28. okt, 2021

Oefenen en schandalig genieten.

Vandaag had ik in mijn hoofd dat ik een gesprek met mijn leidinggevende zou hebben.

Ik wil reintergreren en meer doen dan alleen een beetje rondhangen zonder plan.

Ik hoorde al dat ik misschien dit op een andere afdeling moet doen en daar heb ik geen behoefte aan. Dus het gesprek was welkom. Kom ik om 9 uur op het werk, blijkt de afspraak volgende week pas te zijn.

Niks is mij vreemd, dus ik was ook niet verbaasd. Het hoort bij mij, net als een grote broodplank kwijt raken.  Mooi even met de teamco bijkletsen en een bakkie koffie doen. Heb ik gelijk de koffie binnen.

Dan stap ik op. Ik kan nog vroeger lopen dus dat is ook wel prettig.

Mijn wandel kleren heb ik in de auto. Dacht kleed me in het restaurant op Reeuwijkse hout wel om, maar dat is nu nog dicht.

Dan maar in de auto. Snel voor iemand eraan komt alles uit en wandel kleding aan. Het gaat goed en ik ben op tijd klaar.🙂

Nog even mijn foto toestel instellen met iso, diafragma en sluitertijd. Dat had ik opgezocht wat ik met zon moest. Hopelijk lukken er nu wat foto's. Ik heb een route uitgezocht van 32 km. Een fietsroute langs mooie plekken, zo schreef men. Ik loop al direct weg van de plas en dat was nou net niet mijn plan. Nog maar eens loeren op de kaart en dan zie ik dat ik wel weer langs de plassen kom. Het gaat naar Reeuwijkdorp. Het centrum kom ik niet. Sterker nog ik loop nergens een centrum in, wel langs saaie wegen bij de plaatsten die ik door moet. Maar het deert me niet echt. Ik geniet van het mooie weer. Al vrij snel loop ik langs een bord in de polder. Asfalt erin, natuur eruit besluit waddinxveense gemeente raad. Wat leven we toch in een gekke wereld. Het klimaat verandert snel. Steeds extremer weer en we zien het ook in Nederland al even gebeuren. En er zijn maar klimaat tops en iedereen is het erover eens dat er wat moet gebeuren. Maar toch liever nog wat asfalt. De enegrie wordt stervens duur dus ach dan zetten we maar weer houtkachels neer in huis. Het lijkt iedereen te kunnen schelen dat het niet goed gaat, maar we willen er niks aan doen om het te verbeteren. De politiek zou toch zoveel  meer kunnen en moeten doen. Maar alles zwabbert maar heen en weer en niemand neemt ergens echt de verantwoordig voor. In het klein zie ik het op het werk ook wel in zaken gebeuren. Dat is wel grappig als je niet mee werkt maar van een afstandje alles observeert. Het afschuif systeem is groot. Ik peins er een poosje over door maar meer of ik, alles wat nu zo mooi is nog kan zien, als ik over 20 jaar ga lopen. De complete lockdown toen alles in de natuur uit zijn voegen barste wat heb ik daar van genoten. En wat is er niks van geleerd. Maar dan zet ik het uit mijn hoofd. Ik kan er weinig aan doen behalve wat ik nu doe. Vlak voor Goudse hout kom ik langs een manege met een groot bord dat je er kan eten. Mooi even een toillet en wat eten is welkom. Zoete aardappelsoep met een tosti en gember thee voor een habbekrats en vers en lekker. Daar kan ik op voort. Buiten merk ik na twee stappen dat mijn stokken nog binnen liggen. Ik vergeet ze vaak maar eenmaal buiten mis ik ze ook direct. Via Goudse hout loop ik naar de Reeuwijkse plassen. Hiep hiep helemaal blij nu. Het tempo gaat eruit vanwege het geoefen met het foto toestel. Maar het geeft niet. Ik kom op stukken die ik liep toen ik naar Rosmalen liep. Mijn gedachten gaan naar die dagen terug. Wat een goed besluit heb ik toen genomen. En wat een bijzondere en mooie tocht was het. De mensen die ik ontmoette, de mooie verhalen bij de vrienden op de fiets adresjes en het verblijf en gesprekken in de kloosters. Met een lach ga ik verder. Mijn hoofd is lekker leeg. Had ik eerder even de muziek op mijn oren die gaat niet meer aan vandaag. Ik bedenk me dat ik eigenlijk mijn broekspijpen eraf kan doen. Al vanaf het begin loop ik in t shirt en ik heb het toch aardig warm. Maar wat me tegen houdt is dat het aan het eind van de dag kouder gaat worden en ik de pijpen eraan zal moeten gaan ritsen. En dat geeft een probleem want ik bleek gisteren veel te sterke lenzen in te hebben. Ik kon al een half jaar steeds slechter zien en toen het echt zo slecht werd dat ik geen borden boven de weg meer kon lezen heb ik maar eens de boel laten controleren. En idd mijn ogen zijn enorm vooruit gegaan en mijn lenzen zijn dus veel te sterk. Nieuwe komen pas over een paar dagen. Mijn broekspijpen aanritsen had ik van de week al veel moeite mee. Laat staan als ik de broek zelf ook nog aan heb. Daar heb ik geen zin in dus ik hou alles maar aan. Ik loop enorm te genieten ondertussen van het plassen gebied. Ik puzzel heel wat af met sluitertijden en diafragma.  Het is ook mooi buiten en van de herfst is zo eind oktober eigenlijk maar weinig te merken. Ook wat herfst kleuren betreft lijkt de natuur op een of andere manier achter te lopen. Lekker eigenlijk zo eind oktober nog in shirtje kunnen lopen. Misschien duurt dan straks de winter niet zo lang. Of het moet opschuiven. Ik hoop het niet. Als ik dan in Driebruggen aan kom wordt het iets minder foto's en wat meer doorlopen. Ik weet dat ik nu niet meer kan rusten. De enige stop in de manege kon, maar door het geoefen met de camera ben ik laat. Niet erg. Moe ben ik niet en water heb ik genoeg. De weg naar Bodegraven heeft wel wat grappige momenten. Twee hanen op een hek, spreeuwen op een windwijzer, een vissende reiger midden in de sloot, het is zo mooi om naar te kijken. Maar dan kom ik bij de snelweg uit waar ik een stukje langs moet. Het is niet anders en ik ben blij als ik er weer vanaf loop, al blijf ik hem heel lang goed horen. Er staan schapen midden op de weg en een koe staat op een brugje voor het pad te kijken. Net alsof ze op de schaapjes past. Het ziet er grappig uit en ik heb lol.  Ik had gehoord dat je dieren op oog hoogte moet fotograferen. Oke ik ga op mijn knietjes voor de schapen. Als ik een foto maak voel ik een bonsje tegen mijn rug. Een zwart schaap probeert mijn rugzak op te eten. Ik schiet in de lach. Met mijn stijve benen kom ik maar snel overeind. Ik zie een reiger vliegen en denk mooi ik ga een scherpe foto proberen te maken. De reiger is goed gelukt ware het niet dat nu de hele foto wazig is. Ik weet in ieder geval nu hoe ik de iso goed moet instellen. De sluitertijd begin ik een beetje te snappen en het diafragma daar zal ik mee moeten gaan stoeien. Uiteinderlijk kom ik weer bij de drukke weg. Nu is het doorlopen want de schemer begint eraan te komen en de auto's razen langs me heen. Als ik door ren red ik misschien nog de ondergaande zon op de plas. Uiteinderlijk lukt dat net niet. Maar niet getreurd ik heb een geweldige fijne dag gehad. Na 33 km sta ik bij de auto. Dankbaar en intens tevreden met deze dag. 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina