29. okt, 2022

Dagje Tiengemeten met de pelgrims forever

Tiengemeten, een plek waar ik al heel lang een keer wil wandelen. En dan zet Matthijs er een wandeling uit en ik wil mee. En ik ben vrij. Denk ik dan nog.

Van de week zegt een collega dat ik het weekend moet werken. Oooo ik heb de verkeerde lijst voor ogen gehad en ik ben niet vrij.

Wat een sof. Maar ik wil eruit. Ik wil even weg. Dus wat geapp en dan is een collega zo lief mijn dienst over te nemen. En iets wat ik nooit doe, ik maak er vandaag een vakantie dag van.

Het was vroeg vanmorgen na een late dienst gisteren. Dat mijn hoofd niet goed mee werkt blijkt wel als ik in de auto zit. Van de week gekeken hoe ver het is. 1,5 uur zei de navigatie. Ja, in de spits en file. En spits en  file op zaterdag zijn zeldzaam. Dus ben ik een half uur te vroeg op de plek van bestemming. En als de rest er is vraagt Hetty waarom ik niet mee gereden ben. Gunst ja, wat stom daar heb ik ook niet meer aan gedacht.

Nou ja het is leuk om ze te zien. Els is er ook met een loei dikke knie. En dan ben ik niet de enige die met blessures door loopt😀. 

Mijn vest blijft in de auto achter. Op de boot is het fris maar ik heb nog een regenjack bij me en eenmaal aan de wandel moet de zooi toch ook mee gesleept worden.

Op Tiengemeten heb ik een bijzondere herinnering aan de Ida hoeve. Een zorgboerderij, waar ik destijds een laatste wens voor een patient vervulde, vanuit de verwenzorg. Hij wilde naar een Ado wedstrijd en dan met alle voetballers op de foto en een vip dag. Dat kreeg ik al snel voor elkaar en kort na zijn uitje kreeg ik bericht dat hij was overleden. Ik ben daar toen op bezoek geweest en kreeg er een baan aangeboden. Maar de afstand, het afgelegen eiland, dat ging het niet worden. Ik kon er op het terrein komen wonen maar ik wist dat ik daar zou vereenzamen. We beginnen bij de gasterij van de gezusters met koffie, appeltaart of wortel cake. Daarna lozen en op stap. Benieuwd, want het moet bijzonder mooi zijn. Els loopt moeilijk dus die krijgt mijn stokken. Ik kan zonder ook lopen. We lopen met zijn tweetjes lang achterop. Prima, we hebben geen haast en er is veel te zien en fotograferen. We gaan even van het pad af over een dijkje. Daar zaten de muggen op te wachten. Feest, hoor je ze bijna jodelen en we worden direct lek gestoken. Het lijken wel vampiers, zo snel ze je bloed uit je lijf zuigen.  Het blijft bij een klein stukje, dan haasten we ons weer naar de weg. Daar komen de schotse hooglanders op ons pad. Het zijn van die prachtige dieren. In mijn achterhoofd zit ergens de boodschap, houdt ze op afstand maar dat is hier onmogelijk. Dus genieten we er gewoon van en wordt mijn fototoestel en mobiel driftig bediend. Komoot wijst ons ook een stukje verkeerd die is wat traag. Gelukkig is dat maar een klein stukje want het is ook geen lekker pad voor Els. Na een poos zien we de rest al aan het pauzeren. En dan staat er precies op het smalle pad zo een joekel. Els en ik zijn niet van plan er voorbij te lopen. De rest levert het commentaar😀 Maar dan stappen we er toch maar langs en kunnen wij ook even zitten. En de broekspijpen gaan eraf. Te warm. Broodjes erin en filmpje maken van die dieren. Begint er net 1 flink te plassen. Prachtig zo temidden van onze lunch. Na de lunch gaat het verder. We zien een dood molletje. Ik heb nog nooit een echte mol in het wild gezien. Prachtig rood neusje en witte voetjes hebben ze. Even verderop ligt nog een dood molletje. Ik vertel Els dat het een familie drama is. Mensen lijken immers op dieren. Ma is door pa gedood en pa heeft de hand aan zichzelf geslagen.  Het pad is nu wat saai. Tussen het riet door dus weinig uitzicht. We horen de rietzangers maar zien ze niet. Het worden steeds minder foto's maken. Jammer want de verwachtingen waren erg hoog geweest. Ik denk dat het in de winter met sneeuw of als alles in bloei staat mooier is. Misschien dan nog een keer terug. Als we nog even gaan rusten zitten we binnen no time onder de lieveheersbeestjes. Het is een ware invasie. Wat ik niet wist is dat die schattige diertjes gemeen kunnen bijten. Ik hou ze na de eerste beet toch maar van me af. De mugggen waren genoeg. Eerlijk ik ben gek op natuur en ook dit hoort erbij maar ik ben niet om op te eten. Dus ben ik erg blij als de pauze kort is en we weer verder wandelen. Dan weer eens met de een dan weer met de ander aan de babbel. Er gaat een grote zeilboot voorbij op een uitkijk punt. Prachtig. Zo jammer dat de Egberdina verkocht is. Wat een mooie tochten hebben we met de patienten gemaakt. En dan loop ik met Els het laatste stuk. We komen op een pad waar een bordje staat privé terrein. Komoot zegt toch echt dat we dat pad op moeten. Ik denk dat we er al zijn en dat het de gasterij is. Dan vraagt Els zich af waarom er iemand in bed ligt in het huis. Ik denk nog dat het een patient is die daar werkt en even rust. Maar dan gaat de deur open en horen we dat de gasterij nog verder door zit. We zitten gewoon echt op privé terrein. En dan aan het eind zie ik dat het de Ida hoeve is. De winkel is langs de andere weg waar we langs hadden gemoeten. Zucht, die wacht dus maar tot een volgende keer. Dan horen we iets wat lijkt op een scheepshoorn. Gunst we moeten doorstappen Victor wil zeker de pont op tijd terug hebben😀. Maar dan zijn ook wij weer terug bij de gasterij en drinken we het etappe drankje. De groepsfoto wordt gemaakt, nummer 2 of 3 of zo. 

Het was een mooie dag in de herfst die geen herfst is. Maar dan gaan we de pont op en terug naar vaste wal. Een paar natte voeten en blaren rijker. Maar blij dat ik vandaag erbij kon zijn. 

 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina