13. nov, 2021

De laatste etappe van de oudste weg van Nederland.

Gisteren de crematie gehad. Wat een verdrietige gebeurtenis. De tranen bleven maar gewoon lopen. Ik vind het zo erg voor mijn maatje en haar familie. En vannacht dan ook pas om 3 uur gaan slapen. En dat was niet zo handig, gezien ik vandaag mag lopen. Maar de slaap wilde niet komen. Toch op tijd uit bed en het viel nog redelijk mee hoe ik me voelde. Mooi ik heb zin in een mooie afsluiter van deze tocht. Net als ik aan het ontbijt zit hoor ik de Whatss app. Wil dat ze onderweg is. Ik moet lachen. Die denkt laat ik me maar melden dan vergeten ze me niet, net als vorige keer. Mijn eerste gedachte die later blijkt te kloppen. Nee hoor Wil, ik vergeet je echt niet πŸ˜€. Kaartje voor mijn maatje nog in mijn tas duwen zodat de rest ook wat kan schrijven. Beetje veel steun doet goed nu in deze tijd. En dan vlieg ik ook de deur uit. Om kwart voor 9 sta ik bij Victor en kunnen we vertrekken. En om even na tien uur zijn we in Heelsum op de afgesproken plek, en zien we de bus aan komen met de rest van de kudde. Mooi, we kunnen gelijk aan de wandel. Bijkletsen, wandelen en genieten van de omgeving is het vandaag. We zijn met zijn achten. Beetje de vaste kern van deze tocht. We komen al snel langs de hervormde kerk van Heelsum. Mooi kerkje uit 1519 gebouwd op een terp. Prachtig om te zien. Jammer dat de kerken bijna niet open zijn. De herfstkleuren zijn hier prachtig. Ik kijk echt mijn ogen uit en kan hier zo van genieten. We lopen vandaag langs een aantal bezienswaardig heden. Een ervan is kasteel Doorwerth gebouwd voor 1260. Het ziet er hartstikke middeleeuws uit nog en ik vind het prachtig, terwijl ik nooit zoveel heb met kastelen. Tijdens de tweede wereldoorlog raakte het kasteel zwaar beschadigd maar het is mooi gerestaureerd. Vanaf 2000 zijn alle sinterklaas films door Martijn van Nellestijn op het kasteel gemaakt. Sinterklaas was een bofferd daar te mogen vertoeven πŸ™‚  Bij de ingang staat de oudste Robinia boom van Nederland, gepland als aandenken aan de vrede van Nijmegen in 1678. Naast Titia die vandaag veel weet te vertellen over de geschiedenis van de oorlog rondom de route, is het leuk er op internet nog wat verder over te lezen. Ik vond vroeger op school alles over de tweede wereldoorlog interessant, wat later wegzakte. Maar nu ik ouder word begint geschiedenis toch weer meer te leven. Als we uitgekeken zijn, want een paar van ons moeten toch even foto's maken en kijken gaan we verder. Onze leider Victor leid ons handig een modderig pad op. Als de broeken goed vies zijn blijken we verkeerd te lopen. Niet ver gelukkig maar een stukkie terug en weer over een goed te lopen pad. We lopen zo om het kasteel heen.  In het bos is het weer prachtig. Ik raak wat achterop als ik foto's maak en rondkijk. Maar dan zie ik de kudde ineens boven lopen en klauter ik gewoon maar de heuvel op. Boven wordt gezongen en ik hijg als een molenpaard. Maar zo ben ik snel weer bij gelopen πŸ˜€ We lopen dan het Heveadorp in. Maar we lopen er jammer genoeg grotendeels langs. Dat wordt nog een keer daar in de buurt wandelen vermoed ik zo. Het is soms wat heuvelachtig vandaag dus een beetje klimmen. Bovenop de Arnhemse stuwwal kijken we de diepte in naar de Nederrijn. We zien de oversteekbrug. De naam is ter herinneringen aan de waal oversteek in 1944. Er kwamen 48 militairen om en als eerbetoon aan hen is de brug uitgerust met 48 lichtmasten die na het aanschakelen van de stadsverlichting paar na paar aangaan in het tempo van een trage mars. Ik probeer er in de verte een foto van te maken maar het is te heiig. We gebruiken een picknick bank om onze lunch op te eten. Veel zitten kan vandaag niet doordat het vroeg donker is maar dat is ook niet erg. En soms lopen we een klein stukje verkeerd en ook dat is niet erg. Het hoort er zo bij met Victor als leiderπŸ˜€. Maar we lopen dan ook nog langs een restaurantje voor de nodige koffie en thee, met voor een aantal lekkerbekken de bosvruchtentaart. We komen langs het airborne museum met de geschiedenis van de slag bij Arhnem in 1944. Bij het museum staat een bronzen beeld om de veteranen te bedanken. Zo komen we nog wel een aantal herdenk plekjes tegen uit de oorlog. Er is toch hard gevochten door al die mensen om ons land bevrijd te krijgen destijds. En dan begint het avond licht te komen. Hoe mooi is dat. Over de velden met al die gekleurde bomen. Echt schitterend.  Bij de 18e eeuwse buitenplaats Zypendaal is het weer enorm genieten van de kleuren pracht van de bomen en de weerspiegeling in het water. Zo is de tocht heel erg afwisselend. En dan lopen we via het vroegere opvang huis voor veteranen met ptss Arhnem binnen. Daar nemen we al snel afschid van Wim die daar de auto heeft staan en op tijd weg moet en lopen wij naar het station. Daar drinken we nog een etappe drankje voor een ieder op reis naar huis gaat. Ik heb zoals gewoonlijk even paniek als ik niet gelijk mijn ov kaart kan vinden, die ik gewoon bleek te hebben opgeborgen in mijn rugzak. Maar dan pakken Victor en ik de bus en is het ook voor ons beginnen aan de weg terug. We kunnen terug kijken op een mooie dag en een voltooid pad.  En ik heb alweer zin in 4 december als we starten op het roots pad.

Opmerkingen

Victor

14.11.2021 16:23

Leuk verslag!

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🀣🀣 maar wel weer een leuk verslag! πŸ‘

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina