26. jan, 2021

De wandeling van hoop

Gisteren te horen gekregen dat de scan van mijn hoofd oke is. Geen rare dingen dus mooi. 

Het suisen moet wennen. Doet het ook wel als het zo blijft als nu. En de avondklok is ingegaan en daarmee dus ook de rellen. Het was te verwachten. Alle steden worden getroffen en alles wordt vernield. Diep triest en zo ellendig voor alle ondernemers die het toch al zo moeilijk hebben. Het maakt me wat onrustig. Je kan geen gesprek voeren of het gaat over de rellen. Eigenlijk zou ik vandaag naar mijn moeder gaan maar er worden om me heen mensen getest met wie ik in aanraking ben gekomen. Dus afgebeld en ik mijd mensen zo veel mogelijk maar weer even. Vanochtend om 9 uur wel naar de fysio. Dacht mooi dan ga ik erna de polder in. Nu met de rellen is verder weg gaan ook geen goed idee. Het zonnetje scheen dus ik was er klaar voor. Na een pijnlijk half uurtje bij de fysio zie ik het wel erg donker worden. Jakkes denk ik dat was nou niet het plan. En ja hoor dan gaat het hagelen en trekken er flinke buien over. Dat wordt het dus nog even niet. Op buienrader is te zien dat het rond 12 uur droog is en blijft. Ik kan door de pijn in mijn schouders niet met een rugzak lopen dus ook mijn regenkleding niet mee. Om kwart voor 1 sta ik dan toch buiten. De polder in die toch eigenlijk nooit verveeld. Het is druk met wandelaars, fietsers en skaters. Maar de afstand is prima te houden op de vrij brede wegen. De mensen zien er blij uit en bijna iedereen groet met een lach. Eenmaal voor boerderij t Geertje die nu ook zijn deuren dicht heeft, op de winkel na komt er rust. De dieren grazen rustigjes in de wei. Spelende kinderen op de boerderijen en hele lieve vriendelijke mensen. Het geweld lijkt heel ver weg. Het geeft rust. Ik mijmer er nog wel even door. Rellende mensen, mensen die oprecht verdrietig zijn en mensen die verontwaardigd zijn op die relschoppers, maar ondertussen zijn  ze bang zijn met de belastingen voor de kosten op te draaien. Je moet goed opletten hoe iedereen er mee bezig is, om niet de foute antwoorden te geven. Ik heb geen zin in een discussie. Dan zet ik het hele gebeuren rellen en avondklok uit mijn hoofd. Ik heb het al zwaar genoeg zonder al deze ellende bedenk ik me. Dan zie ik ineens bomen met kleine knopjes. En dan is de hele corona wereld vergeten. Ik kom een verkeersbord tegen met een lieve kleine alles tekst. En ik kom langs het asiel voor bloembollen. Ik schiet in de lach. Wat zijn de mensen in Zoetermeer toch lief. Zelfs de bollen krijgen hier een plekje. Er staan borden met info, versiert met vlinders. Er is een liedje er vliegen vlinders door mijn leven en vandaag klopt dat ook. Ik heb de muziek op en zing af en toe een deuntje mee. Ik ben blij. Het is nog vroeg maar de lente laat zich hier en daar al zien. Wat heerlijk. Nieuw leven alles weer in de knop en bloesem. De warmte van het voorjaar en de zomer. Het komt eraan. De natuur toont het aan ons. Er komt een nieuw begin. Er komt weer blijdschap over de wereld. We moeten alleen geduld hebben. De natuur laat het ons zien. Geduldig wacht zij tot de kou eruit is en het seizoen gaat wisselen. Dan siert zij de wereld met zoveel schoonheid en nieuw leven. Het zal voor iedereen goed zijn. De mensen wereld moet een beetje geduld hebben. De natuur laat het zien. Er is nog zoveel hoop. Na een dikke 20 km ben ik thuis. Rustig en tevreden.

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina