18. jul, 2022

eerste echte trainings afstand

Na vorige week maalde het. Die rot corona en de aanslag op je lijf. Maar ook het maagonderzoek in het ziekenhuis zag ik tegenop. Niks te zien behalve een heel klein puntje maagzuur maar daar hoeft niks mee. Waar dan de pijn vandaan komt is een raadsel. En dan komt wederom de klusser niet en vlieg ik uit mijn panty. En twee nachten niet slapen het is tijd dat ik me eens ga testen. Gisteravond op het werk toch weer niet lekker. Misselijk en moe.

Dat misselijke komt nog erg vaak terug. Die moeheid is echt vervelend. Vannacht zowaar vier uur geslapen en vanmorgen kwart over 9 stond ik buiten. De route stond vast. Kagerplassen en met de bus terug. Lang geleden dat ik die gelopen heb. Het duurde echter niet zo heel erg lang voor het plan gewijzigd werd. Kagerplassen en dan met de bus terug... In de warmte die lange dijk af? En ineens wist ik het. Spookverlaat. Mooi stukje en in Alphen kan ik dan, als ik het niet trek op de bus.

Even de gps erbij want ik loop normaal anders maar dan weet ik het en gaat het vlot. Het is warm en mijn petje staat netjes op mijn bol.

Ik heb 2.5 liter vocht bij me dus van de dorst zal ik niet omkomen. Onderweg genoeg punten om extra bij te tanken. Gezien de warmte loop ik ook kalm aan en rust wat vaker. Ik heb een hoop zorgen want in september moet ik fit zijn. Vandaag is dan ook echt een training om te zien hoe mijn lijf het houdt. Omdat ik full time werk kan ik het me ook  niet  veroorloven te vaak rekening te houden met het weer. Ik zal gewoon even aan de bak moeten. De stokken heb ik er ook maar weer eens bij gepakt. Die irriteren me nu mateloos, nu ik een poos zonder heb gelopen. Maar straks met Bert op mijn rug zal ik ze nodig hebben voor het behoud van mijn lijf.

Ik heb medelijden met de koeien. Zonder schaduw staan ze maar in de wei. Ik zing maar een liedje voor ze. Je ziet ze denken. Wat een malloot. Maar ze vinden dat ik goed kan zingen, want ze blijven stil staan luisteren😀De vlaggen hangen ook hier in de polder allemaal verkeerd om. Het is triest zoals er met de boeren wordt omgegaan. Ik snap hun acties, al keur ik het geweld niet goed. Het zal je bestaan maar zijn waar je zo hard voor gewerkt hebt altijd. Ik mijmer er maar niet al te lang over door. De muziek zet ik een poosje op mijn oren. Loopt wat gemakkelijker. Ik doe mijn pet even af en merk dat mijn haar zeikenat is. Ja met pet komt dat briesje niet over mijn hoofd. Dus ik laat hem een poos af en dat loopt ook veel beter. Bij het spookverlaat kom ik bij een ijs tent. Jottem denk ik, dat wil ik wel.

Helaas dicht. Ik doe het maar met mijn flesje warm water op een bankje. Wat een prachtig gebied is het hier toch. Via allerlei sluipweggetjes loop ik onverhard. Appelbomen vol kleine appeltjes die nog te eten zijn ook. Water alom en ik geniet. 

Ik probeer mijn ma te bellen, maar die is ook aan de wandel denk ik.

Later belt ze terug. Even buiten geweest maar nu blijft ze binnen. Dan loop ik het fietstunneltje Niek Talsma onderdoorgang door. Niek is de zoon van mijn ma haar vriend die is overleden. Collegae hebben dat ter nagedachtenis aan hem gemaakt. Ik vertel mijn ma dat ik er net onderdoor ga. En dan loop ik Alphen aan de Rijn binnen. Wat te doen. Ik zie op de thermometer dat het 35 graden is. Dat had ik niet verwacht. Het voelt ook niet zo. Ik ga op zoek naar de Rijn. Als ik daar ben kan ik langs het water richting Leiden lopen en dan, of de bus pakken, of het laatste stuk door de polder. Voorlopig vind ik de Rijn niet, maar wel een fietsbordje Leiden. Oke die maar een poosje volgen. En dan zie ik de kinderboerderij met een ijs vlaggetje. En hij is open. Jottem denk ik. Heerlijk, een ijsje is met een paar minuten naar mijn buik.

Ook kan ik koud water tappen.

Even gerust en weer op pad. Vijf minuten later een italiaanse ijstent. Jottem denk ik weer. Mijn buik nog een keer koelen.

Wat een bofferd😀 Ik vraag me af hoevaak ik nog jottem kan zeggen. Geen een keer meer blijkt later.

De weg is echt geen aanrader. Industrie en een stukje Rijn. Ik vraag me af waar ik ergens ben. Dan zie ik avifauna. Gunst ben ik nou nog nooit geweest, dus een onbekende weg. Ik loop verder en dan zie ik tuincentrum de Bosrand. Vanuit het spookverlaat zag ik die vanmorgen ook al, maar toen ben ik door gelopen. Nu weet ik dat ik weer via het spookverlaat ga. Maar eerst bij de bosrand naar binnen. Een toillet en een koud flesje cola zero. En niet onbelangrijk mijn armen onder de kraan en mijn pet onder de kraan. Heerlijk dat koude vocht op mijn bovendop. Het is ondertussen aardig windstil en zo op het einde van de dag lijkt het wel warmer te worden. Het wordt tijd voor huis. Via de gps loop ik nu de kortste route naar Hazerswoude. Als ik nog een poosje op de grond in de schaduw ga zitten blijkt mijn witte pet wel heel erg smerig te zijn geworden. Dat wordt doorlopen en zien of ik bij het kruidvat in Hazerswoude dorp wat kan vinden. Mooi voor 18 uur ben ik daar maar helaas. Dan nog maar een flesje koude cola bij appie heijn. En daar hangen petjes. Bingo een rood gevaar dit keer.

Maar loop ik niet helemaal als een zwerver. Bij de appie is het heerlijk koel en op een bankje binnen rust ik uit en drink nog maar weer mijn flesje leeg. Weer afgekoeld weet ik nog een km of 7. Normaal geen problemen mee, nu dus wel. Ik ben moe en het zat. Maar ik loop wel want ik wil nog eieren van de boer mee nemen. Nieuwe petje op en gaan maar weer. De eieren staan er en als ik bezig ben geld in het potje te stoppen, vraagt iemand waar hij zuivel kan krijgen. Ja stukje door daar is een zuivel tap. Hoever nog vraagt hij? Ja je bent met de auto dus zeur niet. Vlak voor het centrum.

Hij rijd weg. Hoop dat ie het gevonden heeft. Ik ben in ieder geval blij als ik aan de laatste lange weg sta. De misselijkheid is alweer een poosje aanwezig en ik moet nog langs kattenzorg waar ik weer voor werk. Maar het is nog wel een paar keer kort rusten.

In Benthuizen giet ik het laatste flesje water over mijn hoofd, armen en benen. Voelt prima, ook al is het niet koud meer. Het is nog 31 graden op de thermometer. Maar dan wandel ik bij de kattenzorg naar binnen. Even zitten en spelen met de beestjes, de kattenbakken verschonen en dan naar huis. Na 40 km stap ik binnen. Ja een afstand dat is gelukt en dat geeft hoop voor september. Maar het voelt nog niet als vanouds. Nu nog de laatste naweeen eruit van coroontje en dan kan ik rustig op pad. Maar het was een prachtige dag en wat is het toch mooi in mijn omgeving.

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina