11. dec, 2021

Rondje polderen, rondje mijmeren

Ik had mijn wandelmannetje een fles wijn beloofd als hij me van mijn jubelende tenen af hielp.

En dat lijkt hem gelukt, dus vandaag de belofte maar eens gaan inlossen.

Kaartje erbij voor als hij niet werkt, rugzak op mijn rug en gaan.

Mooi weer beloofd de buienradar. Geen regen en veel zon.

Warm jack en handschoenen in de rugzak mee en gevoerde broek aan.

De kou waar ik over hoorde was hier niet aanwezig. Maar nog geen 5 minuten onderweg en ik kom bij het Noord AA en zie de dreigende lucht. Tja en nu. Doorlopen in regen zonder poncho? Mijn jas kan ik dan niet aan, die is niet tegen regen bestand. Buienradar zegt dat het droog blijft. Na even dubben toch de gok maar wagen. En vlak bij boerderij 't Geertje begint het dan toch te spetteren. Tja niet zo leuk voor mijn humeur. Ga ik een fles wijn bij de boerderij halen en wacht ik daar even af?? Het blijft bij wat gespetter. Als ik doorloop kan ik in Zoeterwoude in het centrum een fles halen. En daar komt ook een bus in de buurt, dus gaat het hard regenen pak ik de bus naar huis. Dus verder maar. En gelukkig duurt het niet lang voor het droog is en de zon weer schijnt. En nu blijft de zon de rest van de dag bij me. Ik geniet in ieder geval weer. En de lach op mijn bol gaat er vandaag ook niet vanaf. In Zoeterwoude is een kerstmarktje. Mensen willen gratis lichtkaarsen of zoiets aanbieden en grote kerst kalenders. Nee ik moet ook al een fles wijn mee slepen. Bij de jumbo snel gehaald en bij de bakker een broodje. Geen brood in huis dus geen lunch mee. Maar zo is het prima. Eigenlijk had ik anders willen lopen via weipoort, maar dan kom ik niet meer bij een winkel en heb ik dus nog geen fles wijn. Al lopend eet ik mijn broodje op. Mijn waterfles lag nog in de auto dus die heb ik ook niet bij me maar een half flesje cola zero had ik nog wel en met dit weer drink ik toch weinig onderweg. Bij de jumbo nog voor de zekerheid een nieuw flesje mee genomen, dus omkomen van de dorst zal ik niet. Het loopt eigenlijk erg snel aan en veel eerder dan verwacht sta ik bij de wandelwinkel. Als ik naar binnen loop is het beneden bijna leeg. Oei ik schrik ervan. Gaan ze dan nu toch weg? Boven gelijk gevraagd. Maar nee er komt beneden een fietsenwinkel bij. Gelukkig maar. Mijn mannetje is er niet, maar de kaart en wijn geven ze dinsdag aan hem. Ik maak nog een rondje langs de schoenen en zie dat ze fors duurder zijn geworden. Net als alles, dus ook de schoenen. Ik hoop maar dat ik nog een poosje door kan. Weer buiten even rondje meubelplein en dan door, via de andere route weer op huis aan. Jammer maar om 17 uur moet ik echt wel dicht bij huis zijn om niet in het pikke donker te moeten lopen. Ik mijmer er op los. De keuken die ik geregeld dacht te hebben ging niet door wegens het niet nakomen van afspraken. Ik wil niet weer in de ellende terecht komen net als een paar jaar geleden dus afgeblazen. Andere zaak, tekening mee genomen en een nieuwe poging gewaagd. Het zal mij benieuwen. De vloer en de rest van het huis ook al een aantal keer achteraan gebeld. Ook die komen hun afspraken niet na. Maar na ze te hebben verteld wat ik daarvan vind, gaat het beter en appen ze dat de offerte nog niet rond is. Mooi. Mijn hoofd werkt nog steeds niet.  Ik lach erom maar ik heb gewoon moeite om mijn koppie erbij te houden. Veel dingen doe ik nog zo gedachteloos en de concentratie is ver te zoeken.  Het brengt me in gekke situaties terecht en de term happy wappie is al een titel die bij me past. Ik vraag me af wanneer dat beter gaat worden. Ik maak me er maar niet te druk om. Het is ook wel hilarisch wat er allemaal mis loopt. Van de week ook de boosterprik gehad. Bij Lareb bleek er zestien keer melding gemaakt te zijn van bloed plassen na het phizer vaccin. Verdraaid dus toch. Waarom heeft de huisarts toch zo raar gehandeld. Door corona lukt een afspraak face to face te maken nog niet echt. Ik wacht nog, maar eens zal ik het gesprek aangaan. 

Na volgende week ben ik ook volledig hersteld op het werk. Dat is goed.Het is zo fijn weer aan het werk te zijn. En ik mijmer over het afgelopen jaar.

Wat een turbulent jaar is het toch geweest ook weer. Mezelf geen tijd gevend om te rouwen brak me zo op. En ik ben mijn leidinggevende nu dankbaar dat ze me de ziektewet in stopte. Tijd voor mezelf en mijn gevoelens. Wat heb ik veel gehuild. Vaak dacht ik dat het nooit meer beter werd en dat ik arbeids ongeschikt zou raken. Tot ik mijn rugzak kon pakken en op pad kon gaan.  Het kloosterpad gaan lopen was toch wel het beste wat ik gedaan heb. Weg van de hele situatie thuis waar van alles speelde. Gewoon op pad met mezelf. En tijdens het wandelen de verbinding met andere mensen. De vele, vele gesprekken op mijn slaapadresjes. Zo bijzonder hoe totaal vreemde mensen zo open hun leven met me deelden. Het gaf zoveel verbondenheid voor even. Ik moet nog vaak denken aan die zo bijzondere ontmoetingen. En dat zwieberen langs de wegen. Wat heb ik ontzettend genoten van die weken. Dat was de periode van het begin van herstel.De tijd dat de rust weer terug kwam in mijn lijf en hoofd. De tijd dat het huilen stopte en ik weer om me heen kon kijken.  De periode weer thuis en het weer opbouwen op het werk. Kijken hoe het gaat, en ook zo onzeker nog. Maar ook zo gelukkig dat ik weer kon. Vanmorgen zei iemand dat het voor haar nooit beter zou worden door allerlei trauma's. Ik zei toen zeg nooit nooit. Elke dag is er een om wat moois uit te halen. En als je dat uitvergroot heb je een goede dag.

En ik bedenk me gek eigenlijk. Waarom uitvergroten? Verdrietige zaken worden heel erg uitvergoot denk ik. Die komen altijd zo hard binnen. En vergeten we ook niet snel. De vele geluks momentjes daar denken we eigenlijk niet over na en die laten we weer weg waaien uit ons hoofd. Ze zijn er wel, en ook zoveel alleen we vergeten ze, omdat ze niet zo belangrijk zijn. Een mooie boom zien of genieten van de natuur en de mensen die je dierbaar zijn, het is allemaal zo vanzelfsprekend. Daar staan we te weinig bij stil. Maar de nare dingen tja die blijven ons wel bij. Omdat we eigenlijk vinden dat die weg moeten blijven en niet normaal zijn? Ik weet het niet maar de hele wereld kan dan ineens zo inktzwart lijken. Gelukkig kan ik weer genieten. Ik wandel voort en merk dat het kouder wordt. Na een rust moment waarin ik wat afgekoeld was kreeg ik koude handen en wilde ik eigenlijk mijn jas aan gaan trekken. Maar ik vind jassen al snel te dik en warm, dus eerst zien of ik mezelf weer warm kan lopen. Mijn handen blijven echter koud, maar dan heb ik  geen zin om mijn rugzak weer af te gespen en mijn handschoenen op te duikelen. Dus afwisselend mijn handen in mijn zak. Een boer loopt door het weiland. Bij de sloot vraagt hij of ik lekker aan het wandelen ben. We raken aan de praat. Hij vertelt over de enorme hoeveelheid ganzen die het land vernielen. Vroeger had je een jachtopziener die de boel regelde. Maar de mensen achter hun buereau bedachten het anders en nu gaat het mis. Een paar ganzen bleven en trokken niet weg. Zomers kregen ze jongen en die zijn hier opgegroeid en willen nu niet meer weg naar het noorden. Net als met de vluchtelingen zegt hij. Nederland moet stoppen met huizen bouwen en wegen aanleggen. We zitten vol. Vluchtelingen opvangen, legt hij uit, maar wel een papier laten tekenen dat ze weer terug gaan na een periode. Ach ja ik begrijp hem zo goed. Ik vertel hem over een man uit Alleppo die ik ken en hoe die het nu doet in Nederland. Hij vindt het mooi. En ik vertel hem hoe ik geniet van de polders hier. En dat ik hoop dat ik er nog heel veel jaar van kan genieten. Maar dan zeg ik hem dat ik verder moet wil ik niet in het pikkendonker terecht komen. We wensen elkaar een fijne tijd toe en hij gaat terug op huis aan en ik de andere kant op, terug op huis aan. Fijn zijn dit soort ontmoetingen toch. De kou is uit mijn lijf maar niet uit mijn handen. Nu het gaat schemeren wordt de lucht bijzonder mooi. Ik maak nog wat laatste foto's en merk dan wel dat mijn handen zo koud zijn dat ik moeite heb de dop op de camera terug te doen. Tijd voor de laatste kilometers maar flink doorstappen. Bij Benthuizen de supermarkt in. Ik zal toch moeten eten vanavond. En dan loop ik via de Benthuizerplas op huis aan. Ik ben blij. Blij over de fijne dag. Hoopvol over de toekomst. En nog 20 dagen en dan gaan we op naar de lente. Nieuw jaar en veel nieuwe plannen en dromen. Tevreden stap ik na 22,5 km het huis weer in. 

Opmerkingen

Wil Combee

11.12.2021 21:50

Weer een mooi verhaal Carolien. En wat heb je veel bereikt dit jaar.

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina