28. sep, 2021

uitproberen

Het kloosterpad is gelopen en de dag erna ook nog mee kunnen lopen met de pelgrims club van Zeist naar Doorn. 

Dat liep zowaar nog gemakkelijk maar het weer samen lopen was even wennen. 

Daarna was het rust. Mijn lijf was moe. Om wat duidelijkheid en tips te krijgen hoe ik mijn lijf het best laat herstellen een fysiotherapeut opgezocht. 

Ik tob immers al vijf jaar met het piriformis syndroom, ischias of iets dergelijks. 

Maar nu tref ik zowaar een fysio die weet wat het is. Hyper Spanning op mijn bilspieren. Masseren en met oefeningen naar huis. 

En na twee dagen bingo. Het voelt tig keer beter. Het is toch niet te geloven. Sportarts, neuroloog, scan, talloze fysiotherapeuten met shockwave, dry needling, oefeningen, podoloog, masseur, acupunctuur. Alles heb ik gehad, iedereen had een mening en nu na al die jaren een meisje nog die me na mijn verhaal vertelt oooo dat is het. Niks geen piriformis, ischias hielspoor etc. 

En kon ik nog geen rondje plas lopen omdat mijn benen na drie km echt pijn deden, na de oefeningen liep ik weer. 

Nu heb ik niet stil gezeten. Nieuwe fiets, en aan mijn angst voor de fiets gaan werken. Dat gaat beter. Het zwemmen in de vorm van zwem je fit opgepakt nu de astma al bijna drie jaar onder controle is dus beweging genoeg. 

En dan een paar dagen geleden nieuw wandelmaatje ontmoet en kennis mee gemaakt. Stukje wandelen? vroeg ze. Klein stukje proberen. 10 km liep ik met gemak weg. Alleen geen wandelschoenen aan dus een fikse blaar op mijn hiel.Het zij zo. Mooi. Zaterdag weer pelgrimsdag dus vandaag kijken of ik al weer mee kan. En ook al lang de polder niet in geweest. 

Ja met de fiets met zijn tweetjes en een stukje lopen met zijn tweetjes maar dan heb ik weinig idee van wat ik zie. 

Niet te vroeg ik mag niet te ver. En dan is het rugzak op stokken mee en naar buiten. 

En dan is mijn lijf toch echt niet meer gewend aan een dagrugzak. Het loopt raar licht en ik heb zeker twintig minuten nodig om te wennen. 

Daarna loop ik weer als van ouds. 

Eenmaal in de polder uitkijkend over het landschap komt er blijdschap. 

Ik voel hetzelfde als mijn lange tocht. Dat zwieberen langs de weg. En ik geniet schandalig erg van de polder. Het valt me ook op hoe bewust ik me er van ben. Wat fijn is dat. 

Ik besluit na alle routes de revue te hebben laten passeren gewoon het meest eenvoudige rondje te doen van ongeveer 20 km. 

Dat moet zaterdag ook dus moet ik nu aankunnen. 

De mensen zijn niet zo erg vrolijk. Er wordt nauwelijks gegroet en uiteindelijk laat ik het ook maar en trek me fijn in mijn eigen bubbeltje terug. 

In Zoeterwoude haal ik even een broodje bij de bakker. 

Ik vermoed dat ik het niet ga redden met de twee broodjes die ik bij me heb. 

Poosje gezellig aan de klets. Ze hanteren nog steeds de corona maatregelen. 

Niet binnen zitten, niet meer dan vijf man in de winkel etc. 

Ach ja ik begrijp het wel. Dan gaat het verder. Dat staan praten doe ik bewust om te zien hoe mijn benen het doen. Bij lopen heb ik nooit last maar als ik dan stil sta kruipt de ellende erin. 

Maar het gaat goed. 

Uiteindelijk kom ik na 10 km bij een bankje en is het tijd voor de broodjes. 

Mijn inschatting aan twee broodjes niet genoeg te hebben was juist. Een tussendoor broodje was nodig geweest. 

Lang blijf ik niet zitten. 

Er staat een straffe wind en ik zit in korte broek en t-shirt.  De herfst komt eraan. De warmte is eruit al zweet ik me suf. Mijn rugzak gaat ook weer goed op mijn rug. Ik heb nog steeds wat last van jeuk en smeer nog elke dag de boel in. 

Maar vandaag blijft het met de rugzak uit. 

De koeien staan nog buiten en ik vermaak me geweldig met de dieren. 

Praatje met de een, babbeltje met de ander gewoon leuk. 

Er lopen nog veel dieren rond. 

En dan langzamerhand komen de gedachten boven. 

Vrijdag weer koffie drinken op het werk en volgende weer weer therapeutisch beginnen met opbouwen. Het wordt tijd en ik wil ook graag weer. 

Maar ook komt de vraag of ik het allemaal nog wel wil. Weer terug in de ggz. 

Ik heb moeite met hoe de zorg achteruit denderd. Ik heb geen zin meer in al die werkgroepjes en zogenaamde veranderingen. 

Laat mij maar gewoon met de patiënten rommelen dan komt het wel goed denk ik. 

En ga ik op deze afdeling blijven of zoek ik toch nog wat anders. Ik kom er niet uit en na alles rond gedraaid en doordacht te hebben besluit ik de boel te parkeren. Eerst maar weer werken en kijken hoe het bevalt. 

Het speelt al veel langer door mijn hoofd. En ik kom er toch niet goed uit zolang ik niet werk. 

Uiteindelijk ben ik het gemaal beu en gaat de muziek op mijn kop. 

En kijk dat helpt nog eens. Luid zingend jubel ik langs de wegen. Mijn benen doen het bijzonder goed en ik maak er maar een dansje bij. 

Het zal een van de laatste keren zijn dat ik zo in korte broek loop. 

Als ik een hekje door moet en het gewoon achter me laat dichtvallen kijk ik nog even om en zie twee fietsers waar ik het hek voor hun neus weer dicht gooi. 

Snel loop ik een paar passen terug en hou het hek netjes beleefd voor ze open. 

Ze moeten vreselijk lachen en ik doe mee. Wat een fijne middag zo in de polder weer. Ik vertel nog maar eens hardop wat een geluksvogel ik ben. De koeien zijn het buiten zijn ook wel zat en gaan in rijen op de stal aan. Altijd mooi om de dames aan de wandel te zien. Ik blijf een poosje wachten als ze de weg over moeten. 

Mijn benen doen het goed maar ik merk wel dat ik niet moet overdrijven nog. 

Dus ga ik rustigjes op huis aan. 

Zaterdag kan ik mee, dat staat in ieder geval vast. 

Vandaag was een mooie dag. 

Bijna 23 km verder stap ik het huis weer in. 

Blij dat ik weer verder kan wandelen. 

Opmerkingen

Victor

29.09.2021 13:06

Geweldig om te lezen. Soms is het simp op de simpelsite 😀. En moeilijke vragen beantwoorden zichzelf wel na verloop van tijd. Gewoon wachten op het antwoord.

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina