24. aug, 2021

Samen met Japie weer een stukje dichter naar de champignonnetjes

Goh hee wat heb ik lekker geslapen vannacht.

Ontbijt ook prima en na een hartelijk afscheid stond ik om 9 uur buiten.

Ik had een route op route. nl uitgezocht van krap 20 km.

Zeven dagen gratis proberen,

Helemaal leuk.

Ik loop het begin van de hoste route, maar ik zie wel dat dat maar een klein stukje is. Al snel loop ik het weiland in. Leuk onverhard denk ik dan nog.

Een vrouw wandelt een poosje voor me met een hond.

Het weer is mooi en ik barst uit mijn voegen van de pret. 

Een stuk verderop is een afslag. Volgens de route lijk ik rechtdoor te moeten. 

De rugzak zit als een huis vandaag. Mijn lieve vriend denk ik. Hij maakt een geluidje en ik ga er maar vanuit dat het een geluid is van tevredenheid. Eigenlijk heeft mijn vriend een naam nodig en na wat overpeinzingen besluit ik dat het een lekkere oer hollandse naam wordt. 

Japie. Ja dat klinkt prima. 

Een vrouw die ook aan de wandel is houdt me even aan de praat. Gezellig mens maar ik maak het niet te lang. 

Het pad lijkt lang onverhard te worden en dat is vermoeiend lopen. 

Ik zit op het graaf Florispad. Grappig denk ik dat ik het nog zo een eind kan lopen. 

Maar dan wordt het gras hoger en hoger en staan de brandnetels tot aan mijn heupen. 

Ook enorme distels steken hun stekels uit op het pad in een poging mij te pesten. 

Ik moet zeggen het lukt toch aardig. Stom dat ik met korte broek nu loop. Om nu nog de pijpen eraan te ritsen is ook geen doen met die natte graspluimen. 

Japie moet wel droog blijven. 

En ik ben al te graze genomen door brandnetel en distel dus door maar. 

Als het bijna geen pad meer is vraag ik me toch af of ik wel goed ga. 

Volgens route. nl wel. En in de verte zie ik ook naar ik meen de kerk van Schoonhoven. Maar het gaat lastig en dan komen er ook paden met schrikdraad waar ik niet overheen kan maar onderdoor moet. 

Bijna tot op mijn buik om Japie ook fatsoenlijk ruimte te geven schuif ik er onder door. 

En dan staan er weer hekken waar ik omheen moet of overheen. 

Gelukkig staat er een routepaaltje en een bankje zodat ik weet dat het een pad is. 

Opeens hoor ik stemmen en om de bocht komen een jonge man en vrouw aan lopen. 

Goh hee hier nog iemand tegen komen zegt de knul. 

Ik schiet in de lach, want dacht hetzelfde. Zij zijn aan het geocachen. We kletsen een poosje en ze vertellen dat ik nog een km of twee mag ploeteren. 

Dan gaan we verder. En verdraaid, dan zegt mijn telefoon dat ik naar de route moet. 

Ik snap er niks van. Er is geen afslag. 

Een boer op een tractor in het naast gelegen weiland zwaai ik maar eens toe. 

Ik vraag hem of ik door het weiland moet naar Schoonhoven. Nee zegt hij dan moet ik terug. 

Op mijn vraag of de kerk die ik zie niet van Schoonhoven is verteld hij vrolijk dat dat Oudewater is. 

Als ik kijk op de gps  zie ik dat ik van daaruit nog 16 km moet. Dat gaat hem niet worden. 

Volgens de boer moet ik 3 km terug. 

Ik mompel binnensmonds een behoorlijke verwensing en bedank de man met een vriendelijke zure grijns. 

Dan ga ik aan de terugweg beginnen. 

En als ik dan even loop te kletsen tegen de koeien die me aan staan te staren, mis ik een fikse kuil onder het struik gewas. 

Sierlijk zijg ik naar de bodem. Ik heb nog wel de tegenwoordigheid van geest me om te draaien zodat ik boven op Japie beland. 

Die zucht onder mijn gewicht een stichterlijke verwensing. 

De brandnetels zijn uitermate blij met mijn horizontale houding en doen zich tegoed aan mijn armen en benen. 

Eenmaal weer recht ben ik doorweekt van het natte gras maar heb er geen schade aan overhouden. 

Voordeel van vallen in het gras. 

Jij houdt toch zo van natuur zeg ik. Nou je krijgt vandaag alles waar je zo van houdt in je schoot geworpen. 

Ik moet er ook wel om lachen. Mijn armen en benen branden van al die natuur. 

Brandend zand op een verloren strand galm ik keihard. De koeien gapen me wezenloos aan. 

Toch nog sneller dan verwacht sta ik op de weg en ben ik blij verhard te lopen. 

Pauze en bankje hoop ik. 

Bankje bezet, volgende bankje dan. 

Maar dan ga ik alweer de wei in. 

Het is een mooie tocht zo door de Lopikerwaard maar zwaar. 

En dan gaat de route weer over hekken en slootjes. 

Als ik even sta te kijken vraagt een man waar ik heen moet. 

Richting Schoonhoven. 

Dat is linksaf zegt hij. 

Jaha denk ik maar nu blijf ik op routeplanner loeren en al heel snel zie ik dat dat niet klopt. 

Ik wijzig gelijk mijn route en mag over een heel hoog opstapje heen. 

Goeie genade ik moet me optrekken aan het hek zo hoog. 

Japie heeft er zo te horen plezier om. Het oplaadsnoer van de powerbank begeeft het echter. 

En dan is het ook weer ploeteren. Enorm hoog staat alles weer. 

De brandnetels zijn ook hier en ik blijf steeds haken in het hoge gras. Struikelend gaat het voort. 

Dan na 16 km een lege bank. 

Nieuw oplaadsnoer, uit Japie vissen, flesje cola zero erin en binnen enkele minuten hijs ik Japie weer op mijn rug en ga verder. Geen tijd voor rust vandaag. 

Maar dan toch. Ineens na 19 km sta ik op de weg. 

Klaar met route. nl vandaag. Die zie ik nog kilometers lang door het groen gaan. Op de fietsroute ga ik verder. 

Wederom sta ik op de hoste route maar wel een leuk stukje. 

Klein stukje ook maar.  De gps wijst me door een woonwijk. 

Aan een man die in zijn tuin zit vraag ik water. 

Hij vult mijn fles en we raken aan de praat. Hij is ook gek op wandelen. 

Als ik hem vertel 19 km door het groen te hebben gestruind vertelt hij me dat hij geen landloper is. Hij houdt van harde wegen en niet van landloperij. 

Voor ik ga lachen wens ik hem een fijne middag en vlieg er vandoor. 

Ik voel me nu echt zwiebertje. 😂

Er gaat een lange rechte weg door de polder. 

Niet lelijk nee, heel stil en met alleen maar enkele fietsers. 

Op een brug staan twee meiden elkaar te fotograferen. Mijn aanbod om van ze samen een foto te maken wordt blij in ontvangst genomen. 

Het is zo mooi hier verzucht 1 van de dames en daar ben ik het voor de verandering helemaal mee eens. 

En kort erop fietst er een man naast me. 

Waar ik heen ga etc. 

Dan moet ik een pad nemen dwars door het weiland want dat is mooier lopen. Maar i. p. v links kan ik ook rechts door een onverhard stuk. 

Mijn mening dat ik verhard wil lopen doet niet ter zake. 

Zijn gps haalt ie erbij en dan ineens kan ik toch maar beter verhard lopen en is hij weg. 

Oef, denk ik. Wat een vervelend mannetje. 

Op een kruising is er dan ineens zomaar een bank. 

Wat een kadootje mijn eerste echte rust plaats. 

Half drie en na het ontbijt niks meer gehad dat vindt zelfs mijn maag te gek. 

Ik had zomaar gedacht langs de weg wel iets tegen te komen maar dat blijkt ijdele hoop. 

Een pak calorie rijke crackers bied nu heel fijn de oplossing. 

Japie weigert dat te eten en ik bedank hem dat hij ze wel voor me wil dragen. 

Een vrouw met drie kinderen komt er ook bij zitten. 

Schoenen uit als ik niet ver meer blijk te hoeven. 

Mijn voeten zijn goed nat geworden. 

Maar. dan, een beetje uitgerust en met een gevulde maag gaat Japie onverbiddelijk op mijn rug. Schoenen aan en de laatste kilometers. 

Via de supermarkt even krentenbollen halen en dan op de hoge dijk langs het water nog even genieten. 

Het slaapadres ligt onder aan de dijk in Ammerstol en ik ben zo blij als ik er ben. 

De gastvrouw komt al het huis uit en brengt me naar een tuinhuisje. Zo leuk, en ik jubel hoe blij ik er mee ben, maar ook dat ik er ben. 

Mijn kleren mag ik op de hand wassen en zij gooit het in de centrifuge. 

Als het hangt en we net aan de thee willen is het alle hens aan dek. 

De schapen zijn ontsnapt. 

En ik kan aan de bak. Met zijn drietjes op schapenjacht en ik heb me een lol🤣. 

Alleen terug krijgen wil niet. Eigenwijze schapen vinden ze het. Na meerdere pogingen geven we het op en sluiten de beesten achter een hek in een veldje. 

Morgen moeten er meer mensen bij komen. 

we gaan verder aan de thee. Ik moet verse moerbeien eten, pruimen, bramen alles vers van het land. 

En we kletsen wat af. 

En als ze dan vertelt verse sperziebonen van het land te maken moet ik lachen maar ik zeg niks. Gister ook al gegeten alleen uit de supermarkt. 

Maar lievelings groente dus lekker. 

Ik moet direct komen borrelen. Ik drink geen alcohol maar moet dan aan het alcohol vrije bier. De man woont hier 70 jaar vanaf zijn geboorte. Daarvoor zijn oma en opa en daarvoor ook weer familie. 

De hele geschiedenis van de dijk en zijn bewoners wordt verteld. Wat ontzettend leuk en ik geniet. 

 Ze hadden een stalletje langs de weg waar ze jam verkochten maar nadat de jam er gewoon werd uit gejat zonder te betalen zijn ze gestopt. 

Let maar op er staan er nog maar weinig zeggen ze. Wat een rotlui heb je toch dat alles maar verknalt wordt vind ik. 

Ze zijn het er mee eens. Ik moet de verse tomaten en komkommer ook nog proeven. 

Heerlijk zo een land met alles vers. 

En maar babbelen. 

Het eten is heerlijk en na het eten verdwijnt de de man des huizes naar de buren, om een valse vogel eten te geven die hem steeds pikt. 

Dan vertelt de vrouw heel erg op ogen te letten van mensen en zegt dat mijn ogen verdrietig staan zonder twinkeltjes. 

Ik ben verbaasd want ik voel me nou net zo blij. 

Moet nog weer terug komen denk ik dan maar. 

Maar dan vind ik het ook welletjes. Ik moet de was binnen halen en in pakken en het verslag nog tikken. 

En nu lig ik uitgebreid uitgeteld. Mijn voeten doen zeer mijn benen staan nog in brand van de brandnetels  en ik ga vroeg slapen. Morgen is een lange loopdag vermoed ik weer en mijn oude schoenen gaan voor de afwisseling aan. 

Even kijken of dat helpt. 

Japie staat er weer glunderend bij. Tevreden dat bijna alles weer netjes in zijn buik zit. 

Morgen gaan we verder naar Gorichem. 

 

 

 

 

Opmerkingen

Victor

25.08.2021 13:00

Wat een geweldig leuk verslag. Een pittige dag! En routes vinden met een app gaat goed zo te horen, paar km teveel maar ok. Het is ook wennen met die apps.

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina