23. aug, 2021

Op weg naar de champignonnetjes

Als kind kwamen bij ons de nonnetjes aan de deur. Champignonnetjes zei ik dan.

Later werd ik een champignonnetje en ging ik naar de arme kindertjes. Vandaar nu onderweg naar de champignonnetjes.

Gouda, nee vanuit huis. Of toch vanuit Gouda.

Tja vanuit huis is wel leuk maar vanuit Gouda loop ik veel mooier.

Gister dan ook de knoop door gehakt.

Vanuit Gouda. Vanmorgen wel moeite met opstaan.

Toch dat onzekere wat me onzeker maakt.

Ga ik dit leuk vinden? Kan ik het? Gister ontdekt dat het piriformisch syndroom weer opspeelt dus flink rekken en strekken.

Mijn voet die nog steeds pijn doet. Ik weet het niet, maar ik ga op weg.

Bij de bushalte denk ik mooi nog even te kunnen zitten.

Als ik mijn rugzak af wil doen zie ik ineens drie joekels van spinnen naar me loeren.

Van schrik krijg ik slappe wiebel benen en ik heb moeite om weg te duiken.

Foei, de paniek giert door mijn lijf.

Wat een stomme angst is dat toch.

De bus zet me na een overstap op een ander station af dan ik dacht.

Even puzzelen maar dan vind ik de trein.

Ik blijk niet de enige te zijn die moest puzzelen. Een vrouw is ook al zoekende. 

En dan gaat de telefoon. Mijn leidinggevende.

Als ik ophang ben ik flink van de leg. Geen onprettig gesprek maar ik voel de druk.

Het maakt me onrustig.

In Gouda vind ik de route wel naar Reeuwijk, maar de muziek gaat op mijn kop. Ik ben uit mijn hum en niet zo een beetje ook.

Ik moet iets verzinnen en dat is gaan vieren dat ik vakantie heb.

Dus bij Reeuwijkse hout lekker aan de pokebowl zalm. Gezond en even tot rust komen.

Ik heb tijd genoeg.

Daarna gaat het de plassen rond. Heerlijk kijken en lanterfanten.

De zak noem ik nog rotzak. Hij voelt nog steeds zwaar.

Ik mopper wat af op dat kreng.

Maar dan ineens besef ik dat ik kan lanterfanten en vanavond niet naar huis hoef. Er is niks, alleen maar ik met mijn rotzak.

En ineens kan ik ademhalen en valt er zoveel van me af.

En ik besef me dat ik het met mijn warrige kop goed gedaan heb om de eerste twee dagen korte etappes te lopen.

Nu kan ik zitten, kijken, foto's maken en einderloos lanterfanten en genieten.

Mijn hele hoofd begint te stralen en de grijns gaat er niet meer vanaf vandaag.

De route ken ik en is mooi.

Reeuwijk is gewoon een bijzonder dierbaar plekje.

En dan sta ik op de platteweg.

Vroeger hadden mijn tante en oom een huisje op de Platteweg en ik kan me nog wel een logeerpartij herinneren. Niet veel maar sommige grappige dingen en hoe goed ik het toen had. Ik mijmer een poosje over door. 

En ik geniet. 

Mensen groeten, soms zelfs met bom camino en ik moet er zowaar op letten terug te groeten. 

Ik zit gewoon in mijn eigen bubbeltje. 

Het gevoel van vrij zijn na de zo verdrietige periode is een niet te omvatten gevoel nog. 

En dan ineens snap ik mijn rotzak. 

Aangepast op mijn gewicht en omvang. 

Maar in vijf weken tijd 10 kilo kwijt raken dat kan de rotzak echt niet bijbenen. 

Nu snap ik waarom ik hem te zwaar vind. 

Het aansjorren van banden begint. 

Weer wat losser, dan weer wat strakker net zolang tot ik tevreden ben. 

En dan is het geen rotzak meer maar mijn vriend. Mijn vriend die alles voor me bewaard wat ik denk nodig te hebben onderweg. Die ervoor zorgt dat ik geen honger en dorst hoef te hebben. 

Tevreden stap ik de laatste vijf km door. 

In Haastrecht is het pas vier uur en ik loop nog even een park in nadat ik een welverdiend koud ijsje naar binnen heb gewerkt. Een oude man heeft wat vragen maar lijkt het niet te snappen als ik antwoord geef. Het park is mwah. 

 Een soort graftombe waar twee blijkbaar belangrijke mensen liggen. Er staat iets over regentes en er is een speciaal graf voor hun hond. 

Op een bankje bel ik ma maar even. Die ben ik heel vergeten in al het geregel en gepak. 

En dan loop ik naar mijn slaapadres via de supermarkt. Even wat drinken halen. Daar kom ik de oude man weer tegen die weer met vragen begint. 

Ik antwoord maar weer en hij lijkt het nog niet te snappen. Het is een beetje hilarisch. 

Maar dan is het op het slaapadres aan. 

Als ik erheen loop ineens een hoop getoeter achter me. 

Ik schrik me een hoedje. En weer die oude man die me verteld dat ik hem nu niet meer zal zien. 

Gelukkig denk ik. Mijn hoofd houdt niet van dat kabaal. 

Aangekomen bij mijn slaapadres word ik verwelkomd door een lieve vrouw. Wat drinken en kletsen en dan komt de man des huizes thuis. 

Ook al zo een lieverd. 

Het eten is heerlijk hollands. Kippensoep, mijn lievelings groente, sperziebonen, aardappelen en vlees. 

Met nog een toetje. 

Braaf doe ik mee aan het gebed. 

De vrouw vertelt over het park. De burgemeester van 98 jaar geleden ligt daar met haar man en hond. Er is een museum en over twee jaar, precies 100 jaar na het overlijden mag er een envelop open gemaakt worden die de burgemeester destijds heeft na gelaten. 

Heerlijk verhaal en het park krijgt zo betekenis. 

 

En dan tref ik een heerlijk bed, bad en een kamer met souveniertjes en een verslag van een camino loper. 

Even rustig zitten en dan is het lekker douchen en pyama aan. 

Ondergoed wassen en besloten morgen in de plunje van vandaag verder te lopen

 

Voordat een shirt droog is ben ik langer dan morgen bezig en met maar twee setjes kleren voor onderweg zal ik echt niet schoon blijven. 

Om 20.00 uur word ik verwacht voor de koffie, het nieuws en de slimste mens. 

Het is een gezellig uurtje nog. 

Maar nu lig ik met uitgepakte rugzak te tikken en ga ik me maar eens wijden aan het weer inpakken. 

20 km gelopen nog wel een paar te gaan. 

Morgen hoef ik er maar 10 als ik wil. 

Ik maak er wel het dubbele van om nog een leuke route te lopen. 

Het wordt gewoon weer een heerlijke lanterant dag met mijn grote vriend. 

 

Opmerkingen

Wil Combee

23.08.2021 20:25

Prachtig verhaal! Kijk nu al uit naar het vervolg.

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina