20. mei, 2022

Pelgrimeren op het Westerborkpad

En dan is het weer voorbij. Een beetje verdrietig neem ik afscheid van Frank en Hanneke en Dwingeloo. Wat heb ik het geweldig gehad. Dwingeloo het is zo mijn stekkie. Maar nog een mooie afsluiting vandaag, met een clubje pelgrims een etappe van het Westerbork pad lopen, van Wezep naar Zwolle. Leuk om de anderen weer even te zien. Het belooft een kletsnatte bedoening te worden in de middag dus mijn tas zit vol met alle regenzooi. De reis verloopt voorspoedig en ik neem maar 1 keer de verkeerde afslag. Ik ben nog zo om me heen aan het kijken en afscheid aan het nemen van Drenthe dat ik de afslag naar Wittelte neem. Daar waar ik gisteren liep. Even een rondje extra dus. Niet zo erg ik heb tijd genoeg. Maar dan let ik op en rij ik zonder problemen naar Wezep om daar de parkeerplaats bij het station voorbij te rijden. Hopla even keren en weer terug. Wim is er als eerste al bij het restaurant en die gaat vast cappucino bestellen terwijl ik weer terug hobbel naar de auto, want nu vergeet ik mijn stokken. Het wordt weer zo een dag 😀

Hetty en Victor zie ik vervolgens ook aan komen lopen en dan is er Hennie die nog eerder was, maar nog onbekend voor de meesten. Matthijs komt dan ook al snel aan met Kiki de hond. Na de koffie gaan we over half 11  op pad. Een route van 17 km, dus dat valt alles mee voor vandaag. Al snel lopen we op de Wezeper hei wat weer genieten is. Ik moet wennen weer aan 5 andere mensen om me heen die lopen te kakelen en ik loop dan ook al snel wat weg van de rest. Even resetten in mijn bol. En dan zie ik de route niet meer aangegeven en kijk ik maar eens op de gpx. juist ja verkeerd. Als ik achter me kijk zie ik de rest ook aan komen lopen. Fijn dat ik zoveel vertrouwen geniet dat iedereen achter mij aan hobbelt😀 We lopen een stukje terug en komen bij de juiste weg, langs de weg met auto´s. Daar verlies ik eigenlijk een beetje de belangstelling voor de route. Het samen oplopen begint en het bijkletsen ook. Als we weer in het bos lopen komen we bij een restaurantje uit. Trouwpartij is gaande, maar ook wij gaan over de rode loper in ons wandelplunje voor wat drinken en een gebakje. We hebben tijd zat. De regen zullen we niet ontlopen is de gedachte. Maar dan gaat het toch verder. Ik loop een hele tijd met Matthijs op uit het bos en langs de weg. Vlak voor Hattem blijken Matthijs en ik te hard te hebben gelopen. Van de rest is geen spoor te bekennen. In Hattem bellen we ze maar eens op. Ze zitten niet ver bij ons vandaan en waren op de joodse begraafplaats aan het kijken geweest. We hadden iets gemist. Dan lopen we weer samen op. Het is en blijft een route die me niet zo kan boeien. Na twee dagen puur natuur en heel veel rust heb ik moeite om de prikkels te verwerken blijkbaar.  En de oorlog? Ja de oorlog is vreselijk geweest en ik besef me wel dat ik nu nog mazzel heb er geen te hebben mee gemaakt. Maar toen ik het pieterpad liep maakte de monumenten die je toch overal tegenkomt meer indruk op me. Misschien omdat ik ze toen meer terug vond in de natuur en alleen liep waardoor je meer met je gedachten erbij bent, ik weet het niet. Het laat me in ieder geval niet onverschillig. Vaak denk ik aan de oorlog in Oekraine en wat het zou betekenen als hier oorlog zou komen. Het idee dat ik niet meer de natuur in kan of dat er zoveel verdriet en ellende ontstaat. Dat er mensen om me heen dood gaan als ik het zelf al overleef. Dat al het mooie kapot wordt gemaakt. Wat bezielt mensen toch. Als we bij een volgend restaurantje komen wordt het even dubben. In ieder geval een toillet bezoek wat geen overbodige luxe is. En dan of wat drinken of de kortste route naar het station en daar wat drinken. Het wordt gezien het naderende weer wat niet fraai is de laatste. We zien de spoorbrug waar een trein tanks overheen denderd. De geschiedenis van de brug :

 Op 10 mei 1940 startte in alle vroegte de evacuatie van 791 Joodse vluchtelingen uit Kamp Westerbork. Met de trein zouden ze naar Zeeuws-Vlaanderen gaan, om vervolgens met de boot naar Engeland te vertrekken. De trein kwam niet verder dan Zwolle, omdat de spoorbruggen over de IJssel waren opgeblazen. Na een paar weken keerden de vluchtelingen weer terug in Westerbork, om uiteindelijk naar Auschwitz te worden weggevoerd.

En dan lopen we Zwolle in en worden we tot 2 maal toe gewaarschuwd dat het over 20 minuten gaat onweren. Ach zo ondertussen zijn we wel wat gewend. Vlak voor het station begint het dan heus te regenen en gaan nog even de regen ponchos aan. Met droge voeten komen we aan en strijken we voor een etappe drankje neer op een terras onder de luifel. Laat de regen maar stromen. Bij het staion nemen we afscheid. Hetty, Victor en ik gaan terug naar Wezep. Maar als ik door het poortje wil blijkt mijn ov kaart niet genoeg saldo te hebben. En dat terwijl ik hem vorige week nog heb opgewaardeerd. Victor loopt door en Hetty blijft wachten wat tot een geirriteerde Victor leid die bang is de trein te missen. Ach ja ga met Caroline op pad en het loopt zelden zoals gepland. Maar het komt altijd weer goed. Ik maak me in ieder geval nooit zorgen, al ben ook ik nu geirriteerd dat ineens mijn saldo alweer op blijkt te zijn. 

Toch maar eens een zelf opwaardeer kaart gaan aanschaffen. In Wezep nemen we dan weer goedgeluimd afscheid en sluiten we in het slechte weer netjes aan in de file. Moe maar tevreden stap ik mijn huis binnen waar Jip en Joep blij zijn dat de vouw des huizes weer op honk is. 

Opmerkingen

Wil

21.05.2022 09:14

Mooi verhaal over het Westerborkpad. Ik heb het grotendeels alleen gelopen en dat is een andere ervaring denk ik. En je OV kaart zou ik inderdaad maar omzetten naar automatisch opladen. Ideaal is dat.

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina