4. jun, 2019

Pieter fantastico

Wat een leuk adresje weer vannacht. Krasse dame van 86 jaar die het nog druk heeft met al haar gasten en dan ook nog rustig verse jus en een croissant bij het ontbijt serveert. Heel enthousiast met haar smartphone ook natuurfilmpjes laat zien die ze van gasten ontvangt. Helemaal leuk. Om kwart over 9 vertrek ik. Ik sta alweer op de route die door iets verder gister nu 2 km korter is. Mooi weer en met de wetenschap van Ommen ben ik in mijn element. Het is plakkerig weer en men voorspelt slecht weer in de namiddag dus ik stap maar even door. Ik had ook al besloten dat als Pieter me alleen door bos zou laten lopen ik dit keer ga scheiden van hem. Ik wil die leuke weggetjes zien met die boerderijtjes. Pieter snapt me volledig. De route is heel afwisselend. Bos, landerlijke weggetjes, rivier de vecht met prachtige paringdansende waterbeekjuffers. Het is genieten van oor tot oor. Ik maak denk ik meer fotos dan andere dagen. Vaak loop ik hardop te kletsen en uit mijn bewondering Na twee uur is er een picknicktafel met koelbox met koude drankes. Neergezet voor vermoeide voorbijgangers. Doe er een euro in het geldkistje en drink wat. Leuk initiatief. Ik maak er dankbaar gebruik van.. Er zijn weinig mensen op de been. Een verdwaald stelletje pieterpadgangers die over het pad heendraven in de hoop blijkbaar zo snel mogelijk aan het eind te zijn. Maar ik vind het niet erg. Ik geniet zo vreselijk idioot van dit landschap.  en dan die zon. Het zou regenen en bewolkt zijn en ik had me erop ingesteld hier in het sombere te lopen. Wat is dit dan een cadeau van mega omvang. Vaak zuchte ik Pieter fantastico. Zelfs de route was steeds makkelijk te vinden. Het lopen gaat me ook makkelijk af vandaag. Niet moe te krijgen. Dicht bij Ommen kom ik ook op plekken waar ik vorig jaar afscheid van mijn pa nam. Ik glimlach bij de herinnering. Wat een mooi afscheid was dat ook. En hoe goed was dat om het op die manier te doen. Zo passend bij mij. De route gaat voorbij de sahara en dat vraagt om een paar honderd meter om. Nu ik hier ben moet ik de Sahara wel zien. Ik krijg daar een appje van een nu oud duitse collega die vraagt waar ik nu ben. Ik app hem in de sahara woestijn. 😊 Net voor Ommen. Het raakt bewolkt dus genoeg gekeken. Laatste stukje. En dan ben ik alsnog de route kwijt. En op dat moment zijn er 2 fietsers die me op het juiste pad zetten. Hoe bijzonder is  dat. Niemand tegenkomen behalve als de nood hoog lijkt. En dan zie ik het kerkje van Ommen. Ik tracteer mezelf op een ijsje en ga vragen en vragen. Het adres staat niet op google maps vanwege nieuwbouwwijk. Eenmaal gevonden is er niemand thuis. Als ik op een bank wacht komen de eerste druppels en buren die me voor de thee binnen halen. Dan komt al snel mijn gast ouder eraan. Wat een uitmuntunde dag🌞🌞

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina