13. dec, 2020

sprookjes en cadeautjes dag

Jaaa Biesbosch daar wil ik nog zo graag een route lopen. Mooie route gevonden van 20 km en geapped naar Gerda. Die apped terug spannende tocht maar leuk. Toen begon er onbewust al een bel te klingelen. Spannend?? Gisteravond toch nog maar eens de route lezen. Dwars door weilanden modder etc. Gekkenwerk in dit jaar getijde. Dus halsoverkop in mijn favorieten scrollen op de telefoon. Trage tocht Doorn. twee sites en de ene zegt 23 km de ander zegt 20 km. 

Landgoederen in de beschrijving verhard onverhard. Ja dat moet lukken als we bijtijds weggaan. 

Gerda geapped die dit ook prima vond en op tijd bed in. En om 9 uur vanmorgen stond ik bij Gerda die al klaar stond buiten. De piep die gisteren toch weer om de hoek kwam kijken was weer het zachte geruis geworden gelukkig. Gisteren had ik een rustdag na allemaal vroege diensten. Ik was moe dus lang op bed gelegen en een beetje gerommeld op internet met de telefoon. Ik hoorde van een lotgenoot dat het bij haar dan erger wordt als ze te lang op haar telefoon zit. Ehh ja al die vroege diensten zit ik niet op de mobiel bijna. En vandaag gelijk bed uit hielp ook. Dat wordt uit proberen dus. Maar vandaag ben ik blij en ik hoop dat het zo blijft. Om 10 uur zijn we in Doorn en lopen we eerst naar het landgoed Doorn. Mooi om rond te lopen en te kijken. Er staat van alles over de eerste wereldoorlog. Ik denk er maar niet over na. Als we uitgekeken zijn op het toch mooie landgoed gaat de tocht beginnen. De route is goed te vinden. Wel is het erg lastig dat wij beiden niet zulke nadenkende hersenen in ons hoofd hebben. Hoe die van mij overactief zijn geraakt met die piep ik heb geen idee. In ieder geval niet van het nadenken. Na 2 zinnen zijn we alweer vergeten hoe we moeten lopen dus moeten we vaak kijken. We wandelen Doorn uit en eigenlijk begint dan het grote genieten. We lopen door het bos en komen een kaboutertje tegen in de boom. Even later eindigt het pad bij kasteel leeuwenburg. Mooi, en zeiden we eerder dat het weer het niet toeliet om veel foto's te maken, nu maakten we extra uren met klikken. Genietend lopen we verder langs schapen met hele lange hoorns. Mooi die ken ik niet. Dan  komen we bij de weg waar we een grappig kerkje zien staan. We lopen er even op af. Op de parkeerplaats staat een boom waar 3 flessen ruitenontdooier in hangen. Ernaast hangt een voederhuisje met glaasjes. Ik heb lol. Het voederhuisje moet ook ontdooit worden op zijn tijd.  Als we uitgekeken zijn gaat het verder. Volgende kasteel. Kasteel Hardenbroek. Je ziet het alleen wat meer uit de verte. Maar dan een grasveld en ik denk er dichterbij te kunnen komen. En jawel geen bordje verboden toegang  dus we lopen  over. Direct staan we bij een zwembad met tafeltje en stoeltje. Mooi denken wij. Pauzeplek gevonden. Maar ik loop eerst nog maar even rond.  We konden via een soort vlonder over de gracht  en daar er nog geen bord stond verboden toegang trok ik de stoute schoenen maar aan en waagde de oversteek. Helemaal leuk we konden prachtige foto's maken van het kasteel. En net toen ik het genoeg vond kwam er een man naar ons toe dat we op verboden terrein waren beland. Jaha natuurlijk. Toen we bij het zwembad kwamen hadden we dat vermoeden al maar geen bord verboden. Dan is het net doen of je je van geen kwaad bewust bent. De man wijst ons de uitgang en we bedanken hem vriendelijk. We komen bij een tafeltje met een theepotje en kopjes. Jammer dat er geen stoelen bijstaan. Leuk poortje door en we staan weer bij de weg. Ondertussen hadden  we wel honger en erge zin in een bakkie koffie. We hadden al een poos geen bankje gevonden maar zowaar. Aan de overkant van de weg een heuse picknickplek. 11 km zaten erop en het was half 1. Ooo zegt Gerda dat hebben we nog snel gedaan nu kunnen we even zitten. Oliebol bij de koffie, broodje eitje het gaat er goed in. Als we weer verzadigd zijn en koud geworden van het zitten, gaan we weer op pad. We moeten een stuk langs de kromme Rijn. Hier begint het vieze voetenpad. Tjee modderig en nat. Dat wordt thuis boenen morgen. Het is een mooi pad zo langs de Rijn en de lucht is betoverend mooi. Zo lopen we Cothen binnen. We lopen echt een mooie route en het lijkt steeds meer op een sprookje. Zei ik eerst net als op de camino dat het een cadeautjes dag was met elke keer weer iets moois om de hoek, het is dit keer cadeautjes en sprookjes dag. De huisjes, dorpjes, kleine gehuchtjes, het is zo betoverend allemaal. Een op leeftijd zijnde mannetje op de fiets die gedag zegt, zeg ik dat het mooi wonen is hier. Hij stapt af en begint een heel verhaal over zijn werkzame leven bij kasteel Sandenburg. Over de moestuin, de koeienstaarten en de kachel die hij altijd voor meneer en mevrouw moest aansteken zodat ze het warm hadden als ze beneden kwamen. Met een lach op zijn gezicht over de mooiste jaren van zijn werkzame leven. Hij is zelfs bezig om er een boek van uit te geven. Wat fijn mensen die zo blij op hun werk kunnen terug kijken. En hoe heerlijk dat dialect wat hij erbij spreekt. We genieten er allebei van.

Maar dan is hij klaar en gaat er vandoor. Wij lopen ook genietend verder. Langs de kromme rijn komen we dan bij landgoed Rhijnestein. Tijd voor onze traditionele selfie. Ik zeg tegen Gerda dat ik alle commentaar over de anderhalve meter die op de selfie niet staat ga wissen. Het is goed zo. We zitten ook bij elkaar in de auto en werkelijk de minuut dat je naast elkaar staat buiten zal het heus niet erger maken. Bovendien zijn we  geen van beiden met besmette mensen in aanraking geweest en we komen ook nergens verder dan even bij de albert heijn. Ik ga er niet spastisch over doen. Er komt idd commentaar wat ik dan ook verwijder. 

We hebben het regelmatig over de corona periode. Ik mis het uit eten gaan en gewoon bij vrienden te kunnen zijn zonder constant te moeten plannen. Het altijd maar moeten denken dat je elkaar niet mag aanraken.  Gerda mist het aanraken van haar kleinkinderen en kinderen ook en we worden er allebei soms wat somber van en ik ook verdrietig. Ik zal zo blij zijn als het vaccin er is en er genoeg mensen zijn geprikt. En we weten allebei dat er maar weinig mensen bereid zijn maar ik wil best als eerste in de rij staan. Ik wil zo niet nog jaren door leven. Geen verjaardagen kunnen vieren, geen kerst of oud en nieuw. Ik wil weer gewoon mijn gang kunnen gaan zonder dat ik bang hoef te zijn corona te krijgen. Want die angst raak ik niet kwijt. Maar ook al houdt het ons vaak bezig het genieten heeft de overhand. We lopen weer door een dorpje met zulke leuke huisjes en straatjes. Hoevaak we vandaag al niet gezegd hebben dat dit wel een hele mooie route is, is niet te tellen. Dit is zo leuk en soms is het net alsof je in de efteling loopt. Vooral met overal die lichtjes van de kerstversieringen. Sprookjesachtig mooi. We komen bij een grassig pad volgens de beschrijving. Grassig? We soppen tot onze enkels in de modder weg. De stokken houden ons overeind bij het geglibber. Wel een goede test voor mijn schoenen maar ik houdt droge voeten. Heerlijk. Binnenkort haal ik nog een paar want de pijn in mijn wreef nu ik ze ingelopen heb en zonder de steunzolen die erin zaten is weg. En dan komen we bij kasteel Sandenburg. Hier heeft dat mannetje dus gewerkt. Ik kan me zo goed voorstellen dat hij het geweldig heeft gehad. Het gemodder gaat door al is het minder heftig maar de schemering valt in. Jaha we weten dat we door moeten gaan stappen. Het gaat ook veel langzamer en niet alleen door het foto's maken maar ook doordat we elke keer stil moeten staan om te kijken waar we heen moeten. Ik zie een stel koeien in de verte die doodstil staan in de schemering. Het lijken we nep koeien. Gerda kijkt mee en idd de beesten bewegen geen milimeter. Wie zet er nu nepkoeien in het bos vragen wij ons verbaasd af. Maar dan beweegt er eentje ineens zijn kop. Ik dacht al het sprookje wordt nog gekker ook. Als we bij de weg komen besluiten we het laatste stukje over de weg te lopen. Door de modder in het bijna donker is geen optie meer en het is nog maar 1,5 km dus dat is genoeg. Na 23 km staan we bij de auto. Onze broeken en schoenen zijn gekleurd van de modder en ons koppie is blij en intens tevreden. Wat een mooie cadeautjes, sprookjes dag. 

Opmerkingen

Marja

13.12.2020 22:39

Het sprookje van modder.... Ik hou ervan!!

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina