3. apr, 2021

Lente

En het werd gewoon weer lente.

Er kwam gewoon weer zon

Omdat de lente

net als altijd

de winter overwon.

En er kwam gewoon weer lente

er kwam gewoon weer zon

omdat de zon

net als jij en ik

niet binnen blijven kon.

 

En zo is het maar net. Lente naar buiten, wandelen wat kunnen we anders in deze rare corona tijd.

En wat is het fijn dat in ieder gaval 1 ding niet veranderd. De seizoenen.

Gisteren ochtend werden de patienten gevaccineerd met het astrazeneca, Gisteravond bericht dat alles onder de 50 jaar niet meer ermee geprikt wordt een poosje wegens bijwerkingen.

Dus mijn 6 april prik  is weer van de baan.

En nee dat vind ik niet erg. Sterker nog met al die rare berichten en ineens een naamsverandering om de negatieve lading eraf te halen twijfel ik.

En ik denk dat als ze snel weer beginnen, ik het via het werk even laat lopen tot de oproep van de huisarts. Dan zijn we hopelijk weer een dikke maand verder en is er meer bekend. Gerda is ook echt beroerd geweest van de bijwerkingen een paar dagen dus laat maar even.

Vandaag gewoon maar weer eens met Gerda aan de wandel zoals steeds op de dagen dat ik naar buiten kan.

Ik wist dat Gerda gek is op de bollen velden dus de bollenroute  opgezocht. Na de koffie togen we 10 uur op pad. Best dapper want we hadden beiden late dienst gehad en dan liggen we laat op bed.

Er is vandaag een hoop te praten en ik rij dan ook wel eens mis als ik de navigatie niet in de gaten houdt. Maar dan staat de auto en kunnen we op pad. Eerst dorp van Lisse in gelopen  en de kerk daar bekeken. Best een mooie kerk met mooie glas in loodramen. Nadat we weer op pad gaan zien we tegeltjes in de straten met spreuken over de bollen en bloemen. Leuk om even te lezen. Maar al met al kost het ook behoorlijk wat tijd. Bij de xenos krijg ik toestemming om een paar wandelsokken voor de patient te kopen met wie ik schoenen ben gaan kopen. Een stuk goedkoper voor haar. En dan is het door.

Langs de drukke wegen met auto's en fietsers. En langs de velden vol met narcissen en hyacinten.

Veel mensen doen met de auto de bloembollen aan. Veldje bloemen hup auto in de berm, foto maken en weer naar het volgende veld. Ieder zijn pleziertje. Ik ben blij te kunnen bewegen en lekker te lopen. Ondertussen heb ik mijn jas in de auto gelaten en kom ik erachter dat dat niet zo heel slim is. Was het eergister nog 23 graden, met 11 graden nu is het toch verroest koud.

Maar ik heb de rugzak op. Uitproberen zonder al te veel zooi en met de nodige pijnstillers. Ik wil immers zo graag gewoon met die zak lopen. En nu ben ik er blij mee omdat het mijn rug warm houdt.

En mijn hoofd suist niet. Dat maakt dat mijn humeur ook naar een tien plus schiet. Hoe heerlijk is die stilte. De eerste 8 km langs drukke wegen, ik word er niet eens chagerijnig van. 

De narcissen zijn mijn lievelings bloemen. Net zonnetjes zeg ik altijd. En ondertussen babbelen we over van alles en maken we de ene na de andere foto en kom ik maar weer eens op de gedachte, dat het nu toch echt tijd wordt om mijn fototoestel weg te brengen voor een schoonmaak beurt. De foto's worden niet zo mooi meer en het is lastig kijken in een waas. Al die bloeiers geven wel kleur aan de dag zo. Op een bankje genieten we van de verassingen uit mijn rugzak. Paas tompoezen met koffie, stolletjes, een broodje, soep, een klein eitje en een banaan het gaat vandaag allemaal op. Na 8 km lopen we meer landelijk. Een vrouw op de fiets komt vragen of we haar telefoon gevonden hebben die ze uit haar zak is verloren. Nee helaas. Als ze doorfietst besef ik dat we hadden moeten vragen haar te mogen bellen. Kijken of iemand opneemt. Helaas zien we haar niet terug. Nu de drukte van verkeer weg valt is het echt helemaal top. Twee wandel dames die dezelfde route afleggen geven ook aan dat het een drukke route is maar dat ze wel door een mooi stuk bos zijn gelopen. Dat krijgen wij nog. Na een poosje bedenk ik me dat ik toch wel een keer achter een boom moet. Het is echter nog slechter dan in de polder want de drukte van fietsers en wandelaars blijft. Als we een stuk over een graspad moeten wordt het rustig. Ik zeg tegen Gerda dat ik een endje verder toch maar ga zitten en dat zij er maar voor moet gaan staan. Maar dan komt er een man met een fiets aan lopen. Die oude baas loopt niet snel dus ik verlaag mijn tempo en we gaan maar wat foto's maken tot hij voorbij is. Maar dan tot mijn grote schrik begint hij een praatje en legt zijn fiets neer. Hij vertelt bloemen te mogen plukken bij zijn familie. Al vlot loopt hij tussen de bloemen en ik blijf hippend van een volle blaas staan maar moet er ook om lachen. Dit is humor. Als hij iets verder weg is ben ik er klaar mee. Er komen nog wat wandelaars aan en ik zeg tegen Gerda als die voorbij zijn moet het toch echt gebeuren. Ik denk die kijken toch niet om. Maar als ik netjes zit kijkt er een toch even om. Jammer dan. Ik ben blij als ik leeg ben en verder kan. We komen echt ook langs mooie optrekjes. Het is toch altijd leuk te fantaseren in zo een huis te wonen. Om er even later achteraan te denken blij te zijn dat ik niet zo een groot huis heb. Elk huis heeft zijn eigen kruis, maar fantaseren en dromen is wel een van mijn hobby's op dit soort dagen. Corona houdt ons echter ook regelmatig bezig. Maar ook het gedrag van mensen. Het blijft me verwonderen elke keer opnieuw. Mensen klimmen gewoon over afzet linten om bij de bloemen een selfie te kunnen maken. Of ze lopen er gewoon tussendoor om in het midden een foto van zichzelf te maken. Wat bezield mensen toch om het altijd weer voor zichzelf te verpesten. Ik zeg tegen Gerda net als de apenheul. Aai geen apen. En je ziet al die kids apen aaien en ouders die niet ingrijpen. Gevolg blerende kinderen nadat de aap bijt en vervolgens worden de apen weggehouden en mogen ze niet meer bij je komen. Sindsdien heb ik niks meer met de apenheul. Mensen leren het gewoon niet.  Blijkbaar spreekt een hoop mensen niet dezelfde taal. Ik denk er maar niet te lang over na. Zonde van mijn dag. 

We lopen een stuk onverhard door het weiland. Denken verkeerd te lopen, gaan terug om er dan achter te komen dat we goed lopen. Ik moet weer hoognodig als we even gaan zitten. Ik kies de stekjes uit want nu zit ik voor een huis met grote ramen. Het zij zo. En dan zien we de laatste echte mooie velden vol hyacinten. Klein ommetje om er te komen en nog even te genieten. Prachtig is het. Maar dan is het even door kachelen want de tijd tikt weg en de avondklok is welliswaar naar 22.00 uur maar is wel de tijdbom. En we willen nog wel samen eten bij Gerda.

 

Even voor 19.00 uur zijn we dan weer bij de auto. 23 km verder en intens tevreden. Het was vandaag een hele goede dag.💔

 

 

 

 

 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina