25. aug, 2021

Bonje met Japie

Oooo wat stonden mijn benen vannacht in de fik.

Ik kon er niet van slapen.

Uiteinderlijk mijn benen buiten boord gelegd en dat was erg verkoelend. Jammer nou dat ik het dan verder ook koud kreeg dus uiteinderlijk maar rekken en strekken. 

Mijn voeten en benen voel ik soms goed. 

Met lopen niet maar erna wel. 

Om half negen word ik geroepen voor het ontbijt. 

Een ontendhumeur of niet zo veel praatjes hebben is hier niet aan de orde. 

Foto's van de kids en kleinkids moet ik natuurlijk zien en er wordt nog honderduit gebabbeld. 

Ondertussen probeer ik mijn bammetjes naar binnen te werken want ik wil om 9 uur echt weg. 

Dat lukt ook en ik word bedankt voor de gezelligheid. 

Nou dat is wederzijds. Wat een geweldige leuke plek. Ik raad hem iedereen aan. 

De pond die ik wil is onduidelijk. Vaart ie wel of niet. 

De ene site zegt ja, de ander nee. 

Dat ga ik niet gokken en ik loop de dijk af naar Schoonhoven. 

 Het begin van de dag is nog zichtbaar. Daaraan merk ik dat de herfst met rasse schreden naderbij komt. 

Het zonnetje is er ook al weer fijn bij. 

Bij Schoonhoven hoef ik niet lang te wachten en loop ik direct de pond op. 

Altijd leuk even op het water. 

Aan de overkant kan ik de route makkelijk oppikken. 

Route. nl is toch wel fijn. 

Het is een zes km langs de dijk. 

Rechts leuke huisjes, links de lek met boten, schapen die blaten aan de kant en vele vogels. 

Ik vind het prachtig. 

Wel is Japie vandaag in mineur. 

Het gepiep is niet van de lucht en ik zucht onder het gewicht. 

Ik heb wel een anderhalve liter vocht extra en vier krentenbollen. 

Terwijl Japie piept dat hij te dik wordt als hij zo voor mij moet zorgen, mopper ik luid dat hij eens wat aan gewichts beheersing moet gaan doen. Het is me toch wat met dat joch denk ik. 

 

 Ik ga de plaatsjes nieuwpoort en Langerak voorbij en geniet van die gehuchtjes. 

Allemaal een kerk en wat huizen. 

Maar vooral van de enorme rust die er van uitgaat. 

Dan moet ik de dijk af en gaat het langs een lange rustige weg waar je nou niet direct blij van wordt, maar het is geen drukke n weg. 

En ach de muziek erbij op mijn oren en dan galm ik rustigjes voort. 

Er fietsen twee fietsers voorbij die even later omkeren en terug fietsen. 

Ze stoppen en de vrouw zegt:" je hebt de schelp". Er ontwikkelt zich een heel gesprek. Leuk een poosje. Ze vinden me een pittig ding. Nou zo voel ik me niet met Japie die op mijn rug hangt en aan mijn zere schouders rukt. 

Na een poosje stappen ze weer op de fiets en galm ik gezellig verder. 

Na acht km hou ik het bij een bank voor gezien en drop ik de eerste liter water naar binnen. 

Voorgaande dagen leerden me dat er weinig mensen zijn om water aan te vragen. 

Dus extra mee genomen nu met dat warme zonnige weer. 

Het water drupt ook uit mijn haar en ik ben blij met mijn petje. 

Japie zucht licht van opluchting. 

1 kilo afgevallen. 

Hij blij, ik blij. 

Toch is ie nog steeds aan de zware kant. 

En ineens gaat er een lamp branden. 

De heupband zit te los. 

Blijkbaar wordt mijn buik wat platter. 

Hopla banden worden weer aangesjord en het helpt. 

Nog steeds is Japie zwaar maar veel beter te sjouwen. 

En dan loop ik de Alblasserwaard in. 

En dit is zo leuk. 

Het gaat van gehucht naar gehucht. 

Noordeloos, Hoornaar, Hoog Blokland en Arkel. En overal hetzelfde. 

Enkele mensen op een fiets en verder niemand te zien. 

Uitgestorven dorpjes lijkt het. 

Serene rust haast.  En wat zo goed voelt is dat de mensen die ik tegenkom geen enkele haast hebben. 

Een oud dametje die met een kruk en flinke bergschoenen voorbij wandelt groet blij. Net als andere mensen. 

Er heerst een cultuur van vriendelijkheid. En dat geeft een heel goed gevoel. 

Ik moet naar de wc maar nergens plek dus kachel ik door. 

En dan een Coop in Hoornaar. 

Mooi koud drinken en vragen of ik naar de wc mag. 

Dat mag en ik ben blij. 

Nu kan ik weer drinken zeg ik en ze moet lachen. 

Gewapend met een halve liter karnemelk en een blikje cola zero zoek ik een bankje op. 

Twee krentenbollen uit de buik van Japie en ik kan lunchen. 

Schoenen zijn al uit  dus mijn voeten vieren feest. 

Net als Japie, die na een halve liter water extra  uit zijn buik helemaal blij wordt. 

Weer afgevallen. Ik geef hem een compliment. en aai over zijn bol. 

De oorlog is gestreden en we sluiten vrede. 

Wel geeft ie me de tip morgen weer even beter mijn best te doen op het pakken. 

Na twintig minuten gaan we verder. Om er na 850 meter achter te komen dat de km teller nog op pauze staat. 

Potjandoppe denk ik. 

Ik ga er niet voor terug. 

Ik denk terwijl ik verder kachel dat Hetty en Els  de Alblasserwaard ook nog leuk zouden vinden met al die gehuchtjes. En dan moet ik het laatste stuk langs het van Merwede kanaal toch langs de weg. 

Niet enorm ver en dan ineens sta ik in Gorichem. 

Onverwacht want ik dacht nog een paar km. 

Het wordt tijd want ik ben moe en warm. 

Langs het water loop ik naar het centrum. 

De action direct in zicht. 

Oplaadsnoeren scoren nadat er twee overleden zijn. 

Beetje rondkijken en dan op een terras. 

alcoholvrij biertje lekker koud. 

Poosje zitten en de route voor morgen uitvogelen. 

Dat wordt vroeg op pad. 

Als ik uitgerust ben kachel ik via de coop naar mijn slaapadres. 

Witlofsalade met tiramisu want honger voor uit eten heb ik niet. 

Het adres voor vannacht ligt er direct tegenover. 

Ik moet een trap op en kom dan in een huis waar mijn ogen van verbazing uit mijn hoofd vliegen. 

Overal liggen, hangen perzische tapijtjes. Op tafeltjes, de vloer etc. 

Een papagaai in een hok. 

Felle kleuren, bomvol meubels, tjee dit is een huis zeg. 

De vrouw zegt gelijk dat het allemaal vreemd is want haar man is na 50 jaar huwelijk binnen een seconde overleden. 

Hij plaste bloed zei doe het gordijn dicht toen hij in het ziekenhuis lag en viel dood achterover. 

Blaaskanker. 

Het zet mij boem op aarde. Dacht ik vanmorgen niet dat ik dit net zo goed niet had kunnen doen als ik blaaskanker had gehad? Ja het houd me bezig. Nog steeds. 

Dan krijgt ze telefoon van haar dochter en moet ik gaan zitten in een knal rode stoel waar ik alleen maar bijna in kan liggen. 

Mijn rug protesteert aan alle kanten als ik mezelf overeind probeer te houden. 

Als ze klaar is gaat het verhaal over haar en haar man verder. 

50 jaar getrouwd... Ja zegt de papagaai. 

En nu is het zo raar alleen. 

Ja zegt de papagaai. 

Op alles wat ze zegt antwoord de papagaai met ja. 

Het is bijna komisch als het verhaal niet zo verdrietig was. 

Ze huurt het huis en doet aan onderhuur. 

Nog twee of drie mannen die er al een paar jaar wonen. 

Ze betalen huur en mee met vaste lasten en van de b en b verhuur koopt ze eten. 

Niet slecht. 

Ik vraag maar niet hoe legaal het is😀

Dan mag ik naar mijn kamer. Weer een stijle trap op en dan deel ik met de mannen een etage. Ik heb een nette kamer met perzich tapijtje😂. En een soort dakterras met een houten huisje. 

De douche moet goed dicht anders komt het water naar beneden. 

En de kamer is snoeiheet. 

Het raam gaat open, maar als het vanavond gaat regenen moet het dicht. 

Je weet maar nooit of we weer van die buien krijgen. 

Het wordt dus zweten. 

Net als ik me om wil kleden voor de douche staat een van de huurders zijn planten in de dakgoot te sproeien en kijk zo naar binnen. Oeps. Als ik mijn spullen pak om dan maar naar de douche te gaan staat er iemand onder. 

Het pelgrims leven gaat niet altijd over rozen. 

Ik heb een rare plek op mijn bovenbeen. 

Morgen bij Nelly en vrijdag even een huisarts laten beoordelen of ik een tekenbeet heb. 

Ik was er gister al bang voor. 

Morgen lange dag dus 8 uur eten en weg. 

Japie staat al weer zo goed als klaar. 

Morgen minder vocht mee en hopen dat ik mensen in huizen zie. 

 Weer 28 km bijna dichter bij de champignonnetjes

 

 

 

 

 

Opmerkingen

Victor

27.08.2021 14:42

Mooi verslag weer! Mooie tocht. Je bent er nu weet ik, het is dus gelukt.

caroline

27.08.2021 16:23

yep daar twijfelde ik geen moment aan😂 deel 2 wordt een dingetje

Marja Maas

26.08.2021 06:04

Hoe kan 't nu dat Japie zo raar doet. Hij is toch al jaren je vriend? Gewoon in dipje in de relatie? Hoop niet dat je een tekenbeet hebt, gadsie......
Voor vandaag veel succes!!

caroline

27.08.2021 10:39

Japie lag al twee jaar ongebruikt he. We moeten weer aan elkaar wennen en nee geen teken beet gelukkig

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina