20. mrt, 2022

Een dag eigenwijzen

Twee weken niet lopen. Niks voor mij maar braaf luisteren naar de fysiotherapeute. 

En vandaag was het even een dagje niet luisteren. Na een paar weken slecht slapen, veel nachtmerries en continu een paniekerig opgejaagd gevoel alsof er stroom door me heen gaat was ik het niks doen helemaal beu. Zeker met al dat mooie weer. En dan juist de enige dag dat ik kan lopen is het koud en chagrijnig weer. Helaas pindakaas maar ik moet eruit. 

Gek weer denk ik. Te warm voor mijn winterbroek te koud voor de zomerbroek dus maar gewoon een spijkerbroek aan.

Niet al te vroeg buiten zodat ik me niet verloop. Mijn plan Reeuwijk heb ik laten varen. Te somber weer. De bootjes route dan. Maar eenmaal op pad sneuvelt ook dat plan.Te somber denk ik. Bij de Benthuizerplas stuit ik op een dode gans. Ach arm dier. Iemand heeft hem wel netjes in het gras gelegd. Ik bedenk me dat het nog goed gaat met mij. Vorig jaar barste ik in tranen uit om een dooie naaktslak. Och hemel wat heb ik afgehuild om al die slakken. Nu met de gans denk ik alleen, ach wat zielig. Maar dan de keuze, polder in of...

En dan wijzigen alle ideeen en vlieg ik het Bentwoud in. Ja Waddinxveen en dan via Boskoop de polder weer in en terug. Het is guur buiten. De wind heb ik pal tegen en af en toe spettert het. Dat was niet aangegeven op de buienradar en ik heb dan ook geen regenspullen bij me. Hopen maar dat het bij wat spetters blijft. 

Ineens vliegen er twee fazanten pal voor me over. Ze landen en rennen als een dolle achter elkaar aan. Grappig om te zien en ik vermaak me een poosje. Het Bentwoud is nog enorm kaal en van lente is nog niks te bespeuren. Het is dan ook nog een beetje vroeg in het jaar. Als het wat harder gaat spetteren begin ik te twijfelen wat te doen. Te ver weg om terug te gaan maar doorlopen in de kale vlakte zonder regenspullen is ook niet fijn. 

Maar dan wordt het gelukkig droog dus ik stap maar door. Naar mijn zin heb ik het totaal niet. De omgeving is niet mooi, het weer is niet mooi en ik maal nog behoorlijk. Van de week in aanraking geweest met een patient die positief bleek op corona. Samen in de taxi gezeten, samen in het ziekenhuis koffie gedronken, Hij hoeste veel maar is normaal en niemand had er bij stil gestaan dat hij wel eens corona kon hebben. 

Dus ik was aardig in de stress want zo onbeschermd zou ik toch ondertussen genoeg van het virus binnen hebben gekregen om het te  krijgen. En vandaag zou ik naar mijn ma gaan maar die heb ik gelijk maar afgebeld. Even maar de boel wat op afstand houden. 

Ik voel nog niks en ben daar ook verbaasd over. Blijkbaar ben ik niet bevattelijk voor corona. Nou mooi als ik dinsdag nog niks voel dan heb ik het niet. 

En zo met de muziek ondertussen op mijn doppie mijmer ik verder. Het bouwdepot wat zo dwars lag en me op onnodige kosten heeft weten te jagen.

De verbouwing wordt nu wel wat meer nu ik dan ook een hele nieuwe badkamer ga krijgen. Dat betekend ws wel dat ik mijn vakantie in mei niet weg kan. Niet erg kan mijn voet verder helen. En dan de oorlog die ook mij in zijn greep houdt. Vaak als ik in de mooie polder loop bedenk ik me of het zomaar zou kunnen dat ik dit niet meer zal zien. Dat alles verwoest wordt. Ik kan het me gewoon niet voorstellen. Het jaagt me vaak angst aan. 

Twee ganzen vliegen voorbij. Ze volgen elkaar prachtig in allerlei bochten. Wat me alleen verbaasd is dat de voorste de achterste gans volgt. Hebben die dieren in hun achterhoofd ook ogen??? Het fascineert me mateloos. En dan kom ik bij een bruggetje die ik niet tegen zou moeten komen. Lang niet gelopen, blijkbaar een verkeerde afslag genomen. Ik kom bij de weg naar Boskoop. Oke dan moet ik 3 km langs de drukke weg en dan kan ik de polder in bij Boskoop naar Hazerswoude. 

Bij een bedrijf staat een thermometer die 7 graden aangeeft. Ik moet denken aan de vraag op een site over de lente gisteren. Nou lente is het vandaag dus echt niet. Morgen weer maar tja dan heb ik het te druk om te lopen. En daarna moet ik weer werken. Gek toch het lijkt wel alsof het weer wil zeggen dat ik kalm aan moet doen. 

Op een bankje bij de bushalte wordt het tijd voor de boterhammen. En mijn schoen uit en wat rekken en strekken met de voet. Hij houdt het goed en de pees onder mijn voet voel ik niet maar wel bovenop is het wat pijnlijk. 

Na de rust gaat het dan de polder in. En vanaf dat moment is het weer goed. De zon komt zelfs even te voorschijn en ik pak ook maar eens mijn foto toestel. De bloemen groeien en de lente is echt wel langzaam aan het ontluiken in de polder. Fijn. Ik ben er net als velen wel aan toe. 

Vorig jaar op deze dag liep ik aan de andere kant van de polder in stralend mooi weer. Dat is nu wel even anders. Maar mijn jas is ondertussen uit en ik heb het warm genoeg om alleen in vest te lopen. Er zijn weinig mensen buiten. Maar vogels des te meer en ik luister naar hun gezang. Ook zij ruiken de lente. En dan loop ik ineens de groene kathedraal binnen. Ooo leuk denk ik even kijken hoever de tuin van de hemelse vrede is. Helemaal niet bedacht dat ik op deze route er ook langs kom.

Ze zijn er druk bezig geweest en er staat een japans huisje al. Benieuwd hoe het is als alles straks in bloei staat. Moet beslist niet vergeten nog even opnieuw te gaan. Dan wordt het tijd om op huis aan te gaan. Het is wat later aan het worden en ik weet dat ik zeker nog 10 km moet.En dan koeien in de wei. De eerste. Gerda en ik we keken er al naar uit. Koeien in de wei dan is de lange winter voorbij. Het tekent nu wel de echte eerste lente tekenen en het geeft een fijn gevoel. 

Bij Hazerswoudedorp loop ik even de appie in voor een broodje. Ik heb trek gekregen en op 2 krentenbollen red ik het vandaag niet. 

Maar dat moet wel lopend worden opgegeten gezien de tijd. Ik kom langs het huisje waarvan de bewoonster me een paar jaar terug zo lief kwam melden dat ik naar binnen moest gaan om wat te drinken en naar het toillet te gaan. Ik heb er maanden later een kaartje in de bus gedaan. Ze is niet buiten dus ik loop nu door met een volle blaas.

Ik weet dat ik langs de boerderij kom waar ze verse eitjes verkopen. Lekker verse scharreleitjes. Lekkerder, goedkoper en ik doe veel moeite ze boven op in mijn volle rugzak te krijgen. Ik wil mijn jas niet aan en die zit er ook in.

Bij de afslag is het even bedenken wat ik doe. Of de kortste weg of de weg iets langer maar wel mooier. Maar dan voel ik mijn voet en is het beslist. De kortere weg en als het lukt kan ik altijd nog via de andere kant van de Benthuizerplas terug.

En net als ik op die wat saaie weg loop begint het ineens keihard te hagelen. Als een haas vliegt de rugzak af. Eitjes eruit, jas eruit, fototoestel erin, eitjes erin, rugzak dicht, regenhoes erom heen en dan ben ik zeiknat. Tja toch maar de jas aan. Misschien houdt het me warm. Met flinke tegenwind worstel ik me door de bui heen. 

Maar dan kom ik er achter dat het paniekerig elektrische draadje even weg is uit mijn lijf. Mooi zo dan ben ik niet voor niets gaan lopen. Bij de Benthuizerplas haal ik nog even mijn camera te voorschijn. Het is weer droog, mijn broek voelt niet erg nat dus ik loop via de andere kant van de plas naar huis. Wel even op het bankje nog de schoen uit en me bedenken dat ik me weer erg in acht zal moeten nemen komende tijd. Mijn voet is zo duidelijk voelbaar nog helaas. De regenwolken waaruit ik de regen zie vallen lijken nog iets verder weg maar zeggen me wel dat ik naar huis moet. En dan na dik 28 km sta ik binnen. Zonder paniek en met een goed gevoel. Ik kan weer even verder 🙂

 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina