10. jan, 2021

Essenhakhout route

Wat vind ik het moeilijk worden. Alles dicht en het duurt maar voort. Ik weet niet wat dat is maar iemand hoeft maar te vragen hoe gaat het en ik sta te brullen. De eerste vaccinatie in Nederland lieten ze zien en ik huil en huil. Het lijkt wel alsof ik niet meer kan stoppen. En als ik dan over de plannen voor het wandelen praat wordt ik acuut weer blij.  Ik snap het allemaal niet zo. Maar na gisteren echt een off dag te hebben gehad en mijn bed niet uitgekomen te zijn, vandaag de wandelplunje aan en met Gerda naar restaurant d'arthuizen bij Doorn, waar onze 20 km gaat beginnen. Het begin is erg koud en kasteel Broekhuizen is nauwelijks te zien op de foto zo heiig is het. Het is al 11 uur, maar de dag begint laat. We maken wat foto's en eerlijk het is mooi. Zeker als de lucht blauw wordt. Je denkt er zijn geen kleuren in de winter maar dat is niet waar. Als de zonnestralen door de bomen komen is dat toch weer zo bijzonder mooi om te zien.  Een dik pad van bladeren stukjes bevroren water goed voor....juist een landing op mijn buik. Auw mijn schouder waar een ontstoken pees in zit die doet zeer. Gelukkig verder niks en geen modderpad nog dus ik blijf nog redelijk schoon. 

Bij een boom waar we foto's van maken blijken er in de stam een kabouterfamilie te huizen. Ja leuk en vooral als er dan een kindje voorbij kom die ik erop attendeer is het leuk om te zien hoe leuk hij dat vindt. We gaan verder. We hebben deze route eerder gelopen maar dat is dan wel al een paar jaar geleden. We duiken verder het bos in. En dan wordt het aanmodderen. Ik ben blij dat ik op het droge ben gevallen en niet in deze bagger😉. We zoeken de droge plekjes en blijven hangen in struiken en takken en we worden vies.... Dat wordt weer schoenen van bagger ontdoen. Als ik even moet wachten op Gerda die wat verder terug loopt te worstelen, zie ik een mooie rode borst op een paaltje zitten. Voorzichtig pak ik mijn fototoestel en verdraaid, het beest blijft zitten. Het lukt er een foto van te maken. Samen met Gerda, die weer bij is gaan we verder en het pad is een stuk beter even. En dan komen we heerlijk bij de verharde weg. We herkennen dit wel en gaan een stukje langs de kromme Rijn. En dan is er een picknick tafel en tijd voor koffie met oliebol. Ja ja wie wat bewaard die heeft nog wat lekkers. Daarna gaan 2 eieren,  broodje en nog een bakje koffie achteraan en dan zijn we weer verdikt en kunnen we verder. We gaan weer een bos in en we gaan weer aan het modderen. Het is fijn dat het nog een beetje hard is van het vriezen maar in de loop van de dag is het toch wel echt een zooitje geworden weer. Waar ligt dit toch aan. En dan zien we varkens in het wild. OOo leuk, klein stukje voor naar rechts ipv links maar dat hebben we er wel voor over. Ze zijn wat tussen de bosjes verder weg en ik wil ze op de foto. Oke ik stap wel over het schrikdraad heen en loop erheen. Druk foto's makend komen er ineens twee varkens op me aflopen. Tja toch maar weer even naar de veilige weg. Als ik weg wil stappen blijft mijn losgeraakte schoen in de modder staan. Oei oei bijna een moddersok. Gelukkig kon ik mijn been hoog houden en snel weer in mijn schoen kruipen en haastje repje weer terug. Ik hoor Gerda lol hebben en terecht. Maar ze kan nu wel foto's maken. Dan gaan we verder modderen. We moeten een beetje aan de tijd denken.. We moeten over een smal brugje. Zeg maar rustig plank over het water. Gerda begint al te mopperen daar kan ik niet overheen. Niet mopperen stokken gebruiken en erover heen. Als ik de plank opstap gaat deze gelijk in het water liggen. Ja ja je moet er wat voor over hebben om een leuke wandeling te doen. Beiden ongedeerd aan de overkant gelukkig. En dan zien we ook kasteel Sandenburg weer. Wat leuk een stukje van de andere route die zo vreselijk mooi was. De lucht wordt weer mooi dus we maken wat foto's. Op een bankje nog even 5 minuten rust voor een thermosfles warm water en banaan. Warm water ja, want ik heb geen zin om met dat koude weer steenkoud water te drinken. We komen langs een schattig huisje, meerdere zelfs en we snappen niet altijd de route meer. Als we dat aan iemand vragen, maant ze tot spoed aangezien het donker gaat worden in het bos. Dat doen we dan ook. Even doorlopen maar. En dan in het bos het laatste stukje gaat het toch mis. We lopen te dwalen en het is toch redelijk donker aan het worden. De navigatie doet het weer eens niet in het bos. Maar dan zien we mensen en een van de meisjes begeleid ons het laatste stukje op respectabele afstand. Net terug uit zweden zit ze nog in quarantaine. Maar dan zijn we bij de weg en lopen we de laatste km naar de auto. 21 km verder. En een mooie dag zo samen weer. 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina