21. nov, 2021

Trage tocht Doorn

Jaarlijks loop ik hem wel een keer en steeds weer blijft het bijzonder mooi. De trage tocht Doorn. Na vandaag heb ik hem een keer in elk seizoen gelopen. 19 km staat ervoor maar dat halen wij nooit. Wij maken er altijd wel  wel wat meer van. 

En vandaag loop ik de route met Erna die hem niet kent. Het gebied zo wie zo niet kent. Om 9 uur gaan we op pad en om 10 uur lopen we. Nu is er een verschil in het wandelen met de mensen met wie ik wandel. Met Gerda loop ik altijd voorop en lopen we eigenlijk veelal te zwijgen en genieten. Met de pelgrims zoek ik altijd mijn weg een beetje er tussen in. Ik loop sneller, praat dan weer een poosje, banjer er achteraan of voorop of er tussenin en zwijg of luister gewoon. Met anderen lopen we een beetje hetzelfde tempo. Ik hoef nooit te hard te lopen. En vandaag met Erna is het een heel ander verhaal. Als hardloper ligt haar tempo beduidend hoger dus ik moet twee tandjes bijzetten. En we praten de hele weg honderd uit. Ik heb er plezier in. Is weer eens wat anders dan dat ik mijn tempo drastisch moet verlagen. We kijken even bij huis Doorn. Ik heb al zoveel foto's van deze route dat ik een beetje matig met allemaal plaatjes schieten. Maar het blijft een mooi landgoed al is het in de herfst wat kaal. Dan gaan we op pad. Ik herken de route op de meeste stukken wel, dus ik hoef niet veel te kijken op mijn telefoon. Als we bij het militaire terrein aankomen blijkt daar een landgoed te zitten. Mooi daar wil ik wel kijken. Is voor mij nieuw. We banjeren er overheen en komen langs Huis Aardenburg. Een landhuis gebouwd in de neoclassicistische stijl in 1865. Na jaren leegstand werd het na de tweede wereldoorlog in gebruik genomen als herstellingsoord voor militairen en heeft dit altijd zijn functie behouden. Ik vind het een oerlelijk gebouw en dankzij de zon kan ik er geen foto van maken. We wandelen rond op het landgoed wat echt wel mooi is en zeker met de flarden mist die over het land hangen. Natuur het blijft iets bijzonders.  Maar dan moeten we op zoek naar de uitgang want we zijn nog maar net op stap. Regende het vanmorgen bij weggaan, eenmaal op de plek van bestemming schijnt de zon. Maar het is  wel idioot koud. Dus mijn jack gaat er bij aan. Maar wat een cadeautje. Op de buienradar staat dat het vanaf 13.00 uur gaat regenen dus we genieten nog maar van de zon. En dan krijg ik het idee dat we verkeerd lopen. Terug en opnieuw lezen. Het valt mee. Happy wappie moet maar wat beter opletten denk ik. Het bos is prachtig. De bladeren vallen om ons heen en alles kleurt.  We lopen langs kasteel Leeuwenburg uit 1657 en dan lopen we ook vrij snel langs kasteel Hardenbroek uit 1382. Tjeemig wat konden ze toch bouwen in die tijd. Het blijft fascineren. De binnenkant vind ik meestal niet zo veel aan maar van buiten is het maar een knap staaltje werk. Bij de weg lopen we even een stukje naar links naar een kerkje wat er volgens Erna op prive terrein staat. Klopt. Verboden toegang maar een klein stukje om even een foto te maken moet kunnen. Dan pakken we de draad weer op en lopen door het bos verder tot aan de drukke weg en we een eind langs de kromme Rijn gaan. Ik ben de naam van de rivier vergeten maar een voorbij rennende hardloper weet het op mijn vraag te vertellen. Vertelt er nog wat extra's bij en dan rent hij verder en lopen wij in flinke pas de andere kant uit naar Gothen. En daar aangekomen is het half 2 en is het voor mij bankje koffie en een broodje. Met een koek die Erna heeft mee genomen 😋. Beetje zondigen mag wel. Mijn jas en vest waren al uit en ik liep in t shirt, maar nu, zo bezweet en in de wind gaat het vest aan en moeten we na een poosje echt wel verder want het wordt veel te koud. We komen bij landgoed Rhijnestein. Het ziet er een beetje verfrommeld uit maar juist dat vind ik zo bijzonder mooi. Niet dat hele statige maar gewoon een lekker oud uitziende voorkant en daarachter dan een kasteelachtig iets. Het heeft ook een beschrijving wat een leuk wetenswaardigheidje is. 

De ridderhofstad Rhijnestein was vertegenwoordigd in de Ridderschap van Utrecht. Aan het einde van de Middeleeuwen had Rhijnestein echter geen vertegenwoordiger meer in de Ridderschap, omdat gedurende langere tijd alleen vrouwen eigenaar waren. Vrouwen hadden geen zitting in de Ridderschap.

De huidige min of meer symmetrische vorm van het hoofdhuis is ontstaan in de tweede helft van de 19e eeuw.
De toenmalige burgemeester van Cothen en Langbroek, W.A. van Beeck Calkoen, heeft aan de woontoren een middenstuk en tweede toren gebouwd om het met zijn gezin te kunnen bewonen.

De tuin en het park rond het huis zijn in de tweede helft van de 19e eeuw aangelegd in Engelse landschapsstijl.

Het kasteel zelf vind ik niet bijzonder maar de voorkant zoals op de foto heeft iets sprookjesachtig vind ik. Ik kijk dan ook altijd uit naar dat plekje. Jammer dat we niet in de tuin mogen kijken. We gaan verder en lopen langs bijzonder leuke stukjes. Erna vindt dat ik niks te veel heb gezegd. Ook zij geniet van deze route. En dan als we weer in het bos komen geef ik aan een plasstop nodig te hebben. Het is even zoeken maar dat lukt. Een irritant steentje in mijn schoen die ik al een hele tijd mee draag mag er nu ook gelijk uit. Het is lastig ballanceren op 1 voet en hopen dat mijn sok niet in de vieze blubber verdwijnt. Een stel vraagt me of het goed gaat en roepen als ik bijna in de modder terecht kom. Even helpen in corona tijd met anderhalve meter is er nu niet bij😠. En als ik dan weer vlak bij Erna ben begint het te regenen. Erna maakt een opmerking net geplast en nu regen. Tja, mijn lijf is zo warm dat mijn plas gelijk verdampt en als regen naar beneden komt. Fototoestel maar opbergen en net als die netjes in zijn hoes zit en ik me afvraag of ik mijn regenjack zal aantrekken nu ik toch mijn rugzak af heb, is het droog. Mooi zoveel had ik nou ook weer niet geplast.🙂 En droog blijft het. Ik herken het pad even niet en we lopen terug. Maar er is geen ander pad dus maar weer rechtsomkeert. Zo kom je ook aan je kilometers. En dan zien we de varkens en is Erna blij want daar hoopte ze op dat we die zouden zien. We komen bij de weg en ik vermoed dat we toch iets niet helemaal goed hebben gedaan, maar ik zie kasteel Sanderburg en ik weet dat we weer op de goede weg komen. Kasteel Sandenbrug uit 1391. Groot wit en doet een beetje eftelingachtig aan. De dichter Gerrit Achterberg is in het koetshuis geboren. Twee jaar terug kwamen we een man tegen die daar gewerkt had en enthousiast vertelde over het werk wat hij deed. Als ik dat aan Erna vertel vraagt ze of die man verlegen zat om een praatje. Ehhh ja vast maar hij was gewoon hartstikke enthousiast. Ze kent dat niet zo. Al babbelend en om me heen kijkend lopen we verder. En dan zegt Erna dat het eerder druk was met wandelaars en nu ineens is het stil. En even later flats. Ik kijk om me heen praat en zak tot mijn enkels in de modder en het water weg. Erna durft geen grappige opmerking te maken. Zo goed kennen we elkaar nog niet naar ik kan er om lachen. Mijn voeten waarvan ik eerst denk dat ze nat zijn blijven droog. Mooi de chagerijnige tenen zijn echt gelukt en het wordt tijd dat ik nu een fles wijn naar mijn wandelman ga brengen. Maar verder zie ik er niet uit. Mijn broek onder de bagger en mijn schoenen zullen de harde borstel nodig hebben. Tja nu snap ik dat er geen wandelaars zijn. Het is flink baggeren nu. Maar dan komen we tussen de landerijen op de verharde weg. Als we even staan te kijken waar we heen moeten vraagt Erna aan een fietser die een kaart bestudeert of hij verdwaald is. Nee hoor, of wij verdwaald zijn. Ook al niet. Dan wenst hij ons een prettige dag. Nou moppert Erna die dag is al bijna voorbij komt ie nu pas mee aan. En dan moet ik lachen. Niet gewend als hardloopster dat mensen onderweg praatjes aan knopen en dat klopt ook zegt ze. Ik vind het reuze grappig en het wordt een gespreksonderwerp.  Het laatste stukje is zoeken, maar na 25 km staan we dan bij de auto. Het is pas half 4. Zo vroeg zijn we nog nooit door de route heen gelopen. We liepen echt stevig door vandaag😀 Op Reeuwijkse hout gaan we een hapje eten en dan op huis aan. Maar niet voor ik eerst weer op de snelweg naar Utrecht beland🙃 Maar wat een heerlijke en mooie dag vandaag. 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina