1. jun, 2021

De perfecte dag

Gisteren de tweede prik gekregen. Gezien ik na de eerste prik een paar dagen geen kant op kon, had ik me er bij neergelegd dat ik vandaag op de bank zou liggen. Vannacht dus ook in het holst van de nacht naar bed en vervolgens kon ik niet slapen. Nou ja niet erg dacht ik, ik kan overdag blijven liggen. Toch nog 2 uur geslapen. Nog een poos liggen dommelen en om half 9 dacht ik ineens hee... Ik ben niet ziek en heb niet zoveel pijn in mijn arm dat ik hem niet kan gebruiken. En dan ben ik echt klaar wakker. Ik moet aan de wandel en wel naar Reeuwijk. Mooi weer, korte broekenweer, dus ik stond ineens recht op. Maar ja dan is het wel dat alles nog bij elkaar gepakt moet worden. En zo ga ik dan toch nog laat op pad. Om kwart over 11 sta ik op Reeuwijkse hout en het grote genieten kan beginnen. Ik heb een fietsroute maar ik kan het eerste bordje al gelijk niet vinden. Ik loop een poosje heen en weer maar niks. Nou ja denk ik dat maakt niet uit ook. Ik weet waar ik heen kan. Eenmaal aan de loop merk ik dat ik toch niet helemaal fit ben. Licht misselijk en wat lamme benen. Het plan is naar Oudewater, maar de vraag rijst al snel of dit vandaag haalbaar is. En nauwelijks slaap en toch niet helemaal lekker... Maar stoppen of het plan wijzigen is dan toch ook geen optie. Dat wil niet in mijn hoofd. Ik heb zo lang op de perfecte dag gewacht voor Reeuwijk, nu moet het. En ik loop om de surfplas van Reeuwijkse hout. Als ik een foto sta te maken komt er een fietser voorbij die keihard lachend hallo zegt. Het schijnt dat je vandaag tegen iedereen wat vriendelijks moet zeggen en ik denk dat die man op de fiets aan zijn plicht voldoet. Ik kijk op en zie pal naast mijn voeten een joekel van een huis konijn. Ik schiet in de lach en roep hem een vriendelijke groet terug. Hoe leuk is dit. Het konijn huppelt vrolijk een oprit bij een huis op dus die weet de weg. De eerste waterkraan komt ineens uit het niets. Dat had ik niet verwacht. Hop halve liter water erin en flesje opnieuw vullen. Het is erg warm en ik moet aan deze temperatuur wennen na de afgelopen koude periode. Kortom ik zweet me rot.  Ik loop Driebruggen voorbij en kom in Papekop. Daar staat een vistentje. Mooi even gezond een broodje haring. Het is lunchtijd en ik heb maar 1 boterham als ontbijt gehad. Als ik de eerste hap wil nemen en de haring ruik, blijk ik net wat misselijker te zijn dan ik dacht. Het broodje gaat met moeite naar binnen maar meer doordat ik behoorlijk wat afleiding heb door ineens allemaal sirenes. Brandweer politie alles komt voorbij. Tjeemig wat een kabaal. De mensen lopen hun huis uit om te kijken, maar de stoet rijdt loeiend door. Ondertussen werk ik het broodje toch maar naar binnen. Daarna begint die haring toch wel wat tot leven te komen. Dat beest zwemt in mijn maag en spartelt heel wat af. Niet zo een goed idee Caroline, mopper ik. Op een bankje ga ik maar  zitten. Ik ben 10 km verder dus het mag. tonic zonder suiker helpt tegen misselijkheid misschien doet cola zero dat ook. Een flesje gaat in iets rustiger tempo dan normaal naar binnen en ik blijf maar even 10 minuten zitten. Ik vermaak me met een groep ouderen op de fiets die ruzie hebben. Ze botsen bijna tegen elkaar en een van de vrouwen scheld dat de man dat alleen maar doet omdat hij bij de vorige afslag linksaf had gewild. Ik hoor het met leedvermaak aan. Nog een stel ouderen komt langs. De vrouw fietst achter en roept alleen maar  pas op!! Het is een leuk zitplekje zo.  En dan gunst, de misselijkheid verdwijnt als sneeuw voor de zon. Waar die cola toch niet goed voor is. Ook mijn benen doen het weer en ik knap helemaal op. Zingend ga ik weer op pad. Wat fijn is dit. Mensen groeten massaal en vaak lachend. En ik lach van oor tot oor terug. Wat een leuke dag is dit. De route volg ik al even. In Reeuwijk hoorde ik een stel roepen, kijk een route paaltje verdekt opgesteld. Mooi dat was welke ik ook moest hebben. Het is een mooie weg. Zo lekker landerlijk met huisjes, polder kleine dorpjes, ik houd hier ernstig van. En dan kom ik op de weg naar Oudewater en blijk ik een end langs een N weg te mogen banjeren. Oke tijd voor muziek op mijn oren. Ik heb nog zo een ouderwetse mp 4 speler met allemaal oude muziek erop. Die moderne muziek kan me vaak niet zo boeien, dus ik heb twee dezelfde apparaatjes voor als er een het begeeft. En ik zing gezellig mee. Dan zie ik een een temperatuur melder. 25 graden. Verroest vandaar dat ik het zo warm heb. Ik heb er al anderhalve liter in zitten maar zweet het net zo hard weer uit. Ondertussen ben ik wat aan het mijmeren geslagen. Het afgelopen jaar is erg zwaar geweest. De angst voor corona kan ik nu laten varen. Langzaam moet ik mijn leven weer gaan oppakken. Het werk waar ik toch veel moest laten liggen omdat het niet meer lukte, Het verdriet wat zo een grote rol heeft gespeeld en wat langzaam aan wat beter wordt. Ik ben benieuwd hoe het zal gaan lopen komende periode. En ik denk aan Hetty en Victor die gisteren aan hun grote avontuur begonnen zijn. De voetreis naar Rome deel 1. Vind het zo gaaf dat ze nu einderlijk op weg zijn. Hetty gaat me helpen als ze terug is om mijn huis op te ruimen voor de grote verbouwing. Het voelt goed om het even niet alleen te hoeven doen. En dan loop ik Oudewater binnen en is het gemijmer een poosje over. De route loopt niet naar het centrum en dat is niet wat ik wil. Dus ik laat het los en loop de andere kant op naar het centrum. Er komen wel bordjes richting terug bedenk ik me. In het centrum is het hartstikke druk. Ik bedenk me dat ik wel even kan proberen naar de wc te gaan. Bij een restaurantje mag ik doorlopen. Als ik zeg even een mondkap te moeten zoeken zegt de ober dat ik dat zelf moet weten, maar binnen draagt er niemand een mondkap. Mooi even oefenen en ook ik ga zonder mondkapje naar binnen. Het voelt niet eens heel erg gek. Iets drinken, daar heb ik geen zin in. Ik ben nog niet zover dat ik alweer op drukke terassen ga zitten. Bovendien heb ik in de wc mijn flesje water weer gevuld. Ik kuier op mijn gemakkie door. Het blijft leuk hier af en toe rond te lopen. Maar dan loop ik er uit en kom langs het water. Bordje Hekendorp maar gaan volgen en ik zie de route ineens weer. Maar ook nu verdwijnt de route even hard weer als ik hem zie. Als ik op mijn route kaart sta te kijken, vraagt een ouder stel waar ik heen wil. Naar Reeuwijk zeg ik. Waar ligt dat in godsnaam vraagt de man verbaast. Nou zegt de vrouw, een heel eind hier vandaan. Ik schiet in de lach en vraag maar of ze Hekendorp kennen. En ja daar zijn ze net vanaf gekomen. Mooie weg hoor zegt zij. We wensen elkaar nog een fijne dag en gaan beiden een andere kant op. Zij naar Oudenwater ik naar Hekendorp. En geen woord te veel gezegd, het is een hele leuke weg. En als ik in Hekendorp kom ook geen onbekend terrein. Ach ja hier zat de kerk klokken winkel. En er staan van die leuke oude pandjes. Ik geniet ervan. Al snel loop ik eruit en dan pak ik de route weer op. Een lange weg af over de dijk. Leuk lopen. En dan zie ik een restaurant waar ik vorig jaar even wat gedronken heb. Het was toen 35 graden en ik had het echt heet. Het restaurant is dicht maar dan weet ik dat Reewijk niet ver meer is. Bij het water nog maar een poosje zitten bedenk ik me. Maar als ik dan op de route planner kijk zie ik dat ik nog wel 7 km moet lopen. Niks geen rust, door kachelen. Het loopt tegen 17 uur. Nummertje 50 moet ik hebben. Helaas kan ik die weer eens nergens vinden en dan loop ik de andere route maar. Hogebrug, Driebruggen, Reeuwijk. Ik loop nu wel heel erg dezelfde route. Op een splitsing sta ik te kijken. Een vrouw die eraan komt vraag ik om raad. Ooo zegt ze ik loop dezelfde kant op. De andere kant erom heen loop je veel mooier en de afstand maakt niet veel uit. Een half uurtje dan ben je er. Mooi denk ik en we lopen een poosje samen op. Da zegt ze dat zebij haar huisje is en zich bedacht dat het nu nog een half uur is. Oke ook goed denk ik. Als ik aan het eind van het paadje kom zie ik tot mijn schrik dat ik bijna weer op hetzelfde punt sta als een poos geleden. Ja hoor nog 6 km. Dat wordt een lang end. Dan nog maar even op een bankje zitten. Nog een flesje cola zero erin kiepen en dan kan ik nog wel even voort. 3 liter vocht verder en geen enkele behoefte aan een toillet. Wat is het zweten. Mijn nieuwe schoenen moet ik mee terug naar de winkel. 1 van de schoenen doet pijn en ik krijg er pijnlijke plekken van op mijn grote teen. Mijn oude waren de zolen aardig van weggesleten zag ik. Ik had nog oude hangwags die verzoold waren alleen niet waterdicht. Voor vandaag prima. De zolen van de podoloog zaten er nog in, Die pasten destijds wel in die schoenen maar weer niet in mijn nieuwe. Maar nu wreekt zich dat. Mijn kleine teentjes zitten klem en de schoenen lijken  te klein na de lange afstand. Gek dat was nooit eerder het geval. Mijn voeten groeien blijkbaar. Probleem is wel dat ik de blaren voel onder mijn kleine tenen. Tijd voor het eind. En dan sta ik bij de surfplas. Nog even erom heen en dan ben im bij de auto. En ik geniet compleet van de avondrust. Het is zo verstild buiten en in mijn lijf.  Ik zie nog een vogeltje slapend op een paal. Als ik een foto maak stopt er een fietser. Vrouwtje maakt ook foto's. Mooi he zeg ik. O meid, zegt ze het is zo heerlijk nog even zo uit mijn werk op  de fiets. Samen genieten we even. En dan loop ik denk ik het laatste stukje. Maar tja dan kom ik bij de wandelroute Reeuwijkse hout en die heb ik nog niet eerder gelopen. Wandelaars zeggen dat ie 2 .7 km is. Oke dan loop ik wel even een rondje nog. Het is idd wel een mooi stukje alleen de snelweg raast op een eindje van me vandaan en dat maakt het er niet leuk op. Dan word ik bijna omver gelopen door een hond. Zijn baas verontschuldigt zich en zegt dat zijn hond nog geen goed richtings gevoel heeft. Ik schiet keihard in de lach. De hond is niet de enige. Maar als even later een hond tegen me op begint te springen is de lol eraf. Een vrouw die even later om een hoekje komt schreeuwt dat ik hem van me af moet slaan. Ja gegroet ik ga geen vreemde hond slaan met kans op gebeten te worden. Zij geeft hem wel een fikse mep. Zielig denk ik. Mijn shirt is zwart van die vieze poten en ik ben er nu klaar mee. Gelukkig ben ik dan ook klaar en sta ik na 34 km bij de auto. Dit was echt de perfecte dag.

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina