14. feb, 2021

Burg- Haamstede een dag van glijden glibberen en eindeloos genieten

Dag twee van het weekend wandelen en vandaag in een hele andere omgeving dan gisteren. Gerda had deze keer de tocht uitgezocht. De kuitenbijter tocht bij Burg-Haamstede van 20 km ongeveer.

Even een twijfel of we dat gaan redden, dwars door de duinen met sneeuw en gladheid maar besloten het wel te gaan proberen.

De tocht kan ingekort worden naar 13 km en dat vind ik net wat te kort voor zo een eind rijden.

Om 9.00 uur zijn we op pad en om kwart voor 11 kunnen we gaan lopen.

Voor we het dorp uit zijn, zijn we een poosje verder. Er valt al direct veel te zien.

Maar dan lopen we door een noors straatje met allerlei Noorse huisjes, wat echt geweldig leuk is, de duinen in.

Het grote genieten kan beginnen.

Al dat wit, het maakt de omgeving zo anders en zo ontzettend mooi. En ook in de duinen wordt op de kleine duinmeertjes volop geschaatst. Ik moet even denken. Mijn schaatsen lagen alweer klaar om erop uit te gaan. En ik heb serieus lopen twijfelen wel of niet. Maar ik wil op dit moment ook niks geks krijgen door een val of verdraaiing. Op mijn werk ben ik aangemeld om te helpen met vaccineren van het corona vaccin en de personele bezetting is ontzettend dramatisch. Uitvallers kunnen we nu ook niet gebruiken. Daarnaast is het ijs niet echt geweldig en een lekkere merentocht schaatsen zit er ook niet in en daar zou ik dan eigenlijk voor willen gaan. En wandelen en zoveel moois zien nu juist met al die sneeuw... Een afweging maar die duurt niet heel erg lang. Het wandelen zit toch meer in mijn hoofd dan het schaatsen. En achteraf ben ik ook erg tevreden met de gemaakte keuze. Dus alle ennen gaan de vriezer in, ik geniet. Het zijn gewoon twee geweldige dagen. Pratend en zwijgend gaan we voort. We moeten een steile trap op en even denk ik gunst. Dat is dus wandelen in de duinen. Heuveltjes waar ik nou niet erg blij van wordt. Eenmaal boven lezen we verkeerd en moeten we langs de zijkant weer naar beneden. De trap lijkt minder glad dus ik sjees de trap weer af. Gerda komt via het zijpad. Eenmaal weer samen weet Gerda te vertellen dat we een ander zijpad hadden moeten nemen. Alleen was ik te snel weer de trap af gesjeesd waardoor ze niks kon zeggen.🤭 Beetje zuchtend klim ik achter Gerda weer aan naar boven en dan zien we het juiste pad.  Het is een stukje gebied vol bunkers. Ik kan er niet warm van worden. Oorlog in een zo vredig landschap, alleen een mens kan zoiets verzinnen. Ik zet mijn gedachten weg. Teveel te genieten om bij dit soort ellende stil te blijven staan. De stokken komen vandaag wel heel goed van pas. Ze houden ons staande op de ijsbaan wat het pad vaak is. Mijn muts laat mensen lachen. Het is dat ik hem zelf zo leuk vond toen ik hem op een site bij iemand zag, maar hij heeft wel een extra functie. Mensen worden er vrolijk van. Gerda vertelt later dat een stel moest lachen om mijn muts alleen dat zo een oud iemand er niet onder hoort😀. Gunst ik moet er wel heel erg om lachen. Ben ik blij nog jong van geest te zijn. We houden toch best nog wel  regelmatig pauze. Een oliebol gaat er nog lekker in en de koffie met boterham en eitje gaan er vrolijk achteraan. De wind is guur dus iets warms is dan wel erg lekker. In het stuk bos gebied wordt het een stuk aangenamer. Uiteinderlijk kan in de loop van de dag mijn jas in ieder geval uit. Voor mij veel fijner lopen. We zien paarden lopen op het pad en kunnen er gewoon tussen lopen. De dieren zijn heel erg tam. We moeten een stukje over het strand. Mul zand is echt niet mijn ding maar dat valt mee. Het zand is gewoon super hard. En het is ook nog eens super mooi. Ergens ook jammer dat het niet wat langer door gaat en we de duinen weer in moeten. Maar ach het is eigenlijk allemaal te mooi, en daardoor te kort. Dan zijn we een stuk van de route beschrijving kwijt. Dat is even een dingetje. Gerda heeft hem wel op de telefoon staan maar zegt niet te  vaak te kunnen kijken want telefoon is niet vol meer. Mijn oplader past niet op haar telefoon. Net weer een gevalletje van jammer. Zeker omdat er in de routebeschrijving met vet gedrukte letters stond "niet verdwalen". We dwalen dus af en toe gewoon wel. Als we nog op een heel mooi punt de laatste rust in lassen gaat een beker hete soep er nog lekker in. Wat een uitkomst om mee te nemen met die kou. Dan gaat het verder en lopen we toch echt een stukkie verkeerd.  Gelukkig zetten mensen ons weer op het juiste spoor. En dan staan we bij een tentje waar ze glühwein verkopen met appeltaart. Tja daar hoeft niet lang over nagedacht te worden. Nog 1 keer rust dan maar en even heerlijk genieten. Daarna is het echt doorhobbelen willen we voor donker terug zijn. We lopen langs een vakantie park met sfeervolle huisjes. Leuk die rood witte luiken. Vroeger wilde ik die later ook hebben en ook Gerda is er weg van. De kuitenbijters, uiteindelijk vond ik het erg mee vallen. Wat niet mee viel is dat veel wegen net ijsbanen zijn. We glibberen en glijden erover heen en wisten ons zelf staande te houden. Maar al dat gedraai is te voelen in, onze op leeftijd komende lijven. Het gaat allemaal niet zo soepeltjes meer. We zien narcissen boven de sneeuw uit komen. Voorbode van de lente. Morgen gaan we de winter verlaten. Regen ijzel en een heel stuk warmer de komende dagen. Een nieuwe tijd breekt aan. De sneeuw.... De witte koude geweldige mooie wereld.... Het schoof corona voor even naar de achter grond. 

 

 

 

What do you want to do ?

New mail

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina