5. jun, 2019

Ruzie met Pieter

Wat een noodweer vannacht. Dat was even schrikken. Vanmorgen was alles weer gewoon gelukkig. De gastvrouw vertelde me over de ongelukken die gebeurt waren. Echt een geweldig mens. Beiden dezelfde laconieke instelling, zelfde gevoel voor humor. We hadden het over fotograferen en zij vertelt een keer plat op haar rug te zijn gaan liggen op straat om een foto te maken. Ach en dan is er niks aan zegt ze lachend. Ik ken dat van de keren dat ik op straat op mijn knieen ga met veel pijn en moeite voor later een totaal mislukte foto en we lachen. Het is al dik na 9 uur als ik opstap. Even vragen en dan zit ik weer op de route. Dezelfde weg als ik begon vorig jaar met het afscheid nemen van mijn vader. Het maakt me wat droevig omdat niet iedereen geaccepteerd heeft dat ik op mijn manier afscheid wilde nemen. Het houdt me een poosje bezig. Als ik het dorp uit ben en van de weg afga gaat het beter. Ik merk dat ik rommelig heb geslapen. Mijn benen willen niet snel. Ik bedenk me geen haast te hebben en stap op mijn gemakkie door. Het is 23 graden en erg klam weer. Het water drupt uit mijn haren. Van kruin tot tenen alles drupt. Dan zie ik een bord bij het lemeleveld. Twee vlinders erop en zo een grote wens aan iets kouds zie ik er een flinke ijshoorn in. Ik word er helemaal blij van. Tot ik besef dat hier geen restaurant is laat staan een ijstent. Ik schiet in de lach. De eerste heuvelen van de reis. Dan merk ik nog wel dat ik nog niet helemaal hersteld ben. Elke heuvel gaat met om de zoveel meter stil staan en adem happen. Maar ik kom er dus prima. Een korte vocht intake en vocht uittake stop. Het is belachelijk warm. Op de top van de berg staat de pijl naar rechts maar kan ook rechtdoor zijn. Twee wandelaars weten het ook niet en lopen door. Zij volgen Pieter niet. Ik ga rechtsaf naar beneden en daar is geen pijl meer. Zucht gps maar aan. Eerst denk ik zelfde weg terug te moeten en bijna weer boven zegt de gps toch echt dat ik verkeerd ga. Dus vloekend weer naar beneden en andere kant op. Andere kant weer naar boven ja om op hetzelfde topje te komen. Daar zegt de gps linksaf en als ik dat doe weet meneer gps niks meer. En dan geen mens te zien raak ik in paniek. Ik ben al geen held alleen in het bos maar als ik niet weet hoe ik moet gaat het mis. Ik klauter terug naar de top en kijk op het bord. Hellendoorn schuin naar beneden. Ik begin te lopen en ineens weer een bordje van Pieter. Blij maar wetende dat het nog een poosje duurt voor ik het gebied uit ben jakker ik voort. Heuvels af ren ik en heuvels op gaan zonder moeite. Wat adrenaline al niet kan doen. Soms twijfel ik en slaat de angst weer toe. Maar gelukkig volgen de bordjes elkaar op en dan ineens ben ik eruit. Ik moet een stukje langs de weg en met een verward hoofd nog mis ik een bordje. Het lijkt een poos goed te gaan tot ik besef dat het mis is. Gps aan en op een weg gezet die in het boekje staat. Bij die weg gekomen geen pijl. De paniek is nog niet uit mijn lijf. Ik trek nog net niet twee fietsers van hun fiets in de hoop dat zij het weten. Zij zien mijn paniek en zetten hun fiets direct opzij en helpen zoeken. Dan in het hoge gras een bordje. Ik bedank mijn helpers en volg het pad. Een paar 100 meter verder besef ik dat dit pad terug gaat naar het bos. Pad wat ik had gemist dus. Terug naar de weg zie ik het naambord wat ook in het boekje staat. Die kant op dus. 10 min. later bij een afslag geen pijl. Ik vloek en tier Pieter compleet van zijn sokkel. Weer terug naar de weg. Dan door struikgewas bedekt nog een pijl. Nu ga ik wel goed. Ik besef dat ik 16.00 uur niet meer ga redden. De gast meneer had me gebeld dat hij tussen 16 en 17 uur weg was en dan weer van 17.45 tot laat. Rusten doe ik niet op 2 min. stops na. Mijn linkervoet doet ongelofeloos pijn. Elke keer na 18 km gaat ie vervelen. Even zitten rekken en strekken en dan gaat het weer even. Geen idee wat het is maar pijnlijk is het wel. Ik moet weer een bos in. En weer loop ik maar door en door. De weg raak ik niet meer kwijt. De paniek echter ook niet. En dan kom ik op de weg en zie ik Hellendoorn liggen. Bij een bankje neem ik 5 min. de tijd om nog even flink te rekken en strekken. Dan loop ik door en kom ik aan het eindpunt. Daar gaat een grote ijskoude milkshake er achter elkaar in. Het is net 16 uur geweest en mijn slaapplaats is vlakbij dus ik kan tot bedaren komen. Zal ik ooit over die stomme bos angst heen komen vraag ik me af. Hoeveel bos zal ik nog door moeten? We gaan het zien. Om 17 uur ben ik bij het huis en komt de man net aan. Ik heb een prachtig eigen appartement. Grote tuin met vijver. De douche was heerlijk en mijn was hangt aan de droogmolen. Bij de appiehein een zomerzuurkool maaltijd gehaald en een koud biertje. De gastheer heeft bier koud in de koelkast gezet en bij aankomst heb ik er eerst 1 soldaat gemaakt. Ik wil echter niet zijn koelkast leegdrinken. Dus zelf nog maar een biertje gehaald voor vanavond. Komende 3 etappes zijn kort en dat vind ik niet erg. Ik heb even behoefte aan wat rust na vandaag. Pieter heeft het vandaag zwaar gemaakt. Al was het weertje ondanks de voorspelling van pittige buien prima. 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina