23. jan, 2022

Haamstede knoopunten route

Knoopunten met maar 1 p. Zo heet de route  van vandaag. Gerda gek op zeeland had dit keer de route uitgezocht. Burgh en Haamstede anderhalf uur karren. Dat betekend half 8 de auto in willen we tijd genoeg hebben. Even voor 9 uur zijn we op de plek van bestemming. Mooie tijd en zo kunnen we op ons gemakkie lopen en pauzeren. Tenminste zo heb ik het in mijn hoofd en Gerda volgens mij ook.

Het is even zoeken om het begin puntje te vinden maar dan lopen we. De knoopunten zijn van het begin af aan slecht aan gegeven en we hebben de gps van routiq, waar de route op gevonden was hard nodig. Het is vaak stilstaan, kijken en weer een stukje verder. Het is wel erg grijs maar we vinden allebei dat je minder last van het grijze weer hebt als je buiten bent. Binnen lijkt alles veel somberder. Dus genieten we van het landschap. Vanmorgen was er de stelling wat je mee neemt bij een plotselinge natuurramp. Nu de ijskap blijkbaar nog sneller smelt dan verwacht denkt men na hoe men Nederland kan beschermen tegen al dat extra water wat er aan gaat komen. En dat is iets wat ik totaal niet kan volgen. Hoezo Nederland beschermen. Wat denk je ervan om de natuur eens een handje te gaan helpen bedenk ik me. Denkt men nou werkelijk dat wij het gaan winnen van de natuur?? Dat hebben we nog nooit en gaan we niet doen ook. Uiteinderlijk wint de natuur en als men dat nu nog niet door heeft mag je vrezen voor het nageslacht. Ik maak me wel vaak zorgen om de natuur en ik denk met mij vele anderen. 

Voorlopig geniet ik maar van wat de natuur ons bied. Al snel gaan we aan de koffie. Koekje erbij want verder dan een banaan zijn we nog niet gekomen. En beiden slecht geslapen dus tijd voor een oppepper. We hebben genoeg tijd immers. Dan gaan we verder. Bij de uitkijktoren besluiten we omhoog te klimmen. Dat besluit nemen we niet vaak maar we staan nog aan het begin van de route. We weten nog niet wat ons te wachten staat. Het is de moeite waard. Het kerkje van Burgh, de vuurtoren bij nieuw Haamstede , de kerk van Burgh en Haamstede, ze zijn te zien. Het is mooi kijken, ook al is het wat heiig en grijs.

Als we uitgekeken zijn gaan we weer naar beneden en vervolgen we onze tocht. Vorig jaar liepen we hier in de sneeuw. Hoe bijzonder en sprookjesachtig was het toen. Hoe mooi het vandaag ook is, vorig jaar was toch wel heel erg mooi. De schaatsters op de meren in de duinen, de sneeuw en de shetland pony's. Goede herinneringen aan die tocht komen regelmatig boven. We zien herten tussen de bosjes lopen en ik moet denken aan de tocht toen Victor en Mathijs herten zagen en dachten dat het een hertenkamp was. Als ik het tegen Gerda zeg zegt ze, dat dat komt omdat ze alleen maar lopen te kletsen😀. Ja dat is wel het nadeel van lopen in een groep. Gerda vraagt zich af of Victor samen met Hetty ook alleen maar loopt te kletsen. Volgens mij kijken de mannen gewoon niet goed😉Als snel duiken we het mulle zand in. En dan wordt het echt een hopeloze worsteling. Het is meer heuvel op dan heuvel af en de stokken, daar heb ik niet zo heel veel aan. Die zakken diep weg in het zand. Ik heb moeite, nu het adem halen lastiger wordt en met het elke keer op de route te moeten kijken wordt het er ook niet beter op. Ik merk dat ik er ongedurig van word. Dan valt de gps uit en krijgen we steeds de melding dat hij internet nodig heeft. Potverdikkeme we hebben inernet.  Het hele gedoe neemt veel tijd in beslag en vergt veel van mijn geduld. We gaan maar een poosje de richting uit, waarvan we denken dat dat wel eens de juiste kant op kan zijn.  Even later krijgt Gerda weer de route en blijken we goed te hebben gegokt. Verder ploeteren maar. Om 10 over 12 zijn we 8 km verder en weten we dat het inkorten wordt als dit zo blijft. Gelukkig was dit het. Als ik naar Gerda kijk moet ik wel lachen. Die ziet vuurrood. Ze heeft het bloedheet en is net zo kapot als ik. Ik heb mijn jas dan al uit. Gelukkig lopen we nu even verhard en kunnen we  kilometers maken. Bij de vuurtoren van nieuw Haamstede worden we aangesproken door een stel dat de weg naar het strand zoekt. Geen idee wij komen hier ook niet vandaan. Gerda blijft even staan praten, maar ik zie de kilometers die nog moeten en maan tot door lopen. Als we Nieuw Haamstede zo een beetje uit zijn en we de duinen weer inlopen is het tijd voor een broodje en eitje. Het is dan bij 13.30 uur en we hebben dan ook wel trek zo ondertussen. Op een banaan en koekje door lopen is geen optie meer. Niet te lang een kwartiertje. Dan moeten we echt verder. De route is 23 km en dat verbaasd me gezien Gerda altijd iets heeft van 20 km is genoeg. En als ik op Routiq naar de routes kijk zijn er genoeg van 20 km bij. Ik vraag dan ook of ze iets had af te reageren en dat klopt🙂 Mag ze vaker doen dan kweken we spieren in onze kuiten. Gelukkig blijft het geploeter bij de 8 km en lopen we nu op normale paden verder. Zelfs als we het strand op moeten is het zand hard genoeg om door te lopen. Dus ook leuk een stukje strand erbij. Alleen het pad er naar toe..... Helling van 25 procent door mul zand. Een klein stukje maar genoeg om je hartslag op hol te krijgen en de hijgmachine op volle toeren draait. Goeie genade denk ik het is geen makkie vandaag. Gerda zegt nog pessimistisch dat we straks er weer op moeten als we het strand af gaan. Gelukkig maar een klein stukje zeg ik, maar dat blijkt helemaal niet te hoeven dit keer. En dan zien we weer herten staan. Zo hardstikke leuk om te zien. Toch maar weer even foto's maken en kijken. Na het strand zijn we echt op de terug weg. Na een poosje door de duinen te hebben gelopen komen we bij een bankje waar we genoeg ruimte hebben voor een plas stop. Mooi dan kan ik daarna weer water drinken. En dan gaat ook de tomaten soep naar binnen. Lekker heet is deze nog. Voordeel van de lockdowns want sinds die tijd nemen we bij koud weer soep mee. En dat is verdraaid lekker op zo een sombere dag. Als we verder gaan staat er een vrouw op het pad de rits van de jas van haar man open te doen. Die zit blijkbaar vast. Ik moet lachen en zeg dat mannen ook overal hulp bij nodig hebben. Beiden lachen. En als de rits dan ook los gaat bromt de man.... Kon dat niet wat sneller? Ik schiet keihard in de lach, de vrouw ook. En dan is het het laatste stukje en komen we niet door het leuke noorse straatje met de huisjes met allemaal noorse namen. Jammer vind ik het. We moeten de andere route toch ook nog maar eens doen in de zomer. Uiteinderlijk hebben we een stukje afgesneden doordat er een stuk was waar je alleen heen en weer liep. Blijkbaar een uitkijkpunt. Na 21 km zijn we bij 17.00 uur bij de auto. Toch allebei erg moe en stijf. Het was toch echt wel een pittige tocht vandaag. Maar ook  vandaag weer was moedertje aarde er om zich op haar best aan ons te tonen. 

 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina