30. apr, 2022

Opening van het NederRandpad

Vandaag is dan de opening van het nieuwe lange afstandspad het NederRandpad.

Het NederRandpad in vogelvlucht

Het NederRandpad is een rondwandeling, dus het maakt eigenlijk niet uit waar je begint. Maar het officiële startpunt is Bellingwolde. Vanaf hier wandel je langs de Duits-Nederlandse grens tot aan het Drielandenpunt in Vaals. Dan krul je om Zuid-Limburg heen en via de rechteroever van de Maas naar Thorn en Stramproy. Via de grens van Noord-Brabant en Zeeland kom je bij Cadzand uit bij de Noordzee.

Vanaf daar verlaat je de grens, maar niet de rand van Nederland. Het NederRandpad gaat dus vrolijk verder langs stranden, duinen, vissersdorpen en badplaatsen. Via de marinestad Den Helder kom je uit bij de afsluitdijk om tot slot langs de Waddenzee bij Friesland en Groningen weer terug te komen in Bellingwolde.

85 etappes, 1850 kilometer

Je krijgt de randjes van Nederland niet cadeau. Nederland mag dan een klein land zijn, maar als je langs de rand van het vasteland wilt wandelen heb je er toch zomaar 1850 kilometer voor nodig. Ter vergelijk: dat is hemelsbreed gelijk aan de afstand tussen Utrecht en Lissabon.

 Op elke etappe wordt vandaag gelopen. En wij beginnen aan etappe 69. van Castricum naar Bergen. Met Wil, Wim, Hetty en Victor beginnen we aan dit lange pad. Het weer is goed om te lopen en het is leuk elkaar te zien. Al zie ik Hetty en Victor de laatste tijd vaak. De route staat op de gpx en ik ben blij dat Wim en Victor die in de gaten houden zodat ik alleen hoef te lopen.

Het is een drukke periode met de verbouwing van mijn huis wat behoorlijk wat frustraties kent. Gerda die haar pols brak en waar ik gelijk voor kook. En natuurlijk werk ik ook nog full time. Ik rol dus over het algemeen doodmoe mijn bed in waar ik bij tijd en wijle behoorlijk uren maak voor mijn doen. Vanmorgen stonden de klussers er al vroeg, dus mooi dat ik er dan op uit kan. En mooi is het. Het duingebied is zo wie zo prachtig. Al vind ik het soms flink pittig met het klimmen en mulle zand. Maar vandaag ben ik wel blij met een zachte ondergrond. Gisteren shockwave gehad voor de hielspoor en vandaag is dat goed merkbaar. Maar verstek laten gaan is er in mijn hoofd niet bij.

Veel te leuk.

Al pratend en wandelend zien we zowaar genoeg van de natuur. Hele bomen vol met aalscholvers die aan het broeden zijn, prachtige kleuren in de duinen en de bijzondere mooie en soms zo dreigende luchten. Na 5 km is het tijd voor koffie en duiken we een strandtent in. Leuk poosje zitten warmen en dan weer verder. En dan moeten we er toch aan geloven en gaan de poncho's aan. Een regenbui weet ons toch nog te vinden. Foei ben ik blij vanmorgen de tegenwoordigheid van geest te hebben gehad dat ding nog tevoorschijn te toveren. Ik had anders flink nat geweest  zonder jas. Gelukkig duurt het niet lang en mogen we droog een enorme hoge mulle zandberg op. Dat is hijgen en zwoegen. Ik benijd de mensen die zonder al te veel moeite naar boven huppelen zoals Wil bijvoorbeeld 🙂Boven is het voor mij even alle hens aan dek om weer lucht binnen te krijgen en dan gaat het verder. Droog en wel nu. Het landschap blijft bijzonder mooi en het gezelschap is nog steeds prima al beginnen de pijntjes bij Hetty en mij wel op te spelen. Soms loop ik een stukje op mijn tenen om even de rest van de voet niet te voelen. Komende dagen zal dat wel beter gaan. 

We gaan nog 1 maal het terras op voor koffie, thee en alcohol vrij bier en niet onbelangrijk een wc stop. De verhalen over de camino blijven altijd wel komen. En ook al hebben we ze talloze malen gehoord we blijven erom lachen. Ik ben heel benieuwd wat mijn reis in september gaat worden. Ga ik mee op camino du Nord of is de tijd er niet goed voor en loop ik een ander pad. Eerst dacht ik aan een andere camino maar vandaag bedenk ik me dat ik ook wel dit pad verder zou willen lopen. Eerst maar het huis klaar. En zo al babbelend zijn we dan ineens de dik 20 km verder en in Egmond. Op zoek naar de bus. En dan blijken de heren pelgrims toch ook behoorlijke nep pelgrims te kunnen zijn. Haasten anders redden we de bus niet, liever met de bus dan 400 meter lopen naar het station etc. Hetty en ik we lachen erom. Bij het bus station nemen we afscheid van Wil die met de bus naar Heiloo gaat. Wij gaan naar Alkmaar alwaar ik met de auto van Victor en Hetty mee naar Castricum rijd. 

En als Victor ons dan even laat wachten om de auto op het parkeer terrein te halen en als hij er staat ruimte wil maken komt er ineens een rose tasje uit. Ik denk Hetty te horen zeggen zijn tasje en ik moet echt vreselijk lachen. Is het geen blauwe boedha dan is er een rose tasje. Het blijkt de lunchbox te zijn maar het is een komisch gezicht. Eenmaal in Castricum stap ik goed gemutst in mijn eigen auto en kachel naar huis. Bij Gerda even een bak koffie gehaald en gekeken hoe het daar vergaan is en dan op huis aan waar een hoop gebeurd is. Het huis wordt weer bewoonbaar.

Opmerkingen

Wil

01.05.2022 15:52

Goed weergegeven deze mooie dag. Maar ik kwam ook ademloos boven na de klim. Maar het was de moeite helemaal waard. Tot de volgende keer.

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina