12. mei, 2021

Even boodschappen doen

Vanmorgen was ik toch heel wat meer spierpijn vrij dan ik gedacht had na gisteren. Maar goed ik hoefde vandaag niet ver want ik moet toch heel dringend naar het centrum om wat boodschapjes te doen. Even langs de lenzen man, voucher mee voor een nieuwe zonnebril, fotolijstje dus foto mee voor de grote en zo nog wat zaken. Ik wil niet alleen maar even naar de stad en bedenk dat ik het via een ommetje door de polder kan doen. Niet zo heel vroeg weg, ik heb immers tijd genoeg. Eenmaal buiten om half 1 gaat de telefoon. Leuk, kennisje en even een poosje mee babbelen. Als ik ophang sta ik al aan het water en bedenk ik me dat ik heel fijn de spullen die mee moeten klaar heb gelegd op de tafel, maar nooit meer in mijn rugzak heb gestopt. Gunst dan heb ik niet zoveel aan de stad. Ik bedenk me terug te gaan maar laat dat dan varen. Mijn benen willen bewegen. Ik had nog wel wat boodschapjes en die doe ik dan maar in Leiden. Heb ik gelijk een leuk loopje.

Het is mooi weer. In het prielenbos bedenk ik me ineens dat ik nog een boodschap voor een oude vriend moet opnemen die met pensioen gaat. Dat eerst maar even doen. Het mogen 30 seconden zijn, maar vanavond zie ik dat het anderhalve minuut is geworden. Jammer dan. 

Dan gaat het verder. Ik heb echt niks bij me en alleen een lege rugzak op mijn rug hangen. Wat ben ik toch een waardeloos warhoofd bedenk ik me zuchtend.

Het loopt echter wel lekker snel aan. Ik heb de muziek op mijn koppie staan en zing een lustig deuntje mee en eerlijk ik geniet. Mijn hele lijf wil huppelen en zingen. Dat huppelen laat ik maar uit mijn hoofd maar zingen kan wel. Om me heen lachende mensen en de wereld lacht mee. Heerlijk dat gevoel. Mijn benen snellen voort. Nu ik toch geen foto toestel bij me heb kan ik ook door kachelen. En ik loop te hard dat weet ik. Dat wordt eind van de dag een dingetje. In Leiden duik ik bij intersport naar binnen. Eens zien of ze leukere wandel broeken hebben. Er is nauwelijks een leuk kleurtje in die broeken en elk jaar hoop ik dat er een ontwerper komt die zich bedenkt dat wandelen niet saai is en dat daar echt geen saaie gekleurde broek voor aan hoeft.

Maar ze hebben bij intersport nog niks. Kom over een paar weken maar terug zegt ze.  Nou ja ik wandel maar door naar het centrum. Heel lang geleden dat ik daar ben geweest. En ik snap waarom. Druk.... je kan over de hoofden heen lopen. Tjee dat ben ik niet meer gewend. Ik word er zenuwachtig van want die anderhalve meer dan...Bij Bever zwerfsport  duik ik dan maar naar binnen. Ze hebben daar calorie crackers en aangezien ik gisteren weer zo iebelig werd van de honger een aantal pakjes mee genomen. In 1 pakje zitten 6 crackers met een totaal van 452 calorieën. Ik had ze op het pieterpad ook en het werkt goed. Ook gelijk een flesje ontsmettingsmiddel mee die aan de rugzak kan hangen. Dan maak je wat sneller je handen schoon dan als je elke keer die zak af moet doen. Wandelbroeken hebben ze wel en zowaar een knal roze. Dat is nou net te knallend denk ik. Gelukkig zit mijn maat er ook niet bij dus hoef ik ook niet te passen.

Verder maar rondje stad. Paar shirtjes mee en dan heel even rust  met een gember wortel drankje. De gember is erg sterk en doet zeer aan mijn keel maar wel gezond. Wat eten heb ik vanmiddag ook nog niet gedaan dus maar een broodje haring naar binnen. Mooie combinatie ?. En dan kijk ik in de lucht en zie iets inkt zwarts op me afdrijven. O  o denk ik. Ik heb het weerbericht gehoord dat het mooi en droog zou blijven. Ik heb natuurlijk niks bij me aan regen spullen. Het is gedaan met de rust en ik ga als een haas op huis aan. Een paar fietsers staan naar boven te kijken en wijzen dat de andere kant de lucht blauw is. Die gaan de blauwe lucht achterna. Ik ga gezellig de donkere wolk tegemoet. Ik heb een buskaart bij me en als ik langs de weg blijf lopen en het gaat los dan... En dan begint het te regenen. Niet hard maar net genoeg om nat te worden. Bij een bushokje berg ik mijn spullen weg in de rugzak. Ik heb nog een vest die ik maar uit doe en er ook in prop. Mocht ik nat worden trek ik gewoon als het droog is natte shirt uit en doe ik het vest aan. De bus stopt en ik twijfel. Maar ja als het bij deze spetters blijft dan loop ik liever. Gewoon naar de volgende bushalte rennen bedenk ik me. Muziek op mijn kop flink wat tempo nummers en gaan. En dan moet ik kiezen. Door de polder of langs de weg. Langs de weg is een aardig stukje voor ik weer een bushalte tegen kom. Geen beschutting niks. Door de polder kom ik langs huizen en is er net wat meer beschutting. Plus het is korter lopen. Oké polder dus. Ik snel al zingend en hijgend door de regen voort. Het is geen gehoor maar ik heb het naar mijn zin en daar gaat het maar om. En dan wordt het droog. Mijn vriendjes komen te voorschijn. Ik moet met mijn neus op de grond blijven kijken om niet al die naakt slakken te pletten. Het is een grapje op de lotgenoten site van tinnitus dus fotootje maken. Beetje lopen grappen en dan nog maar een foto van het gezin slak. En verdraaid dan is er een hele familie reünie slak aan de gang. Ik vermaak me even kostelijk. Grijnzend loop ik verder onderwijl zigzaggend om de diertjes niet te pletten. En als ik dan bij de boerderij kom bedenk ik me dat ik wel een stukje om kan lopen nog. Mijn benen willen nog helemaal niet stoppen.  Mijn hoofd jubelt alleen maar blij bij al die endorfine die het binnen krijgt. Dan maar een latertje. Betekend wel dat ik morgen echt niet mag lopen. Ik moet pakken voor een weekend Roermond en het huis op orde maken en de sleutel bij de buuf brengen die voor de katjes zorgt. 

Ik mijmer wat verder want eigenlijk wil ik gewoon door blijven lopen komende weken. Jammer dat ik nog niet bij vrienden op de fiets adresjes durf te slapen. September dan gaat het wel hoop ik. En dan zie ik een man die een grote vis aan de haak slaat. Oooo wat zielig denk ik. In de wei loopt een boer tussen de schaapjes. In de verte zit een visser op een dijkje onder een paraplu en er lopen schaapjes naast hem. Er gaat zoveel rust van uit dat ik er eindeloos gelukkig van word. Wat een vrede in deze polder. Ik kan er geen afscheid van nemen en vind dat ik nog wel via de benthuizer plas naar het Noord AA kan lopen. Bij het Noord AA is het zo genieten van de lucht over het water dat ik een poosje blijf kijken. En weer besef ik wat  een geluksvogel ik ben dat ik hier mag wonen.

Maar dan wordt het echt wel tijd voor thuis. Het is laat ik moet nog eten en mijn lijf begin ik nu echt wel te voelen. En dan sta ik na 30 km thuis. En eerlijk.... Ik heb te hard gelopen. Laat ik het daar maar bij laten?

 

Opmerkingen

ria

13.05.2021 06:30

wat een leuk verhaal maar weer en ja in de polder is zo veel rust te vinden . Wel je tas goed in pakken , hapje /drankje altijd nodig

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina