11. mei, 2022

Bloemen en nog eens bloemen

Soms heel soms maar, lopen de frustraties van de verbouwing hoog op. Na donderdag complete radio stilte, en toen er vanmorgen weer niks kwam en ik afgepoeierd werd door de telefoon, omdat hij geen tijd had om me ter woord te staan werd het me teveel.

Even later stond dan ineens de baas op de stoep en na mijn frustraties op een keurige manier te hebben geuit, kwamen er een soort van excuses. Goh hee, mooi maar zorg maar dat het huis afkomt. In ieder geval moest ik eruit. De frustraties eruit lopen.

Gisteren had ik bij bever vilten zolen gevonden. Omdat ik ze nogal hard vond had ik ze in mijn schoen van de zere voet op de oorspronkelijke zool gelegd. En dat liep goed.

Dus maar weer eens proberen. Dit keer Bentwoud, waar het koolzaad moet staan en wat zo bijzonder mooi is langs het water. Als ik aan het begin sta is het al 1 grote gele bloemenzee. Dit vind ik zo ontzettend mooi en ik geniet. Het wordt ook broekspijpen eraf en in shirt en korte broek lopen vandaag. Ik bof. 

Het loopt wel vreemd met twee zolen in 1 schoen maar als dat goed loopt verder doe ik het er maar mee. Ik loop net wat anders waardoor ik eenmaal over de weg net aan de verkeerde kant uitkom van waar ik wil zijn. Loop ik terug en dan wel goed om die gele pracht langs het water te zien? Dub, dub, dub en dan is het nee. Ik loop door langs deze weg die ik nog maar zo weinig gelopen heb. Eerst denk ik helemaal niet, maar dan zie ik een bankje naast de golfvelden waar ik wel eens gezeten heb. Mijn aandacht is veelal bij mijn voet. Het loopt toch niet zo heel erg lekker, zo hoog in de schoen, maar ik loop zonder pijn. Dus ik hobbel met goede zin voort. Er staat een lach op mijn bol en daar hoef ik nou eens niets voor te doen. Over een dag of 6 hoop ik te weten wat er uitkomt bij mijn maag. Vandaag gaan ze weer verder aan het huis, de zon schijnt, ik loop in korte broek en shirt terug te stralen naar de zon, dus het leven is goed. Het Bentwoud is een stuk mooier nu alles zo begroeid is. De rust doet goed en ik mijmer rustigjes wat voor me uit. Van de week kwam ik op het lumineuze idee om voor de pelgrims loop volgende week vrijdag in Wezep eerst twee dagen naar Dwingeloo te gaan. Ik heb daar zo een leuk adresje van vrienden op de fiets om te logeren dat ik geen moment aarzel en app. En ja hoor van harte welkom. Dat is nog eens een onverwacht leuk uitje.

En vooral het feit dat ik dan even alleen ben. De afgelopen weken was ik of bij Victor en Hetty of thuis met klussers en elke avond bij Gerda aan het koken nu die met haar gebroken pols zit.

Het maakt dat ik me een beetje ontheemd voel.

Dit is voor het eind van de vakantie een uitgelezen kans om even op adem te komen. Misschien op woensdag super vroeg weg en eerst naar Ommen? Dag erna een wandeling in Dwingeloo, dan heb ik wel allebei mijn lievelingsplekken gehad. Ik denk er verder over na.

En vlak voor Boskoop gaat mijn voor voet dood.

Tja kan me er alles bij voorstellen. Mijn voet zit klem met twee zolen. 

Ik moet ook naar het toillet zo ondertussen. Erg lang ophouden is geen optie met die rare buik/maagpijn. Ik hoop maar dat het idd een maagbacterie is. Maar goed mijn hummetje wordt er niet door verpest. Bij het tuincentrum denk ik naar het toillet te kunnen maar dat is een droom want er is geen toillet aanwezig. Even door dan maar. Langs het stukje weg wat ik moet is het loei druk door een botsing. Daar is toch echt geen 50 gereden gezien de schade. Tja dan moet je op de blaren zitten. Bij een bankje bij allemaal kransen die nog liggen van dodenherdenking, gaat de orginele hangwag zool eruit. Daar loop ik blaren op. Een mevrouw met een hondje met 3 poten, vraagt of ik een steen in mijn schoen heb. Nee hoor een zool teveel en een hielspoor die ik probeer in het gareel te houden. Als ik ga zitten dan voel ik hem. Ga ik lopen heb ik geen last. Het zal allemaal wel. Mijn broodje moet er toch ook aan geloven. Dat wordt uren lang een boterham opboeren. Maar verder lopen op een lege maag is ook geen optie. In het centrum denk ik meer winkels te vinden dan ik dacht. Ook niet erg, gisteren genoeg gewinkeld. Wel mijn lege flesje cola zero inleveren en een nieuwe mee. Je kan nooit weten. 

Dan gaat de telefoon. De klusser. Ze zijn met 6 man aan het werk en als ik thuis kom ligt de vloer in de slaapkamers en is de koof in de keuken er. Blijkbaar is mijn boodschap over gekomen. Voor 80 procent klaar zegt hij. Zou het dan ineens toch??? Voor mij wordt het tijd om aan de terug weg te beginnen. Ik moet nog een eind en het begint wat later te worden. Met maar 1 zool loop ik ineens heerlijk licht. Ik vergeet mijn voet en loop als een kievit. Bij een restaurantje voor ik de polder inloop duik ik het terras op. Zo en toen was er koffie hoor ik twee dames zeggen. Zoiets ja, roep ik en vlieg gelijk door naar het toillet. Daarna idd maar netjes een bak koffie naar binnen slorpen. Dan is het echt gebeurd en gaat de muziek op en duik ik de polder in. Muziek zolang het nog duurt want de batterij is bijna op en de oplader?? Geen idee waar ik die ingepakt heb. In ieder geval komt er voor Dwingeloo een nieuwe als ik hem niet gevonden heb.

Het pelgrims lied van samartin begint te spelen. Prachtig. Ik mijmer voor me uit. Twee keer Santiago, het pieterpad, het kloosterpad, het pelgrimspad ze zijn allemaal zo bijzonder geweest.

En nu heb ik de pin en button van het NederRandpad. En ik ben steeds meer geneigd om Santiago dit jaar te laten voor wat het is.

Mee met het clubje ja het zou kunnen. Maar is het niet mijn pad om alleen te gaan? Tenslotte is dat me wel het beste bevallen tot nu toe.

En het NederRandpad lonkt. Het lijkt me enorm leuk om die 1680 km te gaan lopen in een paar vakanties. En zo lopend haal ik de vele herinneringen aan de tochten op en denk ik aan al die leuke mensen die ik ontmoet heb. De lach blijft op mijn bolletje staan. ik moet denken aan een meisje die van de week op de lotgenoten club van tinnitus tekeer ging over haar moeder die ze al 30 jaar niet gezien had en haar leven heeft verziekt. Tjee dacht ik wat triest. Hoe kun je zo verbitterd  raken en zo geen verantwoording nemen om je eigen leven in de hand te gaan nemen. Wat ben ik dankbaar dat ik geen verbitterd mens ben denk ik dan maar. Genoeg mee gemaakt maar hard gewerkt om er weer uit te komen. En ik ben blij dat ik zo kan genieten nu. Wat triest als het iemand niet lukt en alleen nog maar kan wijzen. Daar maak je je eigen leven toch ook alleen maar ellendig mee. Schud, schud doet mijn hoofd en ik laat het afglijden. Vandaag is te goed om lang bij stil te staan. Ik weet al even dat ik bij de groene kathedraal ga komen en als ik er ben, dan ben ik heel benieuwd wat ik ga zien. Eerlijk ik word hier nooit teleurgesteld. Het is er prachtig met al die bloemen. De japanse tuin vordert enorm en ik raak met de maker aan de praat. Nog even denkt hij dan is het af. Ik vertel hem hoe mooi ik het hier vind en dat ik er toch wel geregeld mijn route langs laat lopen. Het is een enthousiaste man. Na een poosje moet ik verder. Vadertje tijd wacht niet, maar tikt gestaag door.

Ik kijk nog even bij de draaiende molen. Heerlijk rust gevend zo, die rondgaande wieken. Even blijf ik nog genieten maar dan is het echt hop, hop, doorkachelen. Ik kan uit twee wegen kiezen en al hoewel ik ze beiden gelopen heb ben ik even kwijt hoeveel langer de weg rechtdoor is. Een fietser trek ik van zijn zadel af en vraag ernaar. Nou mevrouw u kan beter links af gaan, want dit is heeeel erg ver om. Mooi zo dan ga ik rechtdoor. Als een fietser dat zegt valt het normaal wel mee. En dat valt het nu dus ook. Het zonnetje verdwijnt en het dreigt wat. Geen regenpak dus ik zeg de lucht dat ze het droog moeten houden. De goden zijn me gunstig gezind want het blijft netjes droog.

In Hazerswoude dorp loop ik langs het huis waar ik destijds binnen werd geroepen voor een toillet bezoek en wat te drinken te pakken terwijl de vrouw des huizes buiten bleef. Ik deed daar maanden later een bedank kaartje in de bus. Vandaag zie ik haar weer maar nu in een scootmobiel. Ach mensje denk ik je had toen al die hersen infarcten maar kon nog lopen. Ze vraagt me of mijn stokken bevallen. Ze herkent me niet en gezien de tijd ga ik haar nu ook niet wijzer maken. Met een prettige wandeling gaat ze de schuur in. Dit was destijds zo een leuke ontmoeting. Mooie mensen heb je in deze rare wereld. Zelfs in de polder kan je al vlaggen kopen met tijd voor vrede. Naast de mooie mensen heb je ook mensen van het kwaad en vandaag wil ik daar niet bij stilstaan. Wel bij mijn voet die af en toe een steekje geeft. De zool is goed maar eigenlijk zou het wel iets zachter mogen. Morgen eens kijken voor een hielspoor zooltje of dat iets is. Bij de eierkraam scoor ik mijn nieuwe eierden. Betalen met de q r code lukt niet ondanks hulp van de eigenaar maar contant zit er wel 2 euro in mijn rugzak.

De eieren passen nauwelijks nog in de rugzak dus beetje proppen.

En dan loop ik Zoetermeer binnen en via de winkel voor wat eten naar huis. Bijna 32 km verder en beetje dubbel in hoe moe ik me voel. En dan is het fijn thuis komen nu er overal een vloer ligt. Het gaat opschieten. De katten mogen nu weer op de bank erbij en gezamelijk genieten we van de meubels zonder plastick. 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina