12. mei, 2021

Dagje met Nelly Rosmalen Den Bosch

Sinds corona ons land betrad werd het stil in het pelgrims gebeuren. Ja, een enkeling zag ik wel, maar mensen die verder weg woonden, dat deden we maar niet. En nu pakken we langzaam de draad weer op.

Dus vandaag naar Nelly in Rosmalen voor een leuke wandeltocht. Even na 10 uur was ik daar.

Dan hebben we tenminste de hele dag. In de auto had ik drie weerberichten beluisterd. Weerbericht 1, in de ochtend zon en in de middag zware regen met onweer. Weerbericht 2, In de ochtend zon in de middag een bui met een klap onweer. Weer bericht 3, In de  ochtend regen en in de middag droog. Mooi ik kies voor weer bericht 3😀. Als we rond 11 uur op pad gaan regent het ook. Net genoeg voor mij om toch maar het onranje gevaarte van de poncho aan te trekken en mezelf te veranderen in de gebochelde. Hij hangt over mijn rugzak dus ziet er charmant uit. Als de boel en ik maar droogblijven🙂. We lopen naar het oude psychiatrisch centrum, landgoed Coudewater. Bezuinigingen in de ggz zijn ook hier zo duidelijk merkbaar. Opgeheven op een enkel stukje na. Personeel overgeplaatst of ontslagen en patienten verspreid. Weg uit hun veilige omgeving. Het blijft triest. En ik word er ook een beetje moedeloos van. Op dit soort momenten besef ik toch echt wel dat ik na mijn 65e niet door werk. Dit is gewoon niet meer de zorg waar ik ooit voor gekozen heb.

We lopen de kerk in. Het is een soort spirituele ruimte geworden met kussens op de grond, wierook bakjes etc.

Leuk om te zien.

Zo een landgoed blijft toch ook altijd iets unieks hebben met prachtige bomen en de geest van de ggz is er nog zo duidelijk voelbaar. Als we uitgekeken zijn gaat het verder. Naar kasteel huis Wamberg met zijn landgoed. Prachtig is het daar. We struinen er een flink poosje rond. jammer dat de rodondendrons nog niet in bloei staan maar dat was te verwachten. Ook hier is de natuur laat.

Ook een vrouw vertelt speciaal voor de rodondendrons gekomen te zijn. Ja volgende week gaat ze maar. Na een poosje wandelen krijg ik dan wel een dipje. Om half 9 een krentenbol met een halve liter karnemelk en verder niks meer gehad. En dat dipje wordt wat serieuzer. Zwabber benen en misselijk. Op het prive terrein waar we niet welkom zijn zie ik de enige bank die het landgoed rijk is. Mooi pauze. Illegaal op de bank het moet kunnen. Soep, eitje, broodje en dan komt de  de kasteelvrouw  aanrijden. Ze stapt uit en zegt dames.... Ik begin gelijk maar een verhaal dat ik weet dat het prive terrein is, maar dat ik zo een honger had en door mijn bloedsuikers heen zakte. Ze zag dat we afstands wandelaars waren en vond het toen prima. Gelukkig maar want om nou op de grond in het bos te gaan zitten heb ik weinig trek in. Beetje stijfjes van gisteren, net genoeg om natuurlijk op een oncharmante manier weer overeind te klauteren.

Dan komt de buurman met de kasteelhondjes aan. Leuk. Hij maakt foto's van ons. Hij vertelt over zijn tocht naar Santiago en we kletsen wat. Dan gaat hij verder en maken wij ook maar weer eens aanstalten. We lopen weer een stukje en komen dan eigenlijk al vrij snel bij een restaurantje. Kopje koffie? Ja hoor Nelly, kopje koffie. Eerste keer dat ik weer op een terras zit. Open en bloot mijn telefoonnummer neerleggen doe ik toch maar niet. Vals nummer kan ook.

Nellie zit op haar praatstoel vandaag. Er is ook veel te kletsen na een jaar niks. Maar dan bedenk ik me dat we nog wel een stukkie moeten naar Den Bosch waar we  Joke de oprichtster van de verwenzorg voor chronisch zieken willen opzoeken. Nellie kent haar omdat ze in hetzelfde huis heeft gewerkt. Ik ken haar omdat ze mij verwenzorger heeft gemaakt.

Zo stiefelen we maar een poosje voort. Een mooie dijk af en het is genieten. Een totaal andere omgeving dan Zoetermeer. Het is leuk dat Nederland zoveel variatie heeft.  Dan zien we leuke en lieve ezeltjes. Het kost wat klauterwerk om er te komen en ze zonder hek op de foto te krijgen, maar dan heb je ook wat. Een ezel die in de lens wil gluren van het fototoestel. Ik heb er lol mee. Bij een tentje kopen we wat lekkere dingen voor Joke en dan kijk ik en zullen we daar rond 17 uur zijn. En Joke apped dat ze om half 6 weg moet voor haar tweede prik. Dat is even flink de pas erin. Joke is 78 en dan merk je dat de corona best heeft toegeslagen. We zitten netjes met mondkapje op uit respect want Joke heeft hem op om beschermt te zijn. En vanwege de dag van de verpleging krijgen we een mooi klein doosje met ehbo spulletjes. Bij Joke ga je nooit met lege handen weg. Na een half uurtje stappen we op.  Ik ben een beetje onder de indruk. Het is niet alleen de jeugd die het hardst getroffen is. Elke leeftijds categorie heeft wel ergens een opdonder van corona gehad. De jeugd herstelt wel weer, veel ouderen niet meer. Net op weg lopen we langs het huis van de dochter van Nelly en we besluiten daar even een broodje te eten en een sanitaire stop te houden.

Leuke dochter met dito leuke man. Maar dan zie ik het donker worden en maan ik Nellie. Nog 6 km lopen in de zeik regen daar heb ik niet direct zin in.

We zijn nog niet ver en dan gaat het toch beginnen, de oranje gebochelde is weer op pad.  Er is wat onweer maar niet echt hard dus het is nog te doen. De regen blijft binnen de perken van wat te verdragen is dus mooi. En dan na 26 km staan we weer thuis bij Nelly in Rosmalen. Het is nog even eten maken en koffie leuten en anderhalf uur vertellen dat ik naar huis moet. Uiteindelijk is het half 12 als ik echt de deur uit stiefel. Dit was echt een mooie dag 🙂

Opmerkingen

ria van den kerkhof

12.05.2021 06:27

fijn dat je weer zo genoten hebt ,mooi verhaal en leuke foto,s van mooie dag

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina