16. jun, 2021

Groene wissel Bodegraven

Einderlijk het broedseizoen is voorbij. Deze tocht is sinds gisteren weer helemaal te belopen. 

Gisteren had ik een slechte dag. Ik kon maar niet wakker worden, dus de hele dag op een stoel wat liggen dommelen buiten. Echt doodmoe. Vannacht goed geslapen en ik was op tijd wakker dus tijd om lekker lang over de route te lopen. 22 km of zo maar ik zal wel wat omlopen vermoed ik. En het wordt heet, boven de 30 graden.

Vandaag heb ik een afspraak met de bedrijfsondersteuner. Een bel afspraak wegens corona. Dat is toch wel een voordeel en scheelt een hele dag waar ik anders niks aan zou hebben. Daarna leidinggevende bellen. Ik moet dus een beetje rekening houden dat ik op tijd op een plek ben waar ik rustig kan praten. Om half 10 sta ik op station Bodegraven. Daar begint de route ook. Even kijk ik op de route beschrijving hoe ik ook weer het stadje uitloop en dan kan de telefoon weg. Ik weet de route grotendeels wel. Ik dacht dat ik om half 11 gebeld zou worden dus ik kachel even flink door. Het is nog niet bloedheet en het windje zorgt voor verkoeling dus geen probleem. Half 11 zit ik keurig op een grasveldje. Even wat drinken gelijk. Maar  geen telefoon. Ik wacht tot 10 over half 11 en bedenk me dat het ook 11 uur kon zijn. Oke, na 10 minuten sta ik op en loop weer. Precies om 11 uur kom ik bij de bankjes met watertap. Dat is een prima plekje. Gelijk koud water. Ik wachten en uiteinderlijk bel ik zelf maar. Haar belafspraak loopt uit. Zucht denk ik. Ik wacht nog even maar dan komen er nog twee stellen de andere bankjes bezetten. Ik zit ze weg te kijken want ze hoeven nou net geen deelgenoot te zijn van het gesprek. Maar nee. Dekentje komt te voorschijn en de termoskannetjes en bekers worden klaar gezet. Ik vloek in mezelf. Dit gaat zo niet. Ik hijs de rugzak weer op mijn rug en loop verder. Dan is het maar hopen dat ik ergens op tijd rustig kan staan. Ik kom langs de zondagsschool. Wat een mooi gebouwtje vind ik dat toch. Mooi met die geveltjes. Even later loop ik langs de oude school. Ik mijmer wat, dat het me best leuk had geleken op zo een oud schooltje te zitten. Ik kan het verhaal van zo een klasje gewoon voor me zien. En dan gaat de telefoon en sta ik vreselijk onhandig op een smalle weg waar tractoren en ander verkeer langs moet. Dus lopend maar aan de babbel. Maar met deze warmte gaat lopen en praten bij mij niet samen. Ik krijg het snel benauwd en ben blij als er een hekje is waar ik tegenaan kan leunen. Het verhaal gedaan en dan vraagt ze  of ik structuur heb. Dat lukt tot nu toe aardig. Maar als ze begint over een paar uurtjes wat leuke dingen doen met patienten schiet ik in paniek. De huilbui komt ook gelijk. Uiteindelijk belt ze nu over 3 weken weer en kijken we verder. Ik ben in de stress. Ben ik over drie weken al zover? Tante Tien die vanmorgen zo mooi een dag op stap was begint te zoemen en ik ben misselijk. Die misselijkheid blijft me heel lang achtervolgen. Maar ik ga verder en dan ben ik bij Pietje potlood. De watertoren die je in de wijde omgeving ziet. Snel gelopen denk ik. Het pad door het weiland loopt ook sneller dan ik dacht  en voor ik het weet sta ik bij de nieuwkoopse plassen. Mooi rustig stukje om mijn leidinggevende te bellen. Maar ook daar lukt het niet contact te krijgen. Appje dan maar en verder. Ik ben nog altijd misselijk maar ergens  kan ik toch wel genieten van de natuur. Ik neem er ook alle tijd voor. Kijkend naar het jonge grut op het water, bootjes die langs komen het blijft mooi. Dan kom ik bij een stukje ondiep water waar een hond in staat. Ach arm dier, die heeft het warm. Hij blijft ook stokstijf tot aan zijn middel in het water staan. Ik blijf even kijken, maar het dier beweegt niks. Ik zeg hem te hopen dat hij het straks wat minder warm krijgt. Het dier kijkt me aan alsof er een steekje aan me loszit. Ik schiet in de lach en ga verder. Bij het volgende watertappunt drink ik liter twee weg en vul de fles weer. Ik weet dat er snel een bankje komt in de schaduw. Het is echt warm geworden. Het zweet drupt aan alle kanten. Het bankje is gelukkig vrij en dan is het ook tijd voor een boterham. Ik heb maar kale krentebollen mee genomen want een boterham beleg met deze warmte is ook niet lekker. 

Er zijn zo, veel korte rustmomenten het eerste stuk maar ook nodig. De dijk zonder schaduw weet ik, ligt om het hoekje en daarna een lange weg in de zon naar de taarten tuin. Dat wil ik in 1 keer lopen. Dus even rustig uitdruppen is dan wel lekker. Aan het eind van de eerste dijk gaat de telefoon. Dit keer een iets betere plek want ik kan in het gras onder een struik even in de schaduw staan. Even met leidinggevende staan babbelen die me rustiger vindt klinken. Nieuwe belafspraak gemaakt en dan ga ik snel verder. Ik wil zitten in de taartentuin met koud drinken. Taart hoef ik niet met de misselijkheid maar drinken wil ik wel. Zonder rust loop ik de weg langs het water af. Mijn petje heb ik al opgezet om de zon wat van mijn hoofd weg te houden. En na een poosje ben ik dan bij de taartentuin. Ennnnn gesloten. Hoe kan dat nou? Ik sta vol ongeloof te kijken.  Maar er staat echt, op woensdag gesloten. Dat is nou echt jammer. En het lastige stuk komt nu. Nog twee km geen schaduw en dan door het weiland langs de molens van Aarlanderveen. Ik doe het er maar mee. Zien of ik voor het weiland nog even flink water kan drinken. Ik kom nog langs een stalletje waar ik koffie en thee kan tappen maar dat is me te warm. En als ik iets verder loop dan waar ik het weiland in moet,  zie ik  een bank. Even nog wat contact zoeken via de mobiel en dan zegt een maatje dat ik wel heel vaak op de mobiel zit en dat doe ik normaal veel minder. ja klopt denk ik ik zit ook meer. Later bedenk ik me dat het ook een afleiding is van mijn piekerhoofd. Een halve liter zoete suikervrije limo verder, ben ik zover het weiland in te duiken. Het pelgrimspad  loopt hier en dan zie ik dat ik alle andere keren een verkeerd brugje heb genomen het weiland in, waardoor ik hopeloos liep te zoeken bij de 2e molen hoe ik verder kon. En nu loopt het gelijk goed. Het is echt onwijs leuk daar lopen. Vlinders, waterjuffers, meerkoetjes, koeien langs de slootkant ik geniet enorm. Ik probeer foto's van de waterjuffers te maken maar ze blijven maar vliegen dus dat lukt niet. Het kost een hoop tijd. Maar ik heb ook tijd.En ineens denk ik , hee, ik loop niet meer te malen en heb een leeg hoofd. En direct is het gemaal er weer. Gunst waarom bedenk ik me dat nu. Stom maar terwijl ik altijd zo graag met de patienten werkte, is dat nu wel even anders. Het idee dat ik wat leuks met ze moet doen, daar krijg ik al de kriebels van. Hoeveel jaren heb ik al niet met de verwenzorg me het vuur uit de sloffen gelopen voor ze. Zoveel vrije tijd zat erin en het was nooit te gek. En nu moet ik er niet aan denken ze te zien. Nou ja ik moet voor mezelf zorgen denk ik. Als het met mij beter gaat komt de zin ook wel weer. En dan staan de schapen voor mijn neus. Leuk, altijd leuk. Bij het bankje waar ik kan rusten liggen de schapen eronder en er naast in de schaduw. Ach arme dieren. Ze moeten het maar doen met zo weinig schaduw. Dan loop ik maar door. En dan kan ik de weg af langs het water. Fijn denk ik. Water dus koelte. Nou nee hoor. Geen zuchtje wind. Wel een rollator verroest en wel. Mooi denk ik. Geen bank maar wel een zitje. Todat ik zie dat het spinrag de rollator omarmd heeft. Brrr nou nee, gauw loop ik er maar weer omheen. Door naar het park maar. Daar zijn bankjes in de schaduw.  Maar eerst is de brug dicht en het duurt maar en duurt maar. Ik hang over de slagboom naar de bootjes te kijken en heb totaal niet door dat de bel allang gegaan is, waarop de slagbomen open gaan. Ik schrik me rot als ineens de bomen omhoog gaan waar ik net zo lekker overheen hing. Maar dan is er het park en een watertap punt. Heerlijk deze route. Goed geregeld om overal van dit soort punten te plaatsen. Bankje komt ook, maar bankje in de schaduw lukt niet. Er zitten mensen op. Dan maar een bankje in de zon. Op het bankje naast me steekt een knul een sigaret op. Jakkes de rook precies in mijn gezicht. Nee dan maar verder. Ik loop een beetje een ander stuk door Zwammerdam. Ook wel leuk even wat anders te lopen en ik hoop eigenlijk dat ik op een ander pad kom en niet nog een stuk langs de weg hoef. Maar  helaas. Het enige wat fijn is, is dat er nog een soort theetuin aankomt. Hopen dat die wel open is en ik wat kouds kan drinken. De misselijkheid is weggetrokken dus fijn. Bij de theetuin raak ik aan de praat met een van de serveersters. Natuurlijk over corona en de impact die het gehad heeft. Als ze hoort dat ik in de ggz werk zegt ze, dat ik het wel druk gehad zal hebben. Ja met momenten wel maar psychisch was het gewoon zwaar. Zeker omdat je ook prive geconfronteerd wordt met verliezen en mijn enorme angst corona te krijgen. Ach zegt ze dat is wat wij vergeten. Wij denken alleen maar dat jullie hard moeten werken. Oei daar gaan de tranen weer en ik moet slikken en slikken. Als ik uitegkletst ben en weer even wat heb gedronken kan ik het laaste stukje doen. En na 25 km sta ik dan weer bij de auto. En bedenk me dat het best wel een oke dag was. Er is meer rust nu ik weet dat ik drie weken even niet hoef te werken. Morgen alweer plannen voor een andere route tot ik hoor over onweersbuien en ook zware buien. Dicht bij huis blijven maar denk ik. 

Opmerkingen

ria

17.06.2021 06:29

ja het is moeilijk om iets toe te geven, want we kunnen toch veel aan Het zal mij nooit gebeuren Maar ook ik weet er van Neem je tijd kom tot rust en geniet Alles komt goed maar kost tijd Maar mooie w

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina