14. jun, 2021

Jeuk

Al een tijdje had ik een afspraak staan met mijn contact persoon van ZonMw die altijd veel sponsoren voor de verwenzorg. En die wilde ik echt niet afzeggen. We hadden ook afgesproken in mijn favo ijstent waar je xxl maat ijs kan eten😀. En als verslaafde aan ijs laat ik dat niet lopen, al zou het alleen gezellig bij kletsen worden na de corona perikelen.

Ik zou om 9 uur moeten gaan lopen wilde ik op mijn gemak lopen en kunnen pauzeren. Het werd warm, dus dan ook nodig.

Maar slechte nacht, pas half 4 gaan slapen en 8 uur de wekker is geen combi. Zeker niet voor tante Tien, die in mijn hoofd suisde. Poosje blijven liggen en bedacht gewoon maar de auto te pakken. Om half 9 was ik echter om. Ik moet er wel alles aan doen om snel weer op de been te komen, want ik wil geen dag langer thuis zitten dan nodig is.

Dus hopla bed uit, douchen, spullen bij elkaar rapen en om half 10 sta ik mopperend buiten. Dit betekend simpelweg door stappen. 3 uur en 10 minuten lopen zegt de gps. 20 minuten speling, maar loop ik verkeerd in Voorburg dan heb ik die 20 min. nodig. Het is geen leuke heenweg veelal langs de weg. Maar het boeit me allemaal niet zo. Muziek op mijn kop en gaan. Boos op mezelf dat ik vannacht zo laat ben gegaan. Ik weet dat zo laat betekend dat tante Tien komt storen. 

En als je hoofd er niet bij is dan gaat het snel. Krap drie uur later sta ik al in voorburg. 15 km verderop. Niks gedronken, Druppie nat van het zweten, dat is dus de eerste de beste bank pakken  en water erin gieten. Een litertje is dan zo weg. Op mijn gemakkie wat boodschapjes gedaan en daarna een plekje gezocht en nog een poosje wachten op Paul.

Het is goed hem te zien en we kletsen heel wat af. Wat gaan we nemen? En dan neemt het verstand de overhand en bestel ik braaf een gezonde flamcuche met zalm en rucola. Loop ik me daar  voor uit de naad, bedenk ik me en ik moet er wel om lachen. Wat gebabbeld over de verwenzorg en wat er allemaal speelt in onze levens en dan moet Paul weer aan het werk en ik op pad naar huis. We zien elkaar later wel weer. Ik wil niet nog een keer langs de weg denderen en ik weet dat er een weg langs de Vliet gaat en ik besluit dat maar te gaan doen. 

Stukje door Den Haag, door de drukte. Ooo wat heb ik er een hekel aan. Maar dan zie ik een paar voeten over de balkon rand hangen en ik schiet keihard in de lach. Rugzak af, dit is een foto waard. En zo loop ik dan Leidschendam binnen en kom bij het sluisje uit. En daar loop ik langs een ijstent waarbij een bord staat dat ze bij de beste drie ijstenten van Nederland horen. Ik ga mezelf niet nog een keer lopen straffen en zonder ook maar enige twijfel ga ik met een scherp bochtje hop naar binnen. 

Op een stoeltje buiten geniet ik er maar even van en kijk naar de bedrijvigheid op en rond het water. Altijd wel grappig om te kijken. Maar dan moet ik verder. Het malen begint weer en ik krijg er werkelijk een kunstkop van. De muziek maar weer op mijn kop dat scheelt misschien een beetje, maar het helpt niet echt. De tranen zitten hoog vandaag. En dan zijn er weer momenten dat ik me oke voel. Maar dan voel ik me schuldig dat ik lekker aan de wandel ben en niet aan het werk. Hoelang zal ik moeten wandelen voor ik weer mag??? Er is heel veel onrust en stress. Wanneer weet ik nou dat ik weer beter ben...En zo piekerend langs de weg krijg ik jeuk op mijn rug. En natuurlijk net op een plek waar ik niet bij kan. En dan ook nog eens nergens iets te bekennen waar ik even tegenaan kan schurken. Nou ik kan je zeggen dan is het gepieker snel over. Een kilometertje of 5 probeer ik wanhopig van de jeuk af te komen. Draaien met de heupen om de rug wat te schuren aan de rugzak, maar niks helpt. En dan is er een bankje. Nog nooit heb ik zo snel de rugzak afgegooid en ben ik  neergeploft. Wat een heerlijke zaligheid die bank leuning. 

Hehe dat is beter en als ik een flesje cola zero erin wil kiepen, besef ik me, dat ik die 5 km geen enkele pieker gedachte heb gehad. Goed zo, denk ik, maar niet voor herhaling vatbaar. 

Ik zit nog maar 5 minuten als er een man met de fiets stopt. Hij begint een praatje en blijkt in dezelfde wijk als ik te wonen. Het enige wat ik denk is: man vlieg op.Ik heb helemaal geen zin in een babbeltje en zeker niet van deze blaaskaak. Maar het is ook nog geen tijd om alweer te gaan lopen. Waar ik vandaan ben komen lopen. OO zegt hij dat is niet ver. En ik moet alles horen over zijn fietstocht naar Katwijk. Wat ik voor werk doe. Als ik kortaf zorg zeg komt hij met een tenen krommend verhaal. Er gaan wisselende verhalen en dat het zo druk was valt allemaal reuze mee. Ik ben in staat om een trap tegen zijn fiets te geven. Als hij dan ook nog begint over het overdreven gedoe met corona val ik uit. Ik ben genoeg dierbaren verloren of mensen om me heen die nog steeds doodziek zijn. Zegt ie ook nog dat het niet zeker is dat dit corona geweest is. En dat vaccineren helemaal belachelijk is. Ik ben er compleet klaar mee en vlieg overeind. Tijd om te gaan voor ik zijn fiets en hem erbij in elkaar trap. Zo boos ben ik. De tranen komen als ik weer loop, al slik ik ze snel weer in. Zo denk ik, maar goed dat ik niet werk. Dit ben ik niet. Maar wat een ellendige rotzak. Als ik Stompwijk binnen kachel, druipt het zweet van mijn kruin tot aan mijn tenen van me af. De halve liter  water kiep ik naar binnen wetende dat er een supermarkt aankomt. Ik wil met niemand meer praten en ga ook nergens water vragen. Ik koop wel een fles. Met anderhalve liter sta ik dan ook even later weer buiten. Er gaat nog een halve liter achteraan en dan  besluit ik de net wat langere route door de polder te lopen. Even tot rust komen. En dat doe ik. Het tempo is er compleet uit. Ik maak wat foto's en zoek nog even een bankje op met uitzicht over de polder  en de altijd rustig grazende koeien. Die 5 km jeuk hebben wel wat terweeg gebracht en dan kan ik er wel weer om lachen. Ik  drink nog maar weer een halve liter water weg. Het laatste stuk loop ik kalm aan naar huis en ook de kortste weg gezien ik nog eten moet koken en een aantal huishoudelijke taken moet vervullen. En na dik 31 km sta ik dan ook weer thuis met een tas boodschappen. Het was me het dagje wel. 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina