8. nov, 2021

Herfst

Herfst. Het is echt herfst. Vanmorgen zo somber buiten en dat nodigt niet uit al vroeg op pad te gaan.

Wel de wandel kleren aan want het zou op gaan knappen.

En ik heb een loopje even nodig. Gisteren bericht gekregen dat de zus van mijn lieve maatje besloten heeft dat het leven voltooid was. Dood gaan is niet erg, dat hoort bij het leven. De manier waarop is een ander verhaal. Ik ben ontzettend geschrokken, verbijsterd  en erg verdrietig. Het was een lieve zus en ik mocht haar graag. Het is een verschrikkelijke nachtmerrie waar ze in zitten en de pijn is zo voelbaar.  Dus ik moet gewoon maar mijn hoofd even leeg lopen. Mijn eerste plan was naar de waterleidings duinen maar gezien het weer en het late weggaan besloten naar het Buijtenpark te lopen voor een beetje herfst snuiven. Mooi gebied en ik kan weer eens een rondje oefenen met het fototoestel. Het blijft een moeilijk iets. De polder is leeg, de koeien zijn op stal. Maar dan kom ik er toch nog twee tegen die nog naar binnen gaan. De boer vertelt het zat te zijn elke keer in de regen het weiland in te moeten.  Ik mag blijven kijken maar wel van achter een struik, want de dames zijn nerveus. Met een spoor van worteltjes worden ze naar de trailer gelokt. En dan staan ze netjes op hun plek en is de polder voor de komende maanden voor de vogels en nog wat schapen. Gek leeg zo. Ik doe het kalm aan. Van het weekend een of ander raar virusje, en nu nog veel last van mijn benen en wat astmatisch. Maar ik herstel snel dit keer. Bij het Buijtenpark aangekomen is de lucht mooi. Het hemelpoortje is weer zichtbaar. Ik blijf een poosje hangen en kijk over het water. Mijn foto toestel pobeer ik met allemaal verschillende standen uit. Er mislukken dus ook veel foto's. 

Een foto cursus van iemand prive zal handig zijn, maar nu ik volop in de re-intergratie zit, en niet weet hoe dingen gaan lopen zal dat nu moeten wachten. Na de winter maar eens op zoek. Over het voetpad en ruiterpad duik ik het park in. De skibaan is van binnen alweer verlicht. De mensen stromen weer toe om weer voor hun ski vakantie te gaan oefenen. Ik hoop dat corona op tijd onder controle komt voor ze. De bomen worden nu echt kaal en de grond ligt bezaaid met bladeren. Straks als alle blaadjes verdwenen zijn zal alles dood lijken. Tot de lente komt en er weer nieuw leven ontstaat. Het blijft toch bijzonder die vier seizoenen. Elk seizoen met zijn eigen ritme en zijn eigen specifieke kenmerken. Het lijkt wel, naarmate ik ouder wordt, dat het steeds beter zichtbaar voor me wordt. Ondertussen ben ik bezig in mijn hoofd. Mijn vriendin heeft gevraagd samen met haar een stuk op te stellen, wat ze kan voorlezen op de uitvaart vrijdag. Natuurlijk doe ik dat. Maar ik wil er wel een mooi bijzonder iets van maken, waar zij zich ook in kan vinden. En dat vind ik nog best moeilijk. Ik ga er in ieder geval mijn uiterste best op doen. Er zijn niet veel mensen op de been vandaag. Mensen werken of vinden het weer blijkbaar niks. Ik hou zowaar mijn vest ook voor het eerst aan vandaag. De keren dat ik denk dat mijn vest uit kan worden mini momentjes. En de keren dat ik denk dat ik wat warmers nog aan moet dan een vest worden ineens realiteit. Ook ik ga met de seizoenen mee. En toch heeft dit wat donkere weer ook zijn charme. Ik merk dat ik me beter voel als ik buiten aan de wandel ben. Mijn gedachten ordenen zich ook beter. En dan ineens staat er zo een groot rund op mijn pad waar je afstand van moet houden. Er loopt nog een pad naast, maar als ik dat wil pakken blijkt  daar ook een flinke jongen te staan. Ik blijf maar geduldig wachten. Ook de runderen hebben hun herfstvacht aan getrokken. Goeie wat zijn hun vachten ontzettend vies. Ze zijn helemaal bont gekleurd. Mooi om te zien en ik geniet van deze spierbundels. Wel vraag ik ze toch zeer vriendelijk een paar passen opzij te gaan doen. Ik moet nog wel een eindje en het is ondertussen zo een tijdstip dat het al schemert als de zon niet schijnt. Maar daar hebben deze jongens geen boodschap aan. Rustigjes eten ze hun buik vol en pas als ze een beter plekje zien stappen ze op. Snel loop ik er langs. Ik dwaal eigenlijk maar een beetje rond. Het is ook niet erg. Ik hoef geen kilometers te maken, maar het stoeien met de foto's is een goede afleiding. Eenmaal het park uit moet ik nu wel gaan zorgen dat ik op huis aan ga. Ik zou nog naar zwem je fit moeten maar omdat ik bij elke stap mijn benen pijnlijk voel, tot onder mijn voeten toe en omdat ik nog steeds wat benauwd ben besluit ik vanavond lekker op de bank te blijven hangen. Mijn lichaams beweging heb ik wel gehad. Ik vermoed dat ik mijn foto toestel nu niet meer zo zal gebruiken. Mooi want anders ben ik pas in het donker thuis. Maar dan gaat de zon tussen de wolken onder, krijgen we ineens een prachtige lucht en is het tempo er weer uit. Een vrouw op de fiets begint een praatje over het mooie licht. Het wordt uiteinderlijk een heel gesprek. Ze komt uit voorburg en vindt de polder hier zo mooi, dat ze hier vaak komt fietsen. Ze vertelt dat ze ook graag wandelt maar als ze vanuit huis wil wandelen moet ze altijd eerst drie km lopen voor ze uit de de stenen is. Daarom ben ik nou zo blij met mijn huis. 5 mnuten en ik laat de huizen achter me en loop zo in de polder. Ze vertelt dat je precies kan zien wanneer het stadse mensen zijn. Ze lopen met allerlei klein tuin gereedschap een hoop werk te verichten. Zij komt van de boerderij en dan weet je wel dat je beter gewoon grote gereedschappen kan gebruiken. Dat gaat veel sneller. Ja lol, dan heb je ook geen stadstuintje denk ik, maar zeg niks. Ze vertelt over de dure wandelbroek die ze heeft. Echt zo ideaal zegt ze binnen een half uur droog als het geregend heeft. Ja de mijnes ook alleen heb ik daar geen duur merk voor nodig. Ze wil van alles weten over mijn regenkleding en vertelt dan nog een heel verhaal over haar ouders en dat ze tot hun dood op de boerderij gebleven zijn. Dankzij alle mooie aanpassingen. Ja een dame die duidelijk te koop loopt met haar rijkdom. Ik besluit maar wat minder spraakzaam te worden. En ze snapt de hint want niet veel later wenst ze me een prettige dag en maakt tempo. Mooi zo. Ik heb nooit zoveel behoefte aan mensen die zo lopen te pronken. Het gaat niet om je rijkom, wel hoe gelukkig je bent met de eenvoudige dingen. En materialisme is mij nou eenmaal vreemd. Rustigjes loop ik verder. Herfst de natuur gaat in rust. Die trekt zich niks aan van corona en de onrustige mensheid. Tevreden laten de bomen hun bladeren vallen. Wetende dat ze straks, in de lente,  hun takken weer sieren met schitterende kronen. De weilanden kunnen weer herstellen van het gegraas van hun bewoners. Hopelijk kan de bodem herstellen van de te droge of te natte seizoenen. En hopelijk vind mijn maatje  een manier om met het verlies van haar zus om te gaan. Alles staat in het teken van tijd. Nog nooit was dat zo voelbaar als vandaag. 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina