18. apr, 2022

Dwalen op Reeuwijk

Opdracht fysio,  Niet wandelen in ieder geval niet meer dan 10 minuten.

Natuurlijk gaat me dat met een prachtige tweede paasdag echt niet lukken, maar ik heb niks gezegd.

De dagen na de shockwave  wel wat last van de behandeling maar dat was vanmorgen over. De laatste dagen heb ik thuis in het stof en de troep geslapen voor de katten. Mooi om na het werk het balkon maar eens flink te soppen en schrobben. Binnen is toch niks behalve de tuinstoel, tv en bed. 

Slapen doe ik wonderbaarlijk goed. Al dagen 6 uur per nacht dat is jaren geleden.

En dat is echt fijn nu.

Wel langer blijven liggen want ik had besloten niet al te vroeg op pad te gaan. Ken u zelf dacht ik. Ga ik vroeg dan loop ik door.

Niet zo verstandig met die peesplaat.

Dus om kwart voor 12 sta ik pas op Reeuwijk.

Einderlijk. Ik loop al tijden dat ik erheen wil maar of het weer is waardeloos, of ik zat met mijn voet die nog te pijnlijk was.

Ik ben blij. Wat fijn om hier weer te zijn. Reeuwijk waar ik goede jeugd herinneringen aan heb als ik een enkele keer logeerde bij mijn tante die hier een huisje had.

Het is een mooi wandelgebied. Ik start bij Reeuwijkse hout waar ik makkelijk mijn auto kwijt kan. Het is wel erg druk met wandelaars en fietsers maar dat wist ik van te voren. Ik zoek wel stukken op die wat rustiger zijn.

De wegen zijn erg bekend, ik ken het gebied ondertussen erg goed.

Het is een beetje denken. Haastrecht? Al genietend loop en peins ik hoe ik ga lopen. Driebruggen ook een mooi stuk om te lopen. Wat is wijsheid. Ik weet dat opa Antonio die al 33 jaar met zijn ijs karretje staat er vandaag vast ook weer staat,  maar als ik er ben staat ie er nog niet. Jammer dan loop ik door.

Na 6 km stop ik voor de eerste rust. Schoen uit en voet wat bewegen. Hij doet het nog goed, dus dat is mooi.

Ik was mijn drinkflesje kwijt en wist dat ik hem in de berging had laten staan. Maar omdat ik geen zin had al gelijk te zoeken, had ik alleen cola zero bij me. Prima want mijn benen waren wat zwaar. Na een broodje en flesje cola zero gaat het verder. Het loopt nu ook weer prima.

Ik ben  na een maand en alleen maar een dag 15 km lopen niet echt meer getraind.

Plus dat ik moet wennen aan de warmte. Ik had vanmorgen staan dubben en dacht dat het nog geen korte broeken weer was. Dus wandelbroek zonder afritsbare pijpen aan. En nu had ik die juist wel aan moeten hebben. De lange pijpen lopen gewoon niet lekker.

Ondertussen is het volop lente, ook op Reeuwijk. De vogels fluiten er lustig op los en overal is al jong grut te zien. Ik geniet dan ook echt heel erg. En ondertussen maal ik nog voor me uit. Morgen komt de keuken en die wordt donderdag geplaatst. Dan is het eerste stukje van het huis klaar. Er moet nog zoveel gebeuren en ik zal blij zijn als het klaar is. Gerda belde gisteren op dat ze haar pols heeft gebroken. Die is voorlopig uit de running. Helaas kan ik nu ook even niks voor haar betekenen.

Ik wiebel tussen twee huizen en komende dagen zit ik weer in Rotterdam. Het ontbreekt me gewoon aan tijd en mogelijkheden. En dat logeren ik ben ontzettend blij dat ik bij Hetty en Victor terecht kan maar ik ben toch maar het liefste in mijn eigen huis.

En dan de uitnodiging mee te gaan september op de camino. Ga ik dat doen?? Of ga ik toch alleen. En ga ik dan in Nederland of loop ik een ander stuk van de camino.

Ik moet er echt over na denken en gaan puzzelen. Maar alles hangt af van hoe het met mijn voet gaat.

Ik heb mijn fototoestel ondertussen flink in gebruik. Ik probeer niet allemaal plaatjes te schieten die ik al talloze malen op Reeuwijk heb gemaakt. Een leuke uitdaging. En dan kom ik bij de Platteweg daar waar mijn tante het huisje had. Links af of rechtsaf. Ik besef ineens dat ik de route loop waar ik vorig jaar de eerste dag liep onderweg naar Rosmalen. En zes jaar geleden liep ik op deze dag 53 km. Toen was ik nog idioot bezig met maar 70 km willen lopen. Twee weken later liep ik die 75 km en liep ik mijn lijf behoorlijk stuk. Veel heb ik nog niet geleerd want ook al loop ik vandaag geen 53 km het advies complete rust kan ik niet opvolgen. De drang is te groot. En elke km die ik vandaag loop is er gewoon een teveel. Maar voorlopig gaat het goed. Het advies de steunzolen te vervangen voor de gewone zolen was een prima advies. De bovenkant van mijn voet doet zo geen pijn meer.  Ik had besloten Haastrecht niet te gaan lopen. Te ver voor vandaag en ik wil een andere route. Driebruggen is het geworden. En grappig, net als ik denk een onbekende weg te hebben gevonden zie ik de palen met grote vogels. Een soort kunstwerk waar ik bijna altijd wel langs kom. Oke dan gaan we over de dijk en loop ik de 2 km die me nog scheiden van driebruggen niet. Zo hoef ik niet langs de weg en blijf ik rondom Reeuwijk. Tussen de talloze kleine lammetjes door wandel ik over de dijk. Het valt me op dat ze totaal niet schuw zijn en echt niet voor me opzij gaan. Leuk dat grut zo.

En dan kom ik bij een hekje waar twee palen zijn gezet. Een mens kan er schuin tussendoor maar zonder rugzak. Dat is dus rugzak af en eerst door het hekje. Dan ik zelf er achteraan en de boel weer op mijn rug.

Daarna kan ik kiezen. Verder het pelgrimspad lopen of het limespad. Ik kies voor het laatste al is dat een klein stukje. Dan volg ik de route richting Reeuwijkse hout. En dan zie ik op de routeplanner dat opa Antonio er staat met zijn ijs kar. Leuk daar loop ik 2 km voor om.

Bij opa is het heel erg druk en ik sluit netjes aan in de rij. Opa is in een goede bui en schept grote bollen. Een meisje grapt dat het een duurzaam ijsje is want zo blijft er niks over eind van de dag en hoeft hij niks weg te gooien. Na op een bankje schandalig te hebben genoten van het ijs en het leven rond de ijskar, zowel op de weg als op het water, ga ik voor het laatste stuk. Nog 2.5 km. Ik denk dat ik rond de plas kan en dan via de andere kant. Maar als ik een poosje later kijk zie ik dat ik nog 3.8 km moet. Oke nu loop ik erg van de route af. Stukje terug maar en dan toch de andere weg. Ik weet dat mijn voet al een poosje niet blij meer is en ik heb er last van. Dus genoeg is genoeg en de kortste route naar de auto. Na 23.5 km ben ik er en blij dat ik kan stoppen. Ik zal in ieder geval wel andere zooltjes moeten gaan halen. Deze zorgen voor blaren. Mijn voet is pijnlijk en ik weet dat meerdaagse tochten voorlopig van de baan zijn.

Maar vandaag was het schandalig genieten. 

 

Opmerkingen

Els

18.04.2022 22:06

10 minuten zei de fysiotherapeut???
" mag het een ietsje meer zijn"....
🤣🤣

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina