thuis nog. 

Ik mag in de tuin gaan zitten of bij de dochter aanbellen. 

Via de aldi voor cola naar het huis. 

Op een tuinstoel in de zon dommelen. 

En dan komen de ouders thuis en blijkt dit een geweldige stek te zijn. 

De slaapkamer moet ik om lachen. 

Een soort gangetje met een bed. 

Maar dan laat hij mijn prive badkamer zien. 

Met sauna en joekel van bad. 

Hij moet lachen om mijn verrukte reactie en zet de sauna gelijk aan. 

 

Als ik alleen ben hoef ik niet na te denken. 

Hop sauna in. 

Het eten wacht maar. 

Kleren wassen en dan een heerlijke pasta maaltijd en knollen gourgette soep. 

Buiten eten terwijl de zon ondergaat. 

Twee schatten van mensen die hun huis in vlammen op zagen gaan. 

Hebben dit huis weer opgebouwd niet beseffende hoe groot het werd. 

Ik verdwaal erin. 

De dochter woont met kind in een verbouwde varkensstal. 

Die heeft autisme en heeft begeleiding nodig. 

We praten de avond aan elkaar en om half 11 ga ik naar boven. 

Japie ingepakt nog een keer de sauna in en me af vragen welke dag het is en hoelang ik onderweg ben. 

 

 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina