22. okt, 2022

Op zoek naar de herfst in de polder

Tja de zin is eruit. Sinds ik terug ben van vakantie en niet kon lopen is de zin om in beweging te komen eruit. eerst rust gehouden, daarna een keer met Jeroen gelopen en vorige week kon ik nog een dag, maar toen ontbrak de zin.

Vandaag leek het er weer op dat het niks werd. Vanmorgen tutten, ik ga niet en dan ineens heb ik die wandelbroek aan een ei gekookt voor de lunch, mijn rugzak op mijn rug en ben ik buiten. Zonder stokken. Sinds september heb ik de polder niet meer gezien dus bedenken welke route ik ga lopen hoef ik niet. De polder in, langs Weipoort. Het is prachtig weer maar een rare wolk die voorbij kwam deed me toch mijn regenjack in mijn tas proppen. Ook een vest voor als het te koud zou zijn gaat erin.

Het eerste stukje gaat snel. Bij t Geertje even kijken naar het jonge grut. Nog steeds lammetjes, kleine biggetjes en jonge koetjes. Zo raar eind oktober. Net alsof er geen seizoenen meer bestaan. 

Dan gaat het verder richting Weipoort. Bij Zoeterwoude is de kerk nog altijd Haanloos. Die stormde er vorig jaar vandoor in een storm en is nog altijd niet terug.

En bah, ik heb het niet naar mijn zin. Ik heb nog steeds geen zin in lopen. Ik zet een poosje de muziek op mijn oren en maal wat er ineens aan de hand is. Ik denk dat ik een beetje last heb van heimwee naar het zwervers bestaan. Ik loop en kom weer thuis straks, in plaats van niet weten waar ik terecht kom. Misschien is dat het wel. En dan ben ik bij de ijsboerderij. Lekker nu mag ik wel even een ijsje halen. De dame  die moet scheppen is blijkbaar niet in haar humeur. Er kan nauwelijks een woord vanaf. Ook best, dan niet.

Langs de weg staan een paar grote dozen met zoete appeltjes. Je mag ze gratis mee nemen. 

Een stukje verder grote zakken walnoten net geplukt.

Prijzen erbij maar ook de boodschap, geef wat u kan missen.

Er wordt voor elkaar gezorgd en dat geeft een fijn gevoel.

En dan is het klaar. Zittend op een ijzer randje van een kar gaan de broekspijpen eraf. Ik zweet me rot, de pijpen zitten me flink dwars en  mijn benen willen vrij zijn en niet gevangen in een stel warme broekspijpen.

Dat loopt beter.

Een oud dametje die voorbij fietst steekt haar duim op.

Het is warm en er staat van alles in bloei. Geen herfst te bekennen.

Ja de pompoenen staan er. Hele grote en als ik er naar toe loop om ze mooi op de foto te zetten zie ik de naam Bert er op 1 staan. Ik schiet in de lach. Bert van het tinnitus cafė naar wie ik mijn rugzak heb vernoemd en nu de pompoen. Bert duikt overal op.😀

Lopen in korte broek en shirt eind oktober deed ik vorig jaar ook half oktober, maar toen was het wel wat kouder.  

De natuur is van slag en dat is onze schuld.

En nu moet er van alles gebeuren en gebeurt er eigenlijk nog steeds niet echt iets.

De boeren ja, die worden aangepakt, maar de tijdslimiet is alweer opgeschoven. 

De energie crisis waarin kleine bedrijven omvallen en de gewone mens in armoede wordt gestort. Ja hoor beter voor het millieu, ongetwijfeld.

Maar waar blijven de grote bedrijven. Shell en al die joekels die zo enorm vervuilen maar nog steeds enorme winsten maken. Bah nee het is mijn dag niet. In Zoeterwoude moet ik hoognodig naar de wc en ik besluit maar even een kop koffie bij de bakker te gaan halen, zodat ik gelijk even kan lozen.

Daar vraagt de bakkersvrouw of ik rustig wil gaan zitten en wil bedenken of ik het fijn vindt dat een deel van de verlichting uit is.

Zo hoopt ze te bezuinigen. Nou mijn zegen heeft ze. Ik raak met haar aan de praat en ze vertelt van een bakkerijtje die de deuren al heeft moeten sluiten. Dat zij ook moeten bezuinigen en om 15 uur de oven uit moet zetten.

En dat ander personeel niks wil bezuinigen en maandag de lichten vast allemaal weer aan zijn. Ze maakt zich zo duiderlijk zorgen dat ook zij het niet gaan redden. En ik vind het ontzettend verdrietig voor ze. Na een half uurtje stap ik op. Me een stukje beterder voelend na wat rust. En dan hoor ik ineens bomme camino.

Pling, mijn koppie gaat omhoog en ik raak heel blij met een man aan de praat die naar Santiago gefietst is.

Wat is dit leuk. We wisselen onze verhalen uit en hij zwaait erbij met zijn armen zo enthousiast is hij ook.

En dan is mijn koppie herstelt.

Zingend vervolg ik mijn pad met een lach op mijn hoofd die er ook niet meer af te krijgen is.

Oef, dat duurde even.

De weg veranderd nu ook. In plaats van gewoon weer op huis aan, loop ik naar de andere kant, naar het opa´s brugje weggetje. Er loopt een vrouw met een klein meisje, allebei met hun eigen koffertje op wieltjes. Bij het meisje komt een barbiepop half uit haar koffer om mee te kunnen kijken. Heerlijk om te zien.

Ik krijg zo ondertussen ook wat trek dus tijd voor mijn eitje en mijn pep drankje.

Maar dan blijkt mijn eitje nog vrolijk op de keuken tafel te liggen thuis.

Dat is nou ook wat. Dan hou ik het maar bij drinken. Lang zit ik niet, dat is ook niet nodig. Moe ben ik niet.

In dit deel van de polder staan de koeien nog massaal buiten. Net alsof er geen herfst en kou is. Vorig jaar ging begin november de laatste koe naar binnen. Ik ben benieuwd wanneer het nu gebeurd is met het buiten leven.

Er loopt een koe erg hard naar de boerderij. Mooi om te zien en ik zet het op een filmpje.

Ik roep hem toe" hup hup, je man roept je".

Wie weet hoelang ze hier nog te zien zijn. 

En dan kom ik bij de weg. Ik zing nog steeds lekker mee met de muziek op mijn oren en loop een klein stukje langs de weg, tot ik het pad naar Stompwijk op kan. Stukje langs het water en ik bedenk me dat ik misschien even langs de winkel kan om iets voor morgen voor ma mee te nemen. Maar ook hier is de winkel weg.

Dan maar verder. De drukke weg over en verder via de Zoetermeerse kant door de polder. 

Tijd om op huis aan te gaan. Bij de boerderij neem ik nog maar een doos eieren mee. Nog even via de andere kant van de plas door het weiland en de brandnetels.

En dan via de Noord AA route richting huis.

En helemaal aan het eind zie ik dan de herfst. Een boom met herfstbladeren en een boomstam met grappige paddenstoeltjes. Hehe dat werd tijd bedenk ik me. 

Bij de plas is het mooi. Een zeilbootje gaat rustig over het water en ik maak er een foto van. De boot komt steeds dichterbij en de man aan boord roept me en vraagt of ik foto's van de boot maak. Die wil hij graag hebben. Hij komt te dicht bij en loopt vast op de bodem.

We maken een babbeltje en ik zend hem de foto´s door op zijn mail adres.

Dan moet hij zich los wurmen, wat hem na een poosje lukt en dan wensen we elkaar een mooi weekend en loop ik het laatste stukje naar huis. Om 5 voor 6 kan ik nog net de plantenzaak binnen schieten. Mooi, dat is dan ook gelukt. Na 26 km stap ik binnen. Tijd voor mijn lunch en gelijk maar diner.🙂

En ik bedenk me dat het goed is geweest om toch te gaan. De zin kwam weer en mijn been heeft zich prima gehouden. 

 

 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina