8. dec, 2020

Op pad met 5 dierbare mensjes.

En toen kreeg ik tinnitus. Kno arts wist me te melden na een gehoortest dat ik dover werd aan 1 kant en dat de piep nooit meer weg zou gaan. Foldertje mee voor therapie en 5 januarie terug voor nieuwe hoortest. Tjee en daar sta je dan. De piep werd steeds harder alsof er een tandartsboor in standje 10 in mijn hersenen rond ging. Zodra ik even buiten ging lopen ging het van kwaad tot erger dus ik durfde niet meer. Paniek, paniek, Niet slapen en vooral maar zoveel mogelijk binnen blijven. Uiteinderlijk doodmoe in paniek de huisarts gebeld en voor een paar dagen slaap medicatie gekregen. Met een tinnitus ruisonderdrukker en een radio aan bed in en slapen. En toen werd het wat minder hard. Langzaam ging de paniek weg maar merkte wel dat ik niet naar verhalen van anderen moest gaan zoeken want dan kwam de paniek keihard terug. Op mijn werk ondertussen wilde ik patienten wel uitdagen. Met 1 had ik al een rondje zevenhuizerplas gelopen van 7 km en ik had er nog 2 op mijn lijstje staan. Toch maar gewoon gaan proberen. De filmpjes en foto's van onderweg naar mijn teamcoordinator gestuurd en bingo. Wil jij een loopgroep op gaan starten. Ja helemaal mijn ding en nieuwe jaar.

De piep werd wel erger maar de dag erna weer minder dus oke kan ik mee leven.

Maar zelf lopen..... Dus dat werd een afspraak met mijn zo dierbare maatjes Hetty en Victor.

Een test wandeling zei ik want als het gekrijs weer begon gooide ik mijn wandelschoenen aan de kant. Dat is niet leuk meer.

Maar dan ineens vorige week werd de piep een stuk minder. Zoveel minder dat ik er eigenlijk niet zo heel veel hinder van ondervind. 

Zal het zo blijven? Vandaag een prachtige wandeldag. Extra hemd en t shirt onder mijn trui aan en gaan. Muts, das en wanten mee en keurig om half 11 in Rotterdam. Hetty en Victor zijn aan het trainen voor hun tocht naar Rome die half februari moet gaan beginnen dus het was vandaag een stuk de moutainbike trail  en de heuvels van Rotterdam. Maar ook  het mooie stuk langs de Rotte. 

Na de koffie gingen we op pad. Met zijn vijven. Want oom en tante reizen nu samen mee in de rugzak dus die zijn er nu altijd bij. Ik heb hun fotoboeken en zie nu voor het eerst jeugdfoto's van mijzelf. Het is zo bijzonder mezelf als denk 14 jarige te zien. Jammer dat ik nooit jeugdfoto's gekregen heb van mijn ouders maar dat is niet anders. Met deze ben ik erg blij. Het is best fris buiten dus de wanten en sjaal komen goed van pas. De muts heb ik om mijn hoofd warm te houden in de hoop dat het tegen het gepiep helpt. Het is babbel de babbel. Heerlijk om bij te kletsen over van alles en nog wat. En wat ontzettend fijn om ze weer te ontmoeten. Het wandelgebied is bekend maar blijft mooi. De heuvels op is bekend. Het hijgend hert,  maar gewoon kalm aan ik kom er wel. Ik geniet er zo van dat het ook niet deert. En het is gezond dat mijn longen aan het werk blijven dus ja na weken niks mogen ze protesteren. Bovenop de heuvel vindt Hetty een steen van de fb groep kei tof. Leuk een steen die weer op een andere plaats neergelegd kan gaan worden. Hetty neemt hem mee in de rugzak.  Tante en oom in de rugzak hoe gek het ook klinkt het voelt dichtbij. Ik zeg tegen Hetty dat ik alleen nog een bolderkar nodig heb dan is het plaatje compleet. Mijn fototoestel maakt overuren maar deze moet naar de reperateur vrees ik. Geen scherpe foto's meer en wazig zicht als ik er doorheen kijk. Van de week maar eens  mee aan de slag.

Na 11 km is het pauze bij Hetty en Victor thuis. Ons cafe voor vandaag😉 Oliebol erbij en na een uurtje deel 2. Andere kant op. We zijn ook nog lang niet uitgebabbeld. Als we willen oversteken wordt Victor bijna geschept door een fiets. In je eigen bubbel vraagt de dame?? 

Ja zegt Victor vroeger was dit geen heen en weer fietspad. Deze uitdrukking kende ik niet en het geeft wat hilariteit.

Dit stuk van de route is ook weer zo bijzonder mooi en nu kom ik ook op plekjes die ik nog niet ken langs de Rotte. Hetty wijst op mooie dingen. Die kan lopen, praten en kijken tegelijk. Ik zie het allemaal wel maar registreer het pas als iemand het zegt. Wat dat betreft mis ik de vrouwelijke handigheid van multitasken. 😀. En dan wordt het laat en staan we lang bij allerlei soorten mooie eendjes te kijken en maant Victor wat tot spoed. Na 20 km komen we weer thuis waar Victor zonder het te weten mijn lievelingskostje heeft gemaakt. Chili. En de lieverd had het eerst met paprika gemaakt tot hij begreep dat ik daar niet tegen kan en het opnieuw zonder gemaakt. Samen met een heerlijke salade, ik wil zijn gave wel hebben. 

De piep in mijn hoofd is bij een zacht geruis gebleven en dat brengt mijn hele lijf aan het stralen. Hoe fijn is dit dat ik niet mijn wandelen op hoef te geven. De plannen voor mei om de elfstedenroute te lopen komen weer in mijn hoofd. Ik kom er wel. Wat was dit een geweldige dag. 

 

What do you want to do ?

New mail

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina