13. feb, 2021

Trage tocht Doorn

En de winter duurt voort. Ondertussen gewend aan het rijden in deze omstandigheden zit ik wat relaxter op de weg. Maar vandaag reed ik met Hetty en Victor mee naar Doorn. We gingen de trage tocht Doorn lopen. 8 december liep ik hem met Gerda maar nu in de sneeuw.... Hij was toen al zo mooi, wat zou het dan nu zijn met sneeuw? Ik keek er enorm naar uit.

Na de koffie togen we op pad en om 11.00 uur liepen we. Goed warm aangekleed, zo moesten we er wel tegenaan kunnen.

Klein stukje zoeken naar de weg en na een rondje stonden we weer bij de auto. Rondje van de zaak en Victor besloot zonder zijn stokken te gaan lopen. Die konden dus gelijk terug de auto in. 

Dankzij een spiegeltje van pijnstillers kan ik nu ook mijn rugzak gelukkig zonder al teveel last op mijn rug. En ik kan mijn stokken gebruiken. Van de week gaat er een prik in dus dan hoop ik van de pijnlijke schouder verlost te zijn.

 

Maar dan gaat het echt op pad. En het was mooi. Mooi en glad. Soms erg lastig om je heen kijken en niet uit te glijden maar het ging goed. Als we begonnen te glijden waarschuwden we elkaar met pas op. Grappig, net alsof dat op zo een moment nog gaat helpen๐Ÿ˜€, Het is een automatisme.

Een groot deel van de route wist ik zowaar nog uit mijn hoofd en eigenlijk kwamen we best wel snel aan bij het Bankje waar Gerda en ik destijds aan de oliebollen en hete koffie gingen, bij de kromme rijn.

Voor nu ook een uitstekend plekje voor koffie, broodje en stukje chocolade.

Na een kwartiertje opgewarmd door de koffie ging het verder langs de kromme Rijn.

Zo lopen we het plaatsje Cothen in.  De kalfjes die vorige keer nog in hun iglootjes lagen bij de boerderij, waren nu verdwenen, maar onder een tafeltje zat wel een kuddetje kippen met kalkoen. Lekker warm bij elkaar. Ik blijf het maar zo zielig vinden al die beestjes met hun blote voetjes daar in de kou.

Het blijft enorm leuk lopen en in een straatje zitten mensen gezellig met een biertje buiten in het zonnetje. Het kan dan ook wel. Ook ik heb mijn jas al een poosje uit en ook mijn handschoenen zitten al lang in mijn zak. Dit is echt zo genieten.

Waar we 8 december liepen aan te modderen en tot onze enkels in de modder liepen was alles nu hard van de sneeuw en vorst. Glad maar beter dan die blubber.

Tja en dan moet er nog een keer rust worden gehouden en plas pauze. En dan is 2 broeken aan toch wat lastig. Vrolijk zeig ik neer in de doornen, mijn best doend om boven de sneeuw te hangen en niet erin ๐Ÿ˜‰ ,maar opgelucht daarna aan de koffie.

Nog altijd warm.

Erg veel drinken doen we niet met deze kou.

Als we uitegrust zijn beginnen we aan het laatste stuk. Het is duidelijk al langer licht.

Als we dan nog een leuk soort landgoed zien besluiten we nog even te gaan kijken. En dan moet ik lachen want we zijn bij huis Doorn dus ook pal bij de auto.

We genieten nog even op het landgoed als we de zon weg zien zakken.

Om 18.00 uur is het dan ook wel klaar en wordt het erg koud. Tevreden gaan we op huis aan.

En in de auto terug denk ik nog maar eens aan al die arme dieren die we onderweg zagen. Nu in het donker met hun blote voetjes op die bevroren grond....

 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...๐Ÿคฃ๐Ÿคฃ maar wel weer een leuk verslag! ๐Ÿ‘

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina