22. jun, 2021

Dagje kletsen met Nelly

Vandaag kwam Nelly. Mooi op tijd want gisteren had ik een lastige dag.

Lekker een poosje koffie leuten en ik had nog bloemzaadjes voor Nelly. Die vertelt vervolgens dat ze die thuis in een modezaak ook had gehad. Ze had ze in de tuin uitgestrooid. Achteraf bleken het geur korrels te zijn voor in de kast. Ik moest zo vreselijk lachen. Het zijn dingen die mij met gemak kunnen overkomen. De dag begint gelijk goed.  Om 10 over 12 gingen we aan de wandel. Vorige keer was ik bij Nelly en liet ze haar prachtige omgeving rond Rosmalen zien  en nu was het mijn beurt om Zoetermeer te laten zien. Ik dacht ach wij lopen beiden veel en een stukje van 20 km is om 12 uur nog gemakkelijk te doen. We lopen naar boerderij t Geertje, waar we al flink wat tijd kwijt zijn met kijken kletsen en genieten. En dan gaat het na het eten van een geiten ijsje verder. Al kletsend op naar de vuilnisbelt, nu het Buytenpark van Zoetermeer.  Rond half 2 vind Nelly het tijd voor de boterhammen. Ik ben sinds gistermiddag nog niet verder dan een koek en ijsje dus ja. Mijn schema van drie maaltijden op een dag ligt alweer een paar dagen op zijn gat. Morgen maar weer oppakken. Dan lopen we nog steeds kletsend  verder en lopen het graspad over naar het park. Daar valt altijd veel te zien en kijken. Boven op de berg vraagt Nelly  een stel om een foto van ons te maken. Hij maakt er 6 en er is er maar 1 waar wij onze goedkeuring aan kunnen geven. Vrouwen zijn ijdeltuiten in hun oncharmante wandel outfits denk ik. Dan gaat het babbelend verder en na 4 uur zijn we heus 10 km verder en tijd voor een terras. Wat drinken, nog weer heel veel kletsen en dan wordt het toch echt tijd om verder te gaan. Nelly zegt nog, dat wordt vandaag een kilometertje of 15. He?? We zijn 10 kilometer van huis gelopen dus we moeten er ook weer 10 terugπŸ˜€. Dat moet even bezinken maar dan is het wel aan de terug weg. En dan ineens vraagt Nelly of ik een dode rat met mijn stokken van het pad wil vegen de struiken in. Als ik daar mee bezig ben komt ineens het slakken kerkhof van een vorige wandeling boven en ik ben in tranen. Het moet toch niet gekker worden. Labiliteit ten top. Huilen om het minste of geringste, maar ook dat prikkelbare, het is er en ik ken het niet en ik baal ervan. Ik zit nu 11 dagen ziek thuis en ik doe echt alles wat goed zou moeten zijn. Op tijd naar bed op een enkele keer na, op tijd opstaan en veel bewegen. En dan nog schiet het maar niet op. Ik word er ongedurig van en ook boos op mezelf. Het is nou wel genoeg geweest. Met het werk ben ik niet meer bezig. Dus dat komt tot rust. Er waren bloemen, een kaart van de behandelaar en een kaart van mijn collegae en apss om me sterkte te wensen. Dat is zo anders dan het op parnassia zou zijn gegaan. Dat geeft ook een fijn gevoel. En vooral vaak het advies, neem je tijd. Vooral dat geeft dat ik het kan loslaten. Dus nu moet ik wel op gaan knappen want ik wil geen dag langer thuis zitten dan nodig is. Ik neem de tijd maar dit duurt mij te lang.  En dus ben ik ongedurig. Ik kan er met Nelly over praten en dat is oke. Al pratend komen we via Stompwijk in Zoetermeer terug en ik vertel van de kerk in Zoeterwoude, waar de pelgrimsstempel te krijgen is. Die wil Nelly hebben en daar lopen we graag een stukje voor om. Tenslotte zijn we pelgrims. Op het kerkhof vinden we een plekje waar we even kunnen zitten. En daar ligt een knuffel button die mij een knuffel geeft. Als ik hem draag straal ik warmte uit. Hij gaat aan de rugzak. Weer zo een knipoogje van boven. Als we na een banaantje en weer een hoop geklets verder lopen voel ik ook de rust weer van de avond in de polder en komt de rust in mij terug. En dan voel ik me goed en heb het weer prima naar mijn zin. Ik kan weer adem halen lijkt het. Na nog eens 4 uur zijn we thuis en 23 km verder. Even lekker eten en nog heel veel kletsen en dan moet Nelly op huis aan naar Rosmalen. Al met al een hele fijne dag. Maandag zien we elkaar in Drenthe en dan is ze weg. 

En ik denk.... Tjeee wat kan een mens toch ongelofelijk ouwedeuren. πŸ˜€

 

 

Opmerkingen

Els

22.06.2021 22:41

Ik denk dat ik begrijp hoe je je af en toe voelt, een beetje de controle over jezelf kwijt...gelukkig kun je het soms met je humor ook wel weer een klein beetje relativeren...tot maandag!

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🀣🀣 maar wel weer een leuk verslag! πŸ‘

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina