1. jun, 2019

Verassingen van Pieter

Wat een ontzettend leuk stulpje vannacht. Ik lag al heerlijk weg te dommelen tot tok op mijn hoofd. Ik wist gelijk wat het was en stond gelijk naast mijn bed. De joekel van tor die in de namiddag naar binnen was gevlogen en zich daarna gezellig verstopt had. En ik vind het echt niet erg om met meerderen op 1 kamer te slapen maar laat mij dan wel rustig slapen. Gelukkig was heer tor nu niet snel genoeg en kon ik hem op het stoffer en blik vegen. Het dier kreeg de vrijheid terug😁  Vanmorgen een super goed ontbijt. Als ik goed ontbijt doe ik het daar tot de avond op. Scheelt lunch mee zeulen en kleffe boterhammen. Onderweg is er nauwelijks iets aan eten of drinken te vinden. En als er toch plotseling een suikerdip aan gesneld komt heb ik nog voedzame crackertjes. Na het ontbijt iedereen een fijne dag gewenst en op pad. 9 uur vond  ik laat maar vroeger ontbijten zat er niet in. Het tempo zat er even lekker in en al vrij snel kwam ik in het dorp Schoonloo. En verdraaid daar hielden ook de aanwijzingen van Pieter op. Hoe bestaat het dacht ik. Dus maar weer eens vragen. Ik bleek niet de enige te zijn die een bordje over het hoofd had gezien. Ik liep de kroeg nu mis maar zat wel weer gelijk op het goede spoor. Ik kreeg al snel een medewandelaar met hond. Ze vertelde over de omgeving en dat ze het zo jammer vond nog maar kleine stukjes te kunnen wandelen door een verbrijzelde knie. Wat hebben mensen toch veel ellende denk ik elke keer. Vaak als ik met mensen in contact kom wordt er een bak ellende over me uitgestort. Al snel kan zij mijn tempo niet meer bijbenen en haakt af. Ik wil genieten. Muziek op mijn kop en gaan. Dan zie ik de twee westerlingen van eerder weer opdoemen. En ja hoor ook zij beginnen te kletsen. Op het moment dat ik mijn muziek dus maar weer uit zet gebeurt het. Stok tussen mijn benen en landing op mijn tot nog toe goede knie. Ik schrik me een bult. Gelukkig lijkt het mee te vallen en land ik op een zandpad. De dames kletsen nog wat maar ik heb daar echt geen zin in. Dat hebben de dames door en zeggen dat ik door mag lopen. Dat doe ik dus ook meteen. Het loopt al snel weer prima en na 7.5 km houd ik even rust om nog een jarige te feliciteren. Daarna moet ik echt wel verder want het is weer een end vandaag. De dames komen weer voorbij en zo wisselen we in de loop van de dag nog wel eens van kop positie. Na 2 uur flink door stappen plof ik neer op een grote steen. Net alle spullen af als ik van alles voel prikken. Ik wordt belaagd door een muggenzwerm. Dus rugzak weer op en verder. Op de volgende bank zitten de westerlingen weer. Ik heb geen zin in ze dus dan maar op zoek naar de volgende bank. En dan kom ik in een heel bizar toneelstukje terecht. Op een bankje zit een jongen. Daarvoor ligt een vrouw op een plaid. Ik vraag of ik erbij mag zitten. De jongen verteld over zijn blaren en ik geef hem wat wandel wol. De vrouw maakt wat fotos van mij en er ontstaat een gesprek. Zij is van porto naar santiago gelopen een paar weken geleden. Eerste keer en ze vond het machtig mooi. Ik vertel haar van mijn tochten en op een gegeven moment komt het gesprek over werk. Ik vertel haar wat ik doe. Ook bijzonder zij vertelt me psychiater te zijn. Ze had een loopgroepje op willen richten maar dat was nog lastig. Ik vertel haar van mijn droom met patienten naar santiago te willen lopen. Oo zegt ze dan heb je vast een psychiater nodig ik ga wel mee. Als we uitspreken waar we werken ben ik compleet verbluft. Zij werkt daar waar ik 1 juli ga starten. Hoe bijzonder is dit. We stellen ons voor als collega's. De pauze duurt dit keer lang en het is kwart voor 2 als ik na een ontvangen appeltje en stuk sinasappel de benen neem. De weg gaat nu snel onder mijn zolen door en ik ben zo happy. Hoe leuk is dit mensen te ontmoeten die het vak ook nog zo leuk vinden. En dan ook nog je nieuwe collega blijkt te zijn. Ondertussen begint er ook iets te knagen. Watergebrek. Het is vandaag dan ook al stukken warmer. Ik besef dat ik voor morgen wat extra moet halen. 3 km voor Sleen kom ik langs een huis en vult een zeer lief mensje mijn flesjes. En dan ben ik ook snel in Sleen. Op een terasje ice cappucino gedronken. Ik zie mijn collega met haar broer weer. Hij had baat bij de wandelwol. Door het zitten en mijn hakken op de grond om mijn voeten te ontlasten krijg ik zowaar ook nog een klein blaartje op mijn hiel. Maar dan taai ik af naar mijn slaap zaal. De Joke kamer bij een oud echtpaar. Ik kan kiezen uit 4 bedden op een kamer. De regels van het huis worden onder mijn neus geduwd en ik mag rusten. Betekend onder de douche, fotos op facebook zetten en wat te eten halen bij appie hein. Honger heb ik nog steeds niet na het ontbijt dus ik hou het maar op een bakje rauwkost. Gezond en lekker. Mijn knie is echter nu wel pijnlijk en stijf. Wilde ik morgen zonder knieband gaan proberen kan ie straks om mijn andere knie🤣 De dag van morgen zal het leren. Maar wat was dit een leuke dag. En de 27 km vielen reuze mee. Het ritme komt erin😊

Opmerkingen

Marja

02.06.2019 22:20

Toeval bestaat niet, leuk dat je je nieuwe collega op deze manier ontmoet. Schept toch een band!

Aleida

02.06.2019 16:49

Wat super leuk, Caroline, dit is hoe synchroniciteit werkt en het blijkt dat je lekker in je vel zit, dan gebeuren deze dingen 😘
Lekker zo doorlopen 👣💪🏼

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina