10. mei, 2021

Stad en bos

Vakantie twee weken lang. Ik had het elf steden pad willen lopen maar ik durf nog niet zo goed bij andere mensen thuis te slapen. Dus de plannen verzet naar september.

En achteraf bekeken is dat ook goed. Ik moet mijn hypotheek oversluiten, een verbouwing gaan regelen die binnen 18 maanden gedaan moet worden en ik wil vrienden zien.

Daarnaast is een grote rugzak op mijn schouders ook nog niet echt lekker, vermoed ik zo.

Zaterdag was ik moe en het was slecht weer dus rustdag en klusjes dag. Zondag een hotel regelen voor vrijdag als ik met Gerda er drie dagen op uit wil. Plan is Leeuwarden en ik kan echt super goedkoop aan hotelbonnen komen, maar helaas is Leeuwarden vol. Maar dan bedenk ik me dat in België de terrassen open zijn tot 22 uur, Het wordt dus Roermond.

Huis even bijhouden wat me de laatste tijd bijzonder goed afgaat en daarna met Gerda avondje bij beppen.

En dan vandaag belt de financiële man dat hij nog papieren nodig heeft. Rustig opstarten maar bedenk ik me. Kopje koffie, ontbijt en papieren in pdf zetten en versturen.

Beetje getut en ineens is het 14.00 uur. Dat wordt geen lang ommetje maar bewegen moet ik wel. Genoeg gezeten. De polder geen zin in. Eens kijken of ik een route richting Nootdorp kan. Vandaar uit kan je ook langs mooie stukken weer terug. Vandaag bedenk ik me moet ik maar wat te kijken hebben. Buiten met de muziek op mijn bol merk ik dat de tranen weer hoog zitten. Het afgelopen jaar, ik heb gewoon geen tijd om te kunnen rouwen. En nu ik twee weken niks hoef merk ik dat ik begin te beseffen dat ik de laatste tijd wat ben weggezakt. Vaak pas mijn bed uit als ik echt met een kwartier in de auto moet zitten is niet ongewoon meer. Ik heb er gewoon allemaal geen zin in. Ik mijmer voor me uit. Hoe doe je dat rouwen. Ik denk aan mijn motto dat je ogen moeten lachen achter het mondkapje op mijn werk. Het is een automatisme geworden wat ik doe op mijn werk als ik bij patiënten ben. Ik doe het in de winkel waar ik bewust de dames die de hele dag winkelwagentjes staan te ontsmetten begroet en bedank. Maar me bezig houden met mezelf daar komt eigenlijk niet zoveel van. En als ik geen afspraak heb of niet ga lopen blijf ik het liefst in mijn bed liggen waar de gedachten weg te dommelen zijn.

Twee weken heb ik de tijd om uit te rusten en me te herpakken. Ik loop en vindt het prima zo in de stad. De financiële man belt om opties te bespreken en een collega apped met vragen over het vaccineren. En als ik dan mijn aandacht weer bij de weg heb blijk ik richting Nootdorp voorbij te zijn. Oke even stukje navigatie aan maar. En dan zie ik het Balij bos staan en is dat een prima route.

Zo kan je ook naar Nootdorp. En eenmaal daar verdwijnt het gemaal en ga ik me beter voelen. Tijd om eens mijn fototoestel uit te gaan graven. En tijd voor een beetje drinken. En dan besef ik 11 km verder te zijn en niks te eten hebben mee genomen. Niet verwacht dat ik toch verder zou lopen. Ik vermoed dat ik als ik rond loop in het bos ik bij een restaurantje uitkom. Maar even zien of ik de plaatselijke horeca kan steunen.

En gelukkig. Net als ik denk dat ik wel heel wiebelig wordt, kom ik inderdaad bij het restaurant uit. Ik wil 1 boterham met kaas om mee te nemen. Gezien het tijdstip is rustig zitten geen optie. Als ik de rekening krijg dan moet me toch iets van het hart. Ik wil ze best steunen maar een boterham zonder boter met een plakje kaas waar 6 euro voor gevraagd wordt gaat me echt te ver. Ik heb, hongerig als ik was al een hap genomen maar ik vertik het om 6 euro te betalen. Een andere juffrouw wordt erbij gehaald en dan blijkt het 3 euro te zijn. Nog idioot maar oké. Ik zeg ze dat ze wel snel uit de schulden zullen zijn met deze prijzen en vertrek. Volgende wandeling neem ik zelf wel weer een boterham mee.

De muziek blijft af nu. Ik geniet van de vele vogels en de rust. Wat is het mooi, nu alles lijkt te exploderen in deze warmere temperaturen. De bloemetjes zo fijntjes gemaakt, zo veel kleur en die prachtige bomen weer in het blad. Ik geniet mateloos. Ganzen met jongen en schaapjes met jongen staan naast elkaar. En weer denk ik hoe is het mogelijk dat mensen elkaar zoveel kwaad doen. Waarom kunnen wij niet net als de dieren gewoon vredigjes onze weg gaan. Er is ondertussen voor alles wel een reden om te gaan rellen. Dan zie ik een knul die takken van een boom aan het snijden is in het bos en een stukje verder een hut aan het bouwen is. Een tweede knul is bezig een dak te maken van takken. Dat mag vast niet. Ik vraag me af of ze er willen gaan bivakkeren. Wel lekker verscholen zo. En geef ze eens ongelijk. Je moet wat in corona tijd. Laat ze maar lekker hun gangetje gaan. En dan loop ik Zoetermeer weer in. Ik kom uit bij de floriade en zie dat ik nog 7 km naar huis moet. De kortste weg maar dan. Nog even zitten en drinken en dan snel op pad. De stad Zoetermeer is best een afwisselende stad. Geen eenhaps worst met allemaal dezelfde huizen. En er is heel veel groen. Ik heb een oom die nog nooit in Zoetermeer is geweest en zegt er allergisch voor te zijn. En toen ik in Den Haag woonde zei men verhuis niet naar Zoetermeer daar krijg je spijt van. Ik denk dat niemand hier ooit uit zijn doppen gekeken heeft. Ik kom in het prinses Adriana park. Er staat een bankje met een schildering van een prinses en een kikker. Gunst zou Adrian haar kikker al gevonden hebben?

Ik moet er wel om grinniken. Via het station bij de Mandela bug loop ik naar de dorpsstraat. Ik weet dat ik dan langs het water tot aan huis kan lopen. Het is warm maar ik geniet er enorm van ondertussen. Misschien is dit wel rouwen zoals het zou moeten voor mij. Ook tijd voor mezelf en gewoon maar de wandelschoenen aan en gaan. Vlak bij huis nog even rustig zitten en dan het laatste stukje. Broodjes halen voor morgen als ik naar Nelly ga in Rosmalen om te wandelen en dan na 25 km sta ik weer in huis. Toch weer een erg tevreden mens :)

 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina