12. jun, 2021

Op jacht naar mezelf

Tja en dan is het gebeurd. Ik word de ziektewet ingestuurd. Wat een verdriet en wat voel ik me rot.

Het ging al langer niet lekker. Er gebeurde zoveel het afgelopen jaar, en ik dacht alleen nog maar: ik moet overleven.

Maar ik was moe. Verschrikkelijk moe en niemand moest  vragen hoe het ging, want dan was het huilen. En soms was ik aan het eind van een dienst bijna staande aan het slapen.

Vaak dacht ik op weg naar huis... Ik kan de auto tegen de boom laten klappen dan is het maar gebeurd. Niet dat ik nou zo graag dood wilde, maar ik wilde gewoon rust. 

Het vechten om overeind te blijven werd veel te zwaar en ik verloor mezelf.

Voor late diensten werd het een sport om binnen een half uur mijn bed uit te komen, douchen, wat eten en de auto in. 1 keer moest ik vertellen om 15 uur me verslapen te hebben. Op vrije dagen maakte ik afspraken zo vroeg mogelijk, zodat ik gedwongen werd eruit te komen. Maar die afspraken maakte ik ook maar steeds minder. Sommige dagen als ik niet ging wandelen kwam ik soms helemaal mijn bed niet meer uit.

Maar zien hoe verkeerd het ging deed ik niet. Dat ik ondertussen van het minimum ging leven en zoveel mogelijk ging sparen, om nog maar eerder dan met 65 jaar te kunnen stoppen met werken,was ook geen signaal. Dat ik met tegenzin naar het werk ging ook niet. Het enige wat me verbaasde was dat ik mijn werk gewoon niet meer afkreeg. Simpel iets veranderen wat gevraagd werd het lukte me niet. e learnings ... Ik kreeg hulp want zelf kwam ik er niet uit.

De motivatie waarom ik wandelcoach zou moeten worden voor ggz delfland had ik al weggezet. Het enige wat ik dacht was dat men gewoon teveel vroeg en dat niemand dat kon. 

Maar de klusjes die nog moesten stapelde zich op. En na mijn vakantie in mei leek de berg al zo groot dat ik er helemaal geen heil meer in zag. Maar ook toen had ik niet eens door dat ik aan de bel moest trekken. 

En ondertussen ging de zorg voor de patienten niet goed en ook dat zag ik niet. 

Maar ook lichamelijk kreeg ik talloze signalen. Tinnitus kwam en zette mijn hele lijf in de paniek stand. Ontstekingen in mijn schouders. Mijn astma minder goed onder controle en ga maar door. Om de haverklap huisarts of fysio tot aan ziekenhuis. mri, foto's,echo, een lampje ging niet branden. 

En ik dacht: ach dat is de leeftijd. 

En zo, verzon ik onbewust, overal wel een reden voor.

Totdat mijn leidinggevende ingreep. Ergens onbewust zag ik het blijkbaar al aankomen want ik schrok er niet van.  Wel ontzettend verdrietig. Er werden een aantal zaken aangedragen die echt niet kloppen, maar genoeg wat wel klopt en wat goede redenen geeft om me ziek te melden. Het doet pijn te horen dat ik niet goed voor de patienten zorg. Dat heb ik in mijn lange carriere in de zorg nog nooit te horen gekregen. Het doet meer pijn te moeten erkennen dat het klopt. 

Mijn leidinggevende gaf aan dat ik tijdens het gesprek totaal niet kon zelf reflecteren. Nee dat klopte ook wel ik ben  de weg kwijt. Maar vooral mezelf kwijt.

Het was ook wel chaos in mijn koppie.

En dan zit ik in de auto terug naar huis. Leeg en op. Thuis reageren mensen dat ze het al aan zagen komen. Hehe eindelijk iemand die ingrijpt werd er gezegd. Maar dat maakte me alleen maar boos. Zelf kon ik het zo nog echt niet zien. Doodop ben ik snachts mijn bed ingegaan. Ondertussen heel veel plannen maken voor de komende tijd. Vrijdag eerst naar mijn schoenen mannetje want mijn nieuwe schoenen geven veel pijn aan mijn teen. En ik ga aan de wandel. 

De dag erna krijg ik een bos bloemen en een kaartje, dat ze alle vertrouwen in me hebben. Nou, denk ik dan hebben jullie meer dan ik. 

Gisteren eerst allerlei afspraken die ik nog had af te werken en in de middag naar de wandelzaak. Zolen bijgeslepen en mooi,  pijn weg. Als ik langs een beddenzaak kom besluit ik gewoon maar weer eens binnen te lopen. Wat moet ik anders met de zee van vrije tijd die ik komende tijd heb. Daar raak ik in gesprek met de eigenaar. Hij heeft op 29 jarige leeftijd een motorongeluk gehad toen hij op de motor een Tia kreeg. Een niet werkende arm en altijd pijn hield ie eraan over, na jaren revalideren. Tinnitus kreeg hij, terwijl hij zo van de stilte buiten hield. En nu een erfelijke aandoening, waardoor hij nu (nog) goedaardige tumoren krijgt op plekken  waar je ze nou net niet moet hebben. We drinken thee en kletsen over het leven en zijn ongemakken en dan toch positief in het leven blijven staan. En na 2 uur is het kwart voor 6 en ben ik een bed rijker en sta ik buiten. Het kan zo verkeren. En dan loop ik krom van de pijn. Potverdorie die schoen. Als ik ren haal ik nog net op tijd mijn wandelmannetje voor hij sluit. Tja dan moet  de schoen op de machine zegt ie. Als hij voelt blijkt er een hard stukje in de schoen te zitten wat drukt. Heb je er nog tijd voor? vraag ik heel erg lief. Ja zegt hij maar de schoen moet wel een nacht blijven. Dat is balen want ik heb geen andere schoenen bij me. Morgen brengen en overmorgen halen? Dan loop ik twee keer hetzelfde eind daar heb ik nou toch ook geen zin in. Mijn besluit staat vast. Ik laat mijn schoen achter en kachel op 1 schoen en 1 sok naar de auto. Morgen verplicht gelijk een flinke wandeling . Vanmorgen schrik ik om 11 uur wakker. Even dommel ik nog en bedenk me dat ik de laatste tijd wel veel uren maak al lag ik er vannacht pas 2 uur in. Het zal nodig zijn. Maar dan schiet mijn schoen door mijn hoofd en vlieg ik mijn bed uit. Uiteinderlijk sta ik pas om 13 uur buiten. Doorstappen maar. De stokken laat ik thuis. Donderdag is mijn schouder einderlijk geprikt en ik moet het kalm aan doen. En aangzien ik morgen met Gerda weg wil heb ik ze liever morgen als het pad zwaarder is. Ik maal en maal in mijn hoofd. Hoe kan ik zo vreselijk falen. Ik kan ook helemaal niks goed doen. Tja denk ik dat is de stem uit het verleden. Je kan niks en je zal niks bereiken ook. Het is me als kind feilloos ingepeperd en het heeft zich altijd prima in mijn brein weten te nestelen.  Hoewel ik verstandelijk van alles wel weet, is dat gevoelsmatig totaal anders. Ik probeer om me heen te kijken maar ik zie maar weinig. Na een paar kilometer moet dan de muziek maar op. Jammer van de stille rust vandaag in mijn hoofd, omdat mevrouw tinnitus blijkbaar vakantie viert, maar dat gepieker in die bovendop is niet fijn. Met de muziek op gaat het beter al blijft het gemaal onverminderd aan de gang en kan ik de uitknop niet vinden. Ik denk: Ach twee weken extra vrij niet verkeerd. Maar dan schiet de paniek omhoog. Twee weken dat red ik niet. Maar ik moet, want een zorgcoach zei laatst al ik kan geen uitvallers meer hebben. Oke denk ik dan doe ik er een maand over. Desnoods geef ik dan mijn september vakantie op want dat heb ik dan nu al. Maar ook dan komt er paniek. Een maand nee dat red ik niet. Een jaar dan denk ik ballorig. En dan schiet ik ook in paniek. Een jaar dat red ik niet. En dan besef ik dat ik dit keer geen tijd kan zeggen. Het is geen gebroken been waar een tijd voor staat. In mijn hoofd had ik al hele plannen. Ik ga het groene hartpad lopen, 28 juni neem ik mijn tent mee naar de pelgrimsdagen in Drenthe en dan blijf ik daar wat langer. Ik ga naar Ommen om nog een keer de route te lopen die ik liep toen mijn vaders gecremeerd werd waar ik niet bij wilde en kon zijn, omdat ik op mijn manier afscheid wilde nemen. En het schiet door me heen dat ik die plannen ook had in mei, toen ik twee weken vrij was. Daar kwam ook bitter weinig van terecht. En er zijn ook veel mensen die willen afspreken. Bakkie doen, ergens wat eten, op bezoek komen...

En dan denk ik: mensen ik word al moe bij het idee. Ik wil helemaal niet zoveel mensen zien. Ik wil geen plannen maken om een pad te gaan lopen of om ergens te gaan kamperen. En zo loop ik ongemerkt de wandelzaak binnen. Gisteren met 2 schoenen heen en 1 schoen terug. Vandaag met 3 schoenen heen. Ik trek de schoen aan en au. Mijn teen blijkt behoorlijk geblesseerd. Met mijn oude schoenen gaat het prima, maar met de nieuwe lukt het niet. Het harde stukje is echter weg dus daar ligt het niet meer aan. Das nou balen. Misschien toch maar weer terug naar de hangwag. Als ik die aantrek denk ik yes. Die zitten prima. De schoenen man zegt, als ik erover denk ze te kopen, dat ik dan wel met 6 schoenen terug moet. "Ja", zegt hij, "bij jou kijk ik nergens meer van op". Een stel wat ook schoenen aan het passen is schiet in de lach. Tja om nou met een zak vol schoenen te gaan lopen is ook zo wat. Laat ik nou eerst die teen maar eens helen bedenk ik me, voor ik allerlei aankopen doe met mijn niet goede hoofd.

Met 4 schoenen ga ik aan de terug reis. Langs een tentje waar ik verse jus wil halen. Helaas heeft de man de pers niet bij zich. Dan maar zondigen met een milkshake. Ik loop wel een andere langere route terug, dan loop ik het er wel vanaf. Een poosje probeer ik het zonder muziek, maar ik moet een stuk langs de weg en het gemaal is weer mijn hersenpan ingeslopen. Dus haastig zet ik de muziek maar weer op. Eigenlijk is het meer een zappen want veel kan me niet boeien. Ik zap de hele tijd al, op zoek naar een nummer over de pelgrimstocht naar Santiago. Ik vind hem uiteinderlijk niet. De nummers die ik wel af laat draaien  hoor ik  eigenlijk ook niet. Maar het maakt op een of andere manier mijn humeur wel wat beter. Bij de afslag besluit ik niet de afslag te pakken maar naar koudekerk aan de rijn te lopen. Van daaruit kan ik ook de polder in en loop ik echt een andere langere route. Niet boeiend want ik zie er toch geen sikkepitje van bijna, maar ik heb de tijd en moe ben ik toch niet. Ik loop door velden vol wit pluis van paardenbloemen. Het lijkt wel alsof er een sneeuwbui over is gekomen. Als ik er een foto van wil maken blijk ik een camera mee te zeulen zonder accu. Dat schiet lekker op. Ook me nog niet eerder overkomen bedenk ik me. Ik weet dat er een bankje ergens komt met mooi uitzicht en denk daar te kunnen gaan zitten. Het bankje is er, maar het uitzicht bestaat uit een enorme hoge berg gras en brandnetels pal voor mijn voeten. Ik moet echter wel gaan zitten want ik heb buiten de milkshake en een halve liter water voor vertrek niks meer gedronken en ik zweet toch behoorlijk met die zak op mijn rug.

Bovendien voel ik mijn rug nu ik zonder stokken loop, dus tijd. Plaspauze, een halve liter water, 2 eigen gebakken boterhammen en een halve liter cola zero. Daar kom ik wel weer een eind verder mee. Het is bijna half zes en ik denk, dat wordt fijn. Nu gaat de rust over de natuur komen en dan komt er ook de rust in mij zelf. Dat enorme fijne gevoel waar ik altijd zo gelukkig van kan worden. Ik heb het vaker geschreven. Muziek mag af. Ik loop weer verder en ik merk de rust die er nu heerst. Maar ik voel hem lang niet zo als anders. Ik zoek naar dat gevoel in mezelf maar het komt niet. Verdrietig zet ik de muziek maar weer op. Dit is toch echt niet goed vandaag. Ik loop nu ook maar de kortste weg naar huis. Het is bewolkt geraakt en de temperatuur is ook zes graden minder dan vanmiddag. Met alleen korte broek en shirt krijg ik het fris. Ik bedenk me dat mensen misschien wel gelijk hebben dat ik een goede leidinggevende heb door in te grijpen. Dat ik nu de tijd moet gaan nemen om rust te vinden en op jacht te gaan naar waar ik zelf ben gebleven. Want dat ik mezelf compleet verloren ben dat staat wel vast. En eigenlijk is komende tijd het enige wat ik moet gaan doen... Op tijd opstaan, drie maaltijden per dag, op tijd naar bed en heel veel aan de wandel. Of ik mensen wil zien, of een paar dagen weg wil, of een route moet lopen dat mag ik laten varen. Dat zie ik wel van dag tot dag. Alleen zo zal ik de rust weer naar binnen krijgen vermoed ik en misschien vind ik dan zomaar op een dag  ook mezelf weer. En met die gedachte stap ik na 27.5 km het huis weer in.

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina