31. jul, 2021

Van Amsterdam naar Hilversum, pelgrimsdag

Het heeft tot vanmorgen geduurd. Ga ik wel ga ik niet. Maar ik ging. De eerste keer sinds corona met het openbaar vervoer en nog heel veel langer geleden met de trein. Dus dat vind ik iets, waar ik als een berg tegenop zie. Vooral ook omdat de trein altijd vertraging heeft als ik er mee moet. Maar vol goede moed vanmorgen op pad. Het begint leuk. Drie stations in Zoetermeer en ik pik het verkeerde station eruit. Denk ik dan, dus ik rijd naar het volgende station. Leuk als ik veilig in de trein zit rijdt ie naar het station waar ik in had kunnen stappen. Maar goed maakt niet uit, het begin is er. In Gouda staat er op het aangegeven spoor wel een trein, maar met een ander bord. Lichte stress, maar een conducteur die ik aanschiet zorgt ervoor dat ik in de goede trein beland. Amsterdam Muiderpoort en alles verloopt zoals gepland. Maar dan bij de Bijlmer blijkt er iets met pech met een trein te zijn. De trein gaat niet verder. Snel vraag ik bij de info balie waar ik nu heen moet. Met de metro en bus en dat ga ik nooit meer redden. Ik zie me al weer onverichte zake naar huis toe gaan. Victor gebeld en wat blijkt, Elza zit met hetzelfde probleem en die komt er al snel aangelopen ook. Gelukkig want die weet dat we kunnen lopen. Samen gaan we op pad en lopen de anderen  tegemoet. Twee km om blijkt later, maar ach dat is prima. Eenmaal samen kunnen we verder aan het pad. Het is leuk de anderen te zien. Van de 8 man zijn er 5 op komen dagen. Mooi aantal. Het spookt wel, en zeker in het begin in mijn hoofd. Dit had wel eens heel anders kunnen zijn, had ik idd blaaskanker gehad. Dan was ik hier vandaag niet geweest, en had ik ook heel erg lang en misschien nooit meer zo kunnen lopen. Het is iets wat heel erg vaak de afgelopen week door me heen gaat. De weken daarvoor nam ik eigenlijk afscheid van de tochten. Die tocht nog even lopen, want het is misschien de laatste keer. Dat nog doen voor een laatste keer etc. En nu is het dat ik dankbaar ben dat het nog kan, maar maakt het me ook nog rusteloos. Nog steeds kan ik dan erg boos worden op de huisarts. Maar uiteinderlijk verdwijnt die gedachte ook vandaag. Victor had een restaurantje en net als we wel aan koffie toe zijn komen we daar ook aan en blijkt het dicht te zijn. Maar niet getreurd er is er nog 1. Tante Bep. Mijn peettante heette ook tante Bep en zij zit met haar rozenkrans in een zilveren tasje altijd in mijn rugzak zodat ze bij de tochten is. Maar tante Bep laat het ook afweten en is ook dicht. Dat is nou weer niet aardig. Een bankje is er even later wel, en daar nemen we maar op plaats. Een man die er loopt vertelt ons dat er niks meer is. Ik probeer nog koffie bij hem los te krijgen, maar 5 keer koffie is hem te veel. Dat is nou weer jammer. Matthijs vertelt dat het een oude buur is van hem dus die heeft een leuk babbeltje. We hebben even een onderwerp, wat ben je wel eens kwijt geraakt op de camino. Stokken, een vest en een kunst gebit. Dat levert hilariteit op. πŸ˜€Na wat gegeten en gedronken te hebben moeten we verder. Ondanks de buien hadden we een droge pauze, dus dat is fijn. Dan komen we toch een soort van snackbar tegen, maar gezien we nog een pittig stukje mogen lopen we nu door. Het is een mooie route. En wat zo fijn is aan deze wandeling, is dat je samen loopt maar toch ook momenten hebt dat je voorop, er tussen of een endje erachter loopt, en lekker met je eigen gedachten bezig kan zijn. Om dan even later weer met iemand te kletsen. Dat is goed, en zo red ik het wel. We komen langs een smalle straat waar een vrachtwagen met tractor erop van de weg is gegleden. Deze hangt half in de berm en zal er met een kraan uitgetakeld moeten worden. Even Apeldoorn bellen. Ijverig maken we foto's. En prachtig gezicht maar de mannen komen vandaag niet blij thuis. En dan komen we in Nightenvecht. Een restaurantje, wat drinken eten en afscheid nemen van  Nelly en Elza die hier weer op huis aangaan. Victor, Matthijs en ik lopen door naar Hilversum. Matthijs vertelt dat het zulk mooi weer is. Dat moet je nooit zeggen dan gaat het juist regenen. Als we met het pondje over zijn wordt er door beiden in bedekte termen over het goede  weer gesproken om mijn geluks momentje niet te verstoren. Stilletjes moet ik lachen maar even later krijgen we de hoosbuien wel op ons dak. Bij Ankeveen moppert Matthijs dat hij in Nighenvecht op de bus had moeten stappen. Ik voel het water van mijn poncho mijn schoenen in lopen. Natte voeten dus. Maar het word ook weer droog en de ponchos gaan weer deels uit. Het blijft behelpen. Regen en zon wisselen elkaar gestaag af. Matthijs zijn schoenen beginnen aan een heus protest lied. En als het een poosje droog is worden die geluiden minder. Als ik dat zeg, verstoor ik zijn geluks momentje. πŸ˜€ Zijn schoenen heffen hun gezang weer aan maar dit keer wel een stuk minder. Het is immers droog.  Een km of 5 voor het eind komen we nog bij een restaurantje, waar we begroet worden met oranje boven. Het is dan ook altijd wel een koddig gezicht die oranje gebochelde mensjes. Koffie en taart gaan er nog wel in en dan is het het laatste stuk naar het station. Ik wil niet haasten maar red toch de trein die er heel snel aankomt en nu ben ik zonder problemen heel snel terug in Zoetermeer. Wat een fijne dag.

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🀣🀣 maar wel weer een leuk verslag! πŸ‘

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina