3. aug, 2021

ontmoeten

Yes leuk. Vandaag ga ik samen lunchen met Ton. Ik heb hem zeker 8 jaar niet gezien. En ik ga lopen naar Alphen aan de Rijn. Mooie wandeling en mooi weer voorspeld op een paar spetters na in de vroege morgen. Dan hoef ik enkel mijn regen jack mee. Maar net als ik naar buiten wil stappen om 9 uur wordt het donker. Geen risico. Jas aan kapstok poncho in de rugzak. In Benthuizen gaat het regenen. Niet hard maar hard genoeg om flink nat te worden. Onder een boom even staan praten met een medeschuiler, en toen toch die poncho maar aan. En goed ook want het duurt een  dikke drie kwartier voor het droog is. Dan kan ie half uit en laat ik hem drogen voor ie in de rugzak verdwijnt. Ik ben dan al in Hazerswoude dorp dus het loopt goed. De blaren met wandelwol bewerkt en dat loopt ook weer goed. Ik moet via het spookverlaat, mijn mooie stukje waar ik al blij van word. Het is druk met geapp en telefoon, tot ik een telefoon krijg waarbij de stoppen doorslaan

 Ik dacht al eerder dat het beter ging. Het huilen wordt minder, maar vandaag merk ik dat ik weinig kan hebben. Ik wandel vol boosheid verder en ben dus ook een uur te vroeg. Ton belde nog wel, maar hem verteld kalm aan te doen. Mooi weer dus bootjes kijken. Altijd leuk. Dan zie ik Ton staan en hij mij, en komen naar elkaar toe. Ik ben nog even druk met de bootjes maar dan is de begroeting hartelijk en fijn. Wat heerlijk hem na dik acht jaar te zien.

Het restaurant is voor mij te sjiek, en ik ben in wandel tenu. Eerlijk het boeit me niet. Schoenen uit en op mijn sokken rondlopen is prima. Een heerlijke maatijd salade en drie uur beppen verder. Was bij mij de vermoedelijke diagnose kanker, bij Ton is ie zeker

 Maar hij gaat nog op voor genezing dus hoopvol. Het is raar hoe je elkaar dan herkend zonder woorden. Om half vier tijd om op te stappen. Ik moet het end nog terug ook.

En in de polder bij het spookverlaat weet ik met al die blijdschap geen raad en is het huilen. Lang geleden dat ik van blijdschap huilde.

Beetje zitten genieten en de lotgenootjes tinnitus deelgenoot gemaakt van de blije dag. Dan komt er telefoon van vriendin. Thuis foute boel die vlucht naar mijn huis.

Oke prima ik hobbel rustig door. Met een hoofd wat niet goed werkt pak ik niet de twee km naar Hazerswoude, maar ga naar Zoeterwoude. Als na een poos Ton  belt  of ik al thuis ben moet ik nog 10 km bijna. Beetje verslikt. Toch neem ik een poosje rust. Ik weet niet wat ik straks aantref. Daarna verder. Even een dippertje en de muziek gaat op. De rust van de avond voel ik toch ook niet. Na een poosje is dat weer weg en ben ik weer blij en overheerst dat weer, dus muziekdoos weg. En dan ineens is het er. Koeien die loeien, een visser aan het vissen in een sloot, nog iemand aan het werk op het land, de rust. Voor de eerste keer sinds ik ziek ben dat ik hem voel. Minder hevig maar toch die vredige rust. De muziek blijft nu ook af. Ik geniet en geniet maar. Mensen die nog voorbij komen lachen me toe. Een man waarvan de hond aanslaat op de boerderij grapt en ik grap terug. En ik ben bijna thuis maar ik kan alleen maar kijken naar het land waar ik zo intens van houd. Nog even dan, maar dan is het ook wel op huis aan. Daar zit vriendin ontredderd. Is het politie bellen en weer bellen en nog weer bellen en een falend rechtsysteem. Nederland is gek geworden. Het fijne van de dag is weg. Tijd voor snel weer😊

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina