18. mei, 2022

Op de grote stille heide dwaalt een pelgrim eenzaam rond

Vandaag was het dan zover. Twee dagen naar Dwingeloo. Eigenlijk totaal ongepland. Een pelgrimsdag in Wezep vond ik te ver weg. Maar ik wil ook weer graag mee. En ineens schiet het door mijn hoofd. Dat leuke vrienden op de fiets adresje waar ik al twee keer eerder sliep in Dwingeloo.  Ik hoefde er niet eens meer over na te denken. Appje gestuurd en ja hoor, ik was hartstikke welkom. Mooi zo. Tijd om er even tussenuit te zijn. Thuis is de verbouwing nog bezig. Het loopt allemaal uit. Het heen en weer gesjouw met slapen, constant de onzekerheid of ze komen klussen, koken bij Gerda die met haar pols nog zit, ik ben nooit meer op mezelf. En ik mis mezelf en mijn veilige stekkie ondertussen behoorlijk. 

Het is me net even teveel aan het worden, dus dit is welkom. Mijn voet was vorige week de dag erna toch flink gevoelig geworden dus daar tob ik wat mee. Maandag te horen gekregen dat ik geen maag bacterie had en dat de huisarts me vandaag gaat bellen. Ouderdom komt met gebreken. Maar eerst vanmorgen half 10 de auto in. Ik heb veel te veel zooi bij me maar het kan me niet schelen. Geen idee wat het weer gaat doen morgen dus ook gewone kleding bij me i.p.v. alleen wandelkleding. En lappie mee want dan kan ik gelijk de foto's en verhaaltje neer zetten plus tv kijken als ik geen zin heb in wat anders. Vandaag ben ik van alle gemakken voorzien. Even lekker luxe doen. Zelfs de bluetooth speaker is mee. En nu staat er dan ook een lekker muziekje op de achtergrond te spelen. 

De reis verloopt voorspoedig al mis ik de afslag en moet ik een kwartier om rijden. Maar om 12.00 uur sta ik bij theehuis Anserdennen. Direct midden in de bossen en van hieruit kan ik gelijk alle kanten op. Maar eerst een glas steenkoude groene thee met citroen ijsblokjes. Het is drukkend warm. Om half 1 ga ik dan op pad. Ik besluit over onverharde paden te lopen voorlopig. Verdwalen mag nog wel een aantal uurtjes. Het is uitermate stil op de heide . Op de fietspaden zie ik wel wat fietsers maar op de wandelpaden is geen mens meer te zien. Heerlijk alleen maar vogels en verder heel veel rust. Dan gaat de telefoon en ik weet de huisarts aan de andere kant van de lijn. Ze wil een of andere scopie laten doen met een slang in mijn maag kijken wat er mis is. Ja best ik ga maandag wel een keer bellen. De medicijnen worden flink omhoog gegooid. Mooi die heb ik genoeg bij me. Misschien helpt dat en kan ik alles weer afblazen. Ik voel me verder prima dus kan me niet voorstellen dat er echt iets ernstigs aan de hand is.  Ik maak me niet druk en ga genietend verder. Ik neurie voor me uit. Op de grote stille heide dwaalt een pelgrim eenzaam rond. Zo is het wel al voel ik me verre van eenzaam. Wat heerlijk even met alleen mijn eigen gezelschap te maken te hebben. Dan komt er een punt dat het tijd wordt voor pauze en de bammetjes. Die gaan er met een halve liter water vlot in. Ondertussen komt er een fietser aan die bij me op de bank ploft. Ziekenverzorgser die uit de nacht kwam vandaag.Even een klaagzang over het vak van haar kant en dan ben ik er wel weer klaar mee en ga verder. Op het pad liggen net geboren schaapjes. Piepklein zijn ze nog en zo schattig. Het is gewoon een  gebiedje schapen en ze zijn leuk , dus ik maak foto's  en heb plezier om ze. Ik klets heel wat af tegen ze en soms zeggen ze beh terug. Altijd gezelliger dan klaagzangen van ziekenverzorgers. Ik dwaal verder en dan bedenk ik me dat ik vlak bij Lheederzand moet zijn. Ooo helemaal leuk. De camping daar wil ik wel overheen wandelen. Ik ben er als ik op de gps kijk ook vlak bij dus ik ga er snel op af. De camping is niks veranderd en ik loop zo naar mijn plekje waar ik jaren met een tentje heb gestaan. En ik haal herinneringen op. Jopie Straling de jongen die er het hele jaar stond omdat hij niet tegen masten kon. Wat hebben we met hem gelachen. Het stel uit Groningen wat hun de Waard tent niet kon opzetten. van 8 uur tot half 1 waren we ermee bezig en toen hij eenmaal stond vertelden ze de volgende morgen weer naar huis te gaan. Eens een vriendin in een rolstoel mee genomen die bij mij in het tentje moest slapen. Voor haar de eerste keer kamperen en wat genoot ze. Het kampvuur en de keer dat het zo hard regende dat we de hele dag onder het afdak van het afwashok hebben gezeten. En dat leuke stel dan dat hun tent naast een plas water hadden gezet en moesten vluchten toen de muggen de aanval openden. En dan de boswachter die dagelijks een praatje kwam maken. Maar ook de keer dat de vriendin met wie ik ging, een tipi tent kocht omdat dat zo makkelijk opzetten was en we uren bezig waren hem ook daadwerkelijk goed opgezet te krijgen. Ik klets wat af tegen de bomen en al zittend op de picknick bank. Wat een lol heb ik hier ook gehad. Even gebruik maken van het toillet is geen overbodige luxe en ik neem alle grote muggen die er rondcirkelen in het hok voor lief. Dan gaat het verder en stuit ik op een tentje met een man er voor. Ik raak met hem aan de praat. Hij staat hier ook vaker en is een fiets pelgrim die twee keer onderweg is geweest naar Santiago maar nooit aankwam. Altijd leuk dat soort gesprekken. Opgewekt stap ik verder. De kampvuurplaats heeft een luxere uitvoering gekregen met een dak boven een grote vuurkorf en banken er langs. Van de camping af loop je ook zo het bos weer in en ik dwaal verder. Maar dan zie ik dat het half 5 is. Niet al te lang meer dwalen. Mijn gps doet het niet in dat stuk bos en ik wil er niet de nacht door moeten brengen. Als er twee mountain bikers aankomen sleur ik ze dan ook van hun fiets en vraag naar de weg. Die weten zij ook niet. Maar dan doet mijn gps het ineens weer en blijk ik niet ver van de telescoop te staan. Mooi zo Dat wordt het hem. Ik loop er nu ook al snel tegenaan. Ik blijf het een fascinerend ding vinden. Nog een km of 4 naar de Anserdennen is het nu. Prima. Bij de davidsplassen loop ik nog even naar de vogelhut. Er is een koppel kraanvogels aan het broeden maar er is niks te zien. Ik kijk ook uit naar reeen maar die zie ik niet. Dan ineens loopt er een vrouw achter me die me zegt zo dicht achter me te lopen dat het leuker is samen te lopen. Vind ik dat ook?  Na 5 minuten weet ik het wel. Nee dus. Ik ben dan ook blij als zij de andere kant opgaat. Het laatste stukje en ik bedenk me nog een klein ommetje te maken over de vlakke wei in de hoop een ree te zien. De dieren blijven echter veilig weg van de eenzame pelgrim met haar stokken. Ik zet de gps op Anserdennnen  en die leid me er snel heen. Maar ik verdwijn dan weer op een onverhard pad in het bos. Na een poosje zegt hij dat ik er ben. Als ik om me heen kijk is er geen theehuis te zien. Sufferd, ik had theehuis Anserdennen moeten invullen. Als ik dat wil doen word ik belaagd door een kudde muggen. Oei stilstaan met korte broek en shirt is niet meer aan de orde. Al zwaaiend loop ik weg en dan ben ik na 20 minuten dik 21 km verder bij de auto. Uit eten gaat het in de zo vieze bezwete spullen op het late tijdstip niet worden. Maar even langs de snackbar als die nog open is. Appie Hein in voor wat drinken en dan naar mijn slaapadres waar ik zo hartelijk met koffie wordt ontvangen. Half uurtje kletsen en dan is het onder de douche en nagenieten van deze dag. Van de mensen waar ik verblijf heb ik een boekje met een mooie route. Morgen even zien wat het weer gaat doen. 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina