15. nov, 2022

Heiloo en omgeving

De plannen voor de camino zijn gesmeed. 180 km ongeveer, de route moet nog wat duiderlijker worden en in juni.

Als mijn vakantie goed gekeurd word tenminste.

Vannacht goed geslapen en vanmorgen rustig opgestaan ontbeten en weg.

We gaan naar heiloo een paarse route volgen.

Adres ingetikt en rijden maar. Nog wel een 50 minuten rijden maar oke.

Aangekomen is Els enigszins van de leg want het is niet Heiloo waar we zijn.

Dat is een half uur verder. Zo dan wordt het half 1 voor we er zijn. Vroeg donker dus oke we zien het wel.

Eenmaal op de plaats van bestemming, waar zet je dan de auto? Leek een beetje gek op de bestemmingsplek dus maar even vragen. Man aan het werk wist het ook niet. Toch er maar even uit gereden en bingo. Aan de overkant de parkeer plaats. Tassen om en gaan.

We zien al snel de paarse pijltjes met de nummers. Even puzzelen hoe we moeten maar het lukt.  Het eerste nummer vinden we daarna gaan we het weiland in. Els zegt nog wat vervelend dat er een tactor over het pad gereden is, waardoor het beroerd lopen is.

Ik denk dat het het verkeerde pad is, maar oke ik loop wel.

Aan het eind geen bordje. Dat is nou balen. Wat gaan we doen.

Twijfel twijfel. Els denkt terug, ik heb daar totaal geen zin in. Kom mee we gaan lekker dwalen.

En dat doen we. Even later komen we bij twee kleine paardjes. 1 zit onder de vlechten en die willen we op de foto.

Lol, het andere paardje denkt dat wij lekkere hapjes hebben. Hij wil mijn telefoon opvreten pakt mijn jas en dringt zich er elke keer tussen als we een foto willen maken.

Uiteinderlijk laten ze hun mooie tanden zien en hebben wij lol en Els de foto's.

Mooi.

Het gaat verder. Vanmorgen vond ik in de achterbak van mijn auto een onder jack van mijn zeiljas nog.

Heerlijk geen kou. Maar vandaag lijkt het warmer dan gister en de jas hangt om mijn middel. Nou ja tegen de avond zal het koud worden en ben ik alsnog blij. Uiteinderlijk blijft hij om mijn middel hangen. Raar weer. Rustigjes wandelen we verder en de route die we lopen is mooi. Soms een hekje waar we overheen moeten, maar goed te doen.

Eenmaal in Alkmaar vragen we de weg. Aardige man helpt ons op pad. Mooi we kunnen verder. Gelukkig maar een klein stukje drukte. Dan lopen we het bos in. Gaan we van het pad af en echt door het wandelbos of volgen we het fietspad. Welnee gewoon wandelbos en anders kan komoot aan. Wandelbos betekend ook even kunnen lozen.

 Twee aardige dames vertellen ons dat we goed uitkomen. Ja hoor bij het witte kerkje wat tussen de 11e en 17e eeuw gebouwd is in tufsteen. Prachtig kerkje. Jammer dat het dicht is.  Maar eerst komen we door een straatje uit de 17e eeuw waar hele oude boeren of visserswoningen staan uit de 17e eeuw. Een vrouw die daar woont vertelt dat de spanjaarden er nog doorgetrokken zijn. Er staat een monumentaal pandje de hutkoffer Het oorspronkelijke huisje is een driebeukig houten huis dat dateert uit de eerste helft van de 18e eeuw. Het is een klein huisje maar wel een grappig ding om te zien. Ondertussen hebben we de paarse route toch weer gevonden. 

Het is bijna half 4 ondertussen, dus tijd voor lunch en koffie.

We komen er achter dat we nog 8 km moeten. Dat wordt dus niet voor donker bij de auto. Route dan maar afbreken. En op komoot verder. Dat is nog 3.5 km. Een overdadige lunch broodje geitenkaas met nootjes honing sla en van allerlei frutseltjes maar heerlijk. Voor Els een broodje beenham.

Maar wel een enorme hap. Ik heb gelijk mijn avond eten wel naar binnen. Dan gaan we verder op stap.

Het laatste stukje is het aardig donker. Maar voordat we niet goed meer kunnen zien gaat het nog een stuk door het weiland met hekjes. Bij het laatste hekje doet Els aardig haar best erover heen te klimmen. Ik snap dat niet. Waarom de moeilijke weg als het makkelijk kan en ik maak het hek netjes open😀. Jaha Els komt gelijk netjes terug klauteren, ze was nog op de helft en gaat dan ook netjes door het hekje heen.🤣🤣🤣

Met de lamp van de telefoon kan ik het laatste stukje dan wat bijschijnen. Een selfie in het donker en dan zijn we bij de auto. Nu hebben we alleen de bedevaarts plek onze lieve vrouwe ter nood gemist. Daar gaan we met de auto toch nog even heen. Bij het Juliana klooster zetten we de auto. We lopen er even te kijken maar het is pikke donker. Met de zaklamp lopen we langs de bedevaarts plekjes naar de bedevaartskapel met de runxput. Als ik het later op zoek is er toch wel een leuk stukje geschiedenis. 

De geschiedenis van het Heiligdom gaat terug tot het eind van de 14e eeuw. In die tijd vond een boer op zijn land een Mariabeeld. Hij nam dit mee naar huis, maar op miraculeuze wijze keerde het terug naar de plaats van vinding. Rond dezelfde tijd raakte een schip in nood voor de kust ter hoogte van Heiloo. In zijn nood bad de schipper tot God. Hij hoorde boven het gebulder van de golven en het geraas van de wind een heldere vrouwenstem die zei: ‘Als ge mij gaat eren zal de wind gaan keren’. De schipper herkende de stem van de Godsmoeder en beloofde zich voor haar verering in te zetten. Veilig aan land gekomen kwamen de beide verhalen bij elkaar en de plaats voor de bouw van de Genadekapel was daarmee gevonden. 

 

Het blijft mooi dit soort verhalen. Terug bij het klooster ziet Els de gedekte tafels. Bellen of we mee kunnen eten? Ik denk dat ze dat voor de grap zegt maar Els belt.

Helaas wordt er niet open gedaan maar als we een beetje rondkijken ziet een man binnen ons staan en laat ons binnen.

In de eetzaal spreekt men engels. Het blijkt een opvang locatie te zijn voor de gevluchte Oekraïeners. Vriendelijke mensen, maar mee eters hebben ze niet op gerekend. Ze brengen ons wel naar de priester, met wie we even praten. We mogen in het klooster rondlopen op ons eigen houtje en naar de kapel. Wat een aardige man.

In de kapel is het erg donker. Met de telefoon en bijlichten maken we foto's. Maar dan zie ik gesloten deuren en die zijn er om te openen. En achter zo een deur vind ik licht knoppen en lukt het de kapel te verlichten.🙂 Mooi kapelletje.

Bij de uitgang zie ik nog 2 deuren. Els denkt gasten verblijven maar dat wil ik zien dus ik open ze. Oooooo leuk een biechthok.

Als een devote biechtzuster neem ik plaats op het stoeltje. Zondaar Els in het hokje er naast. Zonden nee niet veel om op te biechten. Wel dat we toch maar eens op huis aan moeten via nog even een toillet.

De mensen die we nog zien groeten we en dan is het op huis aan.

Wat een ontzettende leuke dag was dit weer.

Bij Els nog een kommetje joghurt gegeten met de nodige zaden pitten en fruit en een bakje koffie en dan mag ik de auto in op weg naar huis. 

Het waren twee fijne dagen :)

Opmerkingen

Wil

18.11.2022 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

Els

15.11.2022 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina