12. aug, 2021

chagerijnige tenen

Gisteren afgesproken mijn schoenen op te halen. Maar regen in de ochtend en de zin was weg. Vandaag dan maar. Vanmorgen traag op start. Sliep ik eerder teveel, nu in zeven dagen maar vijf uur. Andere nachten dommelen en naar muziek luisteren. De slaap wil niet komen en ik voel me dan ook geradbraakt. Vanmorgen toch de wandelschoenen aan en op pad. Ik moet immers straks op vakantie en de schoenen hebben dus prioriteit. Mooi weer, dus hup in de benen maar. Nog geen km van huis bedenk ik me dat ik eigenlijk te moe ben. Niet zeuren, mopper ik. Lekker lopen en vannacht goed slapen. Voorbij t Geertje, eind van de straat, zie ik een man in de berm staan met zijn scootmobiel.

Ach arme man denk ik. Die heeft pech. Als ik bij hem ben bied ik hem mijn hulp aan. Hij staat op en pakt zijn gereedschaps kist. Dan legt hij zijn scoot op zijn kant en zegt dat hij ergens aanloopt.

Samen zoeken we naar het mankement maar vinden het niet. Als ik hem help zijn scoot overeind te hijsen denk ik: Zo dat is nog best een gewicht.

Niet voor de eigenaar die hem zonder moeite overeind zet.

Hij bedankt me voor de hulp en als ik weg loop roept hij dat Santiago de andere kant op is.

Verrast draai ik me om. Hij verteld daar 5 jaar geleden heen gelopen te zijn vanuit jean pied.

Oke denk ik hij ziet er nog niet zooo oud uit dat zou kunnen.

Maar nu heeft hij een scoot mobiel.

Op je 95e toch wel handig.

95? Hoe oud was hij dan dat hij naar Santiago liep? 90 jaar zegt ie. Mijn mond valt open. Wat een ongelofelijk verhaal. Hij vertelt er wat over en zegt dat zijn vrienden van 80 en 84 jaar elk jaar zes weken vanuit Nederland lopen.

Het ongeloof is van mijn hoofd af te lezen vermoed ik. Hoe bestaat het met zulke leeftijden.

Maar dan ineens is het gesprek klaar en gaan we ieder ons weegs. Nog lang loop ik verbijsterd door.

Wat een prachtige man en wat een voorbeeld van hoe het ook kan op latere leeftijd.

Wat heeft die een rijkdom.

In Zoeterwoude rijndijk op de eerste bank neergeploft. Ik ben bekaf en gooi er cola zero in.

Daar knap ik van op.

Het laatste stukje en ik ben bij mijn wandelmannetje.

Ik moet wachten hij is druk.

Niet erg. Lekker koud water erin kiepen en uitrusten.

Mijn schoenen zie ik al staan dus die zet ik vast klaar. Als hij tijd heeft is het werken aan de binnenzolen en passen. En dan lopen ze prima, en moet ik nu chagerijnige tenen hebben

 

We gaan het beleven. Als ze na het kloosterpad nog droog blijven geloof ik het. Hij geeft me verder flink op mijn falie voor het verkeerd vasthouden van de stokken.

Ik weet het, maar vindt het prima. En dan sta ik met de belofte van een fles wijn als ik weer kom buiten.

Op naar Leiden naar Bever voor de calorie repen.

In leiden is het stervens druk.

Bij bever 14 pakken met calorie crackers gehaald. Probleem om dat in de rugzak te krijgen maar het lukt. En met 2.5 liter water en schoenen en even later lenzenvloeistof begint de rugzak te piepen en protesteren.  Hij is nu ook idioot zwaar voor een dag rugzak. Leiden is een leuke stad als ik niet moe ben.

Maar nu zijn die prikkels erg onprettig. Het is idioot druk.

Mensen lopen steeds tegen me aan en ik wil weg voordat mijn paniek de overhand krijgt en ik ga meppen.

Ik baan me een weg uit de menige, en loop dan vrij snel de stad uit.

Bij een tentje even een broodje kaas gehaald en dan is het op huis aan. Het verkeer raast langs. Sirenes gaan af en aan en het irriteerd mateloos.

Mijn moeie hoofd verdraagt het slecht, en ik loop door tot ik in cronestijn ben. Even ademhalen en rust. Eind van het park weer de snelweg dus hup eerste afslag de polder in. Maar het leed is geschied. Alles aan mijn hoofd staat in slaapstand. Denken doe ik niet. Ik zie niks van al het moois om me heen en soms moet ik stilstaan om niet om te vallen. Cola zero heb ik helaas niet meer. Zo struikel ik voort en dan belt Gerda waar ik ben. End op weg. We kletsen een poos en dan hobbel ik door richting haar. De fut voor zonsondergang heb ik niet meer.

Laat maar. Een wc, koffie en stoel is prima.

Na de koffie komt de wijn. Al maanden niet gedronken en nu drie bellen. Dat komt goed aan. 

Ik denk dat ik nu zal slapen. Maar twee paar schoenen met chagerijnige tenen... Ik ben heel benieuwd hoelang dit oke gaat😂 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina