28. feb, 2021

Lopen tot de zon komt

Pomperidom ga ik of ga ik niet. Het is mistig en daar heb ik geen zin in. Maar ik wil ook zo graag een afstand lopen en dan kan ik niet te laat van huis. Ik wacht maar en dan ineens trekt de mist op. Kwart over 12 sta ik buiten. Dan maar minder en maar zien. Ik had al bedacht dat ik via  Bentwoud naar de Rottermeren ging. Bij de Benthuizerplas is het een drukte van jewelste. De vogels komen terug en die maken een hoop kabaal. Nog even en dan begint ook voor hen het broedseizoen. Bentwoud tja het is nog een kale boel. Ik denk terwijl ik loop dat de Rottermeren niet zo een goed plan meer is. Te ver. Wat dan. Waddinxveen is een optie. Op de kruising Waddinxveen Moerkapelle maak ik mijn keus. Waddinxveen en dan de polder in. Het is erg druk op de weg met wandelaars en fietsers. Ik ben blij dat ik toch in mijn omgeving gebleven ben. Mijn eerste idee was Reeuwijk maar bedenkend dat het daar op de smalle paadjes wel eens erg vervelend lopen kon worden met de drukte en geen afstand kunnen houden, toch maar in de buurt lopen. De mensen zijn op dit deel nog wel super gezellig. Ik heb de muziek op mijn oren en zing lustigjes mee. Lopen tot de zon komt en ik laat hem vaker opnieuw afspelen. Het levert me vriendelijk lachende gezichten op die groeten. Maar dan kom ik bij Waddinxveen. Een echte geloofs gemeenschap. Daar worden de groeten formeler. Nette zondagse kleding en minzame knikjes. Blijkbaar val ik met mijn wandelplunje een beetje buiten wat zou mogen. Ik weet het niet maar ik krijg altijd een heel ongemakkelijk gevoel.  Ik loop maar snel door en ben blij als ik Waddinxveen uit ben. In een bushokje vlak voor ik de polder induik zitten er 10 km op en is het tijd voor een bammetje en drinken. Graaiend in mijn buideltje kom ik mijn verassing tegen. Een eitje wat ik er nog bij had gestopt. He lekker dat is genieten.  Ik ben toch maar een bofkont met mezelf als huisvrouw😀. Het gaat er heel vlot in en na 5 minuten vind ik het welletjes. Ik moet nog een eind. Buideltje om muziek weer op mijn bovendop en zingend gaat het verder. De polder komt er direct na het bushokje al aan en met een gelukzalig gevoel duik ik erin. Er is veel te kijken. Ik wil eigenlijk andere wegen lopen maar veel keus heb ik niet. Ik ken denk ik elke meter asfalt zo ondertussen wel. Maar dan denk ik toch een andere richting op te kunnen. Het lijkt ook echt zo. Ik kijk mijn ogen uit naar al dat nieuwe. De lucht is staalblauw en ik vraag me af of dat weer komt doordat er zo weinig vliegtuigen zijn. Vanaf dat moment gaat het ene vliegtuig na het andere over. Er komen paragliders uit. Leuk om te zien maar ook veel andere grote vliegtuigen gaan voorbij. Ik vraag me af waar al dat vliegverkeer ineens heen gaat. Gaan er nog zoveel mensen op pad??? En dan sta ik bij klein zwitserland en moet ik keihard lachen. Niks nieuwe wegen maar gewoon van de andere kant af gelopen. Maar het is wel een uitgelezen plekje om een hoekje op te zoeken om even te plassen. Klein Zwitserland is nog in wintersfeer. Niks geen bloemen maar wel een kale rommelige bende. Ik loop naar achteren waar ik een zandberg zie. Mooi daar moet het lukken. En dan sta ik naast een groot jesus beeld. Gossie dikkie, denk ik. Gaat die nou op me neer kijken als ik mijn broek laat zakken?  Ik kijk hem eens ernstig aan en vraag hem zijn ogen dicht te doen. En vooral te zwijgen want dat ik iets doe wat niet mag is wel duidelijk. Opgelucht kan ik weer verder en ik groet Jesus nog maar eens minzaam. Bedank hem dat ik me even kon terug trekken. Het gaat verder richting Hazerswoude. Nog steeds in tegengestelde richting. Het blijft grappig hoe anders je de dingen dan weer ziet. Maar dan sta ik in Hazerswoude dorp. Ik besluit bij het gekleurde bankje bij het huisje waar ik een paar jaar geleden een vrouw trof, die me zomaar de sleutel gaf om binnen naar de wc te gaan en wat te drinken te pakken nog even te zitten. Dat duurt nog wel even maar dan ben ik ook wel weer twee uur verder en over de 20 km heen. Het bankje is geverft in een bruine beits. Even sta ik te twijfelen en ik loop even verder om te zien of het wel het goede plekje is. Maar dat is het. Weer terug heb ik geen zin in dus ik loop door. Er komt nog wel een bankje. En daar plof ik wel even op. Flesje cola zero met zijn wonderlijke werking vliegt naar binnen en laatste bammetje en banaantje vliegen er even hard achteraan. En dan gaat het snel weer verder. Niet de kortste weg wel de mooiste. Dan kom ik ook wel aan de 30 km. Ik loop weer alsof ik nog maar net onderweg ben. Ik snap nog altijd niet wat die cola zero voor stofje heeft wat gewone cola niet heeft. Eigenlijk wat geen enkel ander drankje heeft. Ondertussen begint mijn blaas weer op te spelen. Blijkbaar is de temperatuur niet warm genoeg waardoor ik het niet uitzweet. En dan is een polder lastig. Ik hobbel door. De tijd begint me wel wat parten te spelen. Ik wil nog zo graag een stukje maar het wordt later. En dan kom ik op het stuk waar ik door kan naar Weipoort. Dan nog maar een stukje om, maar dit kan ik niet laten.  Plus het voordeel dat ik dan vast ergens mijn blaas gerust kan stellen. Ik moet een heel smal paadje in. Een waarschuwings bord slip gevaar voor auto's. Ik moet lachen. De auto die hier door een hekje komt, dat wil ik zien. En dan komt de avond in zicht en wordt het rustig in de natuur. Ook in mijn lijf is die rust voelbaar. Ik word hier zo vreselijk blij van. Hoe kan het toch dat mensen niet van deze prachtige omgeving houden. Ik kan er met mijn pet niet bij. Rustigjes hoor ik de koeien in de stallen. Een tractor doet zijn laatste werkjes en op het veld grazen de schaapjes en zit het vol vogels. De natuur weer voor de dieren. Op de weg wordt het stil. Geen wandelaars meer en een enkele fietser. Ik maak foto's van de ondergaande zon. Wat een mazzel dat ik besloten heb toch nog via een omweggetje te lopen. Moe ben ik niet en ik kan nog wel uren door maar de duisternis gaat me inhalen. Bij het Geertje zie ik voor het eerst de ooievaars op het nest. Oooo denk ik de lente komt er echt aan. Ik zucht gelukszalig. Wat een zegen in deze corona tijd. Langs het Noord AA en via de Benthuizerplas kachel ik op huis aan. Over het Noord AA hangt een prachtige lucht. Ik loop het gras over om nog even bij het water foto's te maken. En dan zak ik tot bijna mijn enkels weg in het water. Oei dat wordt heel snel terug naar de weg. Mijn voeten houden het droog. Fijne schoenen denk ik voor de zoveelste keer. Maar dan na 35 km sta ik bij de pizzeria en barst mijn maag in gejubel uit bij het ruiken van eten. Met een bochie vlieg ik naar binnen. Vanavond maar een keer ongezond aan de pizza. En dan ben ik ook thuis. Voldaan niet moe maar wel erg jammer dat het wandel weekend alweer voorbij is.

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina