14. jun, 2021

Boswachterspad Kootwijk

Vandaag afgesproken met Gerda, die vrij is, te gaan lopen. Het voelt oke samen op pad te gaan. We hebbben een route uitgezocht bij Kootwijk. Het begint goed als 8 uur de wekker gaat. Mw. Tinnitus is nog steeds op vakantie. Nu ben ik met een kruid Ashwaganda begonnen eergisteren en sindsdien is het stil. Is dat de oplossing? Niet te lang bij stilstaan maar genieten van de stilte.

Er komt een herinnering voorbij op de telefoon. Een jaar geleden liepen we op ook een hete dag vandaag de route in Schoorl. Wat hebben we toen genoten omdat we toen ook weer voor de eerste keer uit eten konden. Precies ook op 13 juni. En dat was ook mijn laatste keer na een lange wandeling. Daarna kwam de lockdown. Vandaag dus weer ergens een hap eten. Helemaal leuk. 

9 uur staat Gerda voor de deur. Als ik in de auto wil stappen denk ik, oja mijn boterham. Terug dus.

Mijn stokken liggen nog in mijn auto maar dan is alles bij elkaar en kunnen we op pad. Tenminste... Gerda haar stokken en fototoestel liggen nog thuis dus die mag ook nog even terug. 

Als dan toch echt alles bij elkaar in de auto ligt toetst Gerda het adres in waar we heen moeten. 

Ik denk nog, goh langer dan ik dacht. Maar sta er verder niet bij stil. Bij Kootwijk zegt Gerda zie je we gaan nog een heel stuk Kootwijk voorbij. Het lampje brand niet. Maar dan komen we bij het startpunt. Hop naar de oranje route van 18.5 km. Ehhh een rode route dat wel van 12 km maar geen oranje.

We zijn vol verbazing. Als we nog eens goed kijken blijkt Gerda te ver te zijn doorgescrolled naar een andere wandeling. 20 minuten te ver door gereden. Dus rugzakken weer af, spullen weer in de auto en terug. Handige harry's.  De gps geeft bij Kootwijk toch nog wel even problemen als die weet te melden dat we het landall greenpark op moeten. Het is puzzelen maar dan is het klaar. We lopen de laatste 450 meter wel naar het startpunt. Auto weer geparkeerd en rugzakken weer op. Alle spullen bij ons en we kunnen. Later dan verwacht maar ach. Het is maar 18.5 km dus goed te doen.

De route pikken we snel op en dan is het tijd voor koffie. Na anderhalve km op een bankje drinken we de kan koffie leeg. Scheelt weer in gewicht. En dan gaat het echt op pad. Dat denken we wel tenminste. We kletsen een poosje en dan blijkt Gerda zo een beetje dezelfde gekke verschijnselen te hebben als ik. We vallen stil en samen malen we er lustig op los. Elk in ons eigen bovendoppie. Een gezamelijke en toch zo eigen bezigheid vandaag. Na een paar km begint mijn  maag me uit het gemaal weg te trekken. Heela ik heb voedsel nodig hoor ik hem brommen. We zijn nog maar net op pad en we besluiten tot half 2 door te lopen. Je wacht maar even sein ik mijn maag toe. Halve liter water erin, dan voelt dat weer een beetje gevuld. Rond half 2 wordt het toch wel echt tijd voor de lunch. Het loopt echt niet fijn meer met een maag in protest. De bankjes app zegt dat we 300 meter van een bankje af zijn dus helemaal goed. En ja hoor het bankje staat er. Maar wel met drie mannen erop. Dat is pas balen. De volgende bank is een stuk verder dus dat wordt een boomstam. Maar ook die liggen vandaag niet voor het oprapen en al helemaal niet als wij er een nodig hebben. Op een heuveltje vlijen wij ons dan maar op de grond. Broodjes, eitjes, aardbeien, Gerda heeft een goede lunch mee genomen.  We zitten best een poosje en kletsen een poosje en dan gaat het verder. We moeten nog wel een kilometertje of 12. En soms begin ik te genieten en ik verbaas me hoe bijzonder mooi ik bomen ben gaan vinden. Prachtig die vormen en hun hoge kruinen afstekend tegen de blauwe lucht.  En dan voel ik me ook acuut schuldig. Ik voel me goed dus waarom ga ik niet aan het werk? Ik snap niks maar dan ook helemaal niks van mezelf. Even later is het weer een tranendal als ik niet oppas. En zo wipwap ik de hele dag door. Ik maak me zorgen want ik weet niet hoe ik hier uit moet komen op korte termijn. Zo lang hoeft het toch allemaal niet te duren bedenk ik me steeds. Maar het volgende moment ben ik bezig dat ik de hele zomer aan de wandel ben met goed weer. Soms babbelen we een poosje om dan weer in de maalstand te geraken. Het is warm en we zweten ons het honoloeloe. En dan komen we op het Kootwijker zand. Zand, strak blauwe lucht en warmte, dat doet het hem nou echt. Bij de uitkijktoren kunnen we op een bankje in de schaduw van wat vocht genieten. Kort gesprekje met een vrouwtje die ons bankje wil hebben en wij besluiten om 16.00 uur dat het ook hoog tijd is. Gerda zei het al eerder, de route staat bijzonder goed aangegeven. Ook op het zand staan de oranje paaltjes. Blij zijn we als we het bos inlopen. Een stukje verkoeling  en twee blazen kunnen  legen. We hobbelen verder en dan is het route paaltje weg. Als we op onze gps kijken lopen we ook niet meer op de route. Omkeren en terug naar het laatste paaltje. Gek is dat want daar blijkt toch echt dat we goed liepen. Rechtsomkeert en weer terug. En jawel hoor, geen paaltje. En dan merk ik dat het niet goed gaat in mijn bovendop. Ik raak in de stress en knal chagerijnig. Als we het aan mensen vragen blijken we weer vlak bij de uitkijktoren te zijn. Als ik op mijn afstand teller kijk zie ik op de kaart dat we gewoon een stom rondje hebben gelopen. Blijkbaar hebben we een paaltje gemist. De gps werkt slecht en als ik denk, ik zet de navigatie maar aan werkt die niet. Geen bereik. Het enige dat ik zie is dat het nog een eind is naar de auto. Het is een gevecht om niet te gaan tieren. Gerda kan hier ook niets aan doen. Gelukkig begint bij Gerda haar telefoon weer te werken en we weten de route weer op te pakken. Tja dat worden kilometers extra. Uit eten gaan wordt zo een probleem. Dan maar niet. Dan komen we langs een vrieskist. Je leest het goed, een vrieskist vol met ijsjes. Geldbakje erbij en een bankje. Zitten en smullen. Als er iemand het hek uitkomt vertel ik hem wat een uitkomst dit is. Dan kachelen we door en dan hoor ik Gerda dat ze mijn tempo niet meer kan bijbenen.

Compleet in mijn eigen wereldje ben ik het op een lopen gaan zetten. Tempo een tandje terug, totdat... Jawel ik weer helemaal in mijn bovendoppie zit. Gerda laat me gaan, die denkt ze wacht wel weer ergens. Als ik idd even stilsta en bij de les ben hoor ik al die insecten zoemen alsof er een tt in Assen aan de gang is. Tegen Gerda zeg ik het dan ook. Moet je horen de tt in Assen is bezig. Gerda luistert en reageert wat verbaasd dat je dat helemaal tot daar kan horen. Ik schiet in de lach en vertel haar dat het muggen of insecten zijn. Dat wil er even niet in en het duurt even voor het kwartje valt. Ze vind het maar creepy. Daarna duik ik weer rustig onder in mijn eigen knarretje. En dan ineens een hoop gegrom en ik beland weer op aarde.  3 wilde zwijnen kachelen voorbij. Ik schrik me rot. Gelukkig zijn er geen jongen bij en de zwijnen rennen verder het bos is. En nu blijf ik er wel bij met mijn kop en ook Greda is weer bij de les. We kijken regelmatig op de apps of we nog goed lopen. Een killing handeling want elke keer zien we dat we nog best een stukje moeten. En we zijn er eigenlijk allebei wel klaar mee. Maar dan staan we ook ineens weer bij de auto. 24 km verder. Gossie denk ik het leek het Pieterpad wel. Hoevaak was ik Pietertje niet kwijt. Een telefoontje naar een restaurantje levert ons toch nog een etentje op. Dat is een fijne afsluiting. Morgen gaat de reis verder. 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina